2014 ქართულ მუსიკაში (ნაწილი მესამე)

პირველი და მეორე ნაწილების შემდეგ, მესამე ნაწილში, რომელიც ელექტრონულ მუსიკას დაეთმობა, კიდევ 10 ქართველი მუსიკოსის ალბომებს გაგაცნობთ.

21. 13DPST – Que

 13dpst

ambient, drum’n’bass. glitch

ელექტრონული მუსიკოსი თორნიკე კვანჭიანი ამ ალბომზე წარმოგვიდგენს მსუბუქ, მოტივტივე ამბიენტს drum’n’bass-ის და ოდნავი glitch-ის ელემენტებით. ნაწარმოებები მოკლეფორმატიანია, რაც კიდევ უფრო მეტად ეხმარება ალბომს ამ სიმსუბუქის შენარჩუნებაში. მოკლედ, ალბომი გაზაფხულის წვიმიანი შუადღისთვის.

მოსასმენი ბმული: 13DPST – Que

22. David Datunashvili – Composure

Composure+Cover

experimental, ambient, field recordings, plunderphonics

ძალიან საინტერესო და მრავალფეროვანი სოლო-ალბომი chillwave პროექტ Okinawa Lifestyle-ს ერთ-ერთი წევრისგან. ალბომის ატმოსფეროების კონტრასტი, ეკლექტური სემპლინგი (თითქმის ყველაფერია აქ არეული, ქართული სუფრული სიმღერებიდან, ანონიმურ ფანკ-ვოკალურ მოტივებამდე) ამ მუსიკის ძალიან ყურადღებით სმენას მოითხოვს, მაგრამ ამ ხანგრძლივი ნამუშევრის ჩამთავრებისას შეუძლებელია, არ დააფასო ავტორის გაწეული სამუშაო და ორიგინალური ხედვა.

მოსასმენი ბმული: David Datunashvili – Composure

23. Edi Line – Echo From The Future

cover

traditional electronic, pop, new age

უპრეტენზიო, მაგრამ ძალიან გულწრფელი, ნოსტალგიური და რაც მთავარია, ხშირად ამაღლებული განწყობის მატარებელი ელექტრონული ნამუშევარი – ალბომის ვრცელი განხილვა იხილეთ აქ.

მოსასმენი ბმული: Edi Line – Echo From The Future

24. Bakradze – Letter (EP)

bakradze

house, garage, ambient

Bakradze იგივე Gacha-ა. ამ ალტერნატიული სახელით გამოცემულ ჩანაწერში მისი მახასიათებელი სტილები, ამბიენტი, ჰაუსი და გარაჟია შერწყმული, მაგრამ აქ გაცილებით უფრო მეტი ჰაუსი, დინამიკა და მელოდიებია, რაც მომენტებში Legowelt-ის მუსიკას მოგაგონებთ.

მოსასმენი ბმული: Bakradze – Letter (EP)

25. Aghnie – Polymorphs vol. 1 / vol. 2: With Every Flame / vol. 3: Thru Tear

aghnie1

aghnie2

aghnie3

experimental, dark ambient

ეს იკა ჯოჯუას ძალიან მრავალმხრივი ელექტრონული პროექტია. Polymorphs-ის სამ ნაწილში კი მუსიკა ძალიან ავისმომასწავებელ ამბიენტ-ტერიტორიაზე იმყოფება, თან ძირითადად გამოყენებულია ქართული საეკლესიო გალობის სემპლები. უცნაური, მაგრამ საინტერესო რამეა. ეს ორი კომპოზიცია Polymorphs vol. 3-ში შედის.

მოსასმენი ბმული: Aghnie – Rupture / Between Iron And Flesh (from Polymorphs vol. 3)

26. George Shaman – Inception / Into Chaos

shaman

shaman2

ambient, house, minimal techno

ეს ორი home-made ალბომი წარმოგვიდგენს ამბიენტის, ჰაუსის, მინიმალ-ტექნოსა და ტრანსის მრავალფეროვან ნაზავს, აქცენტით ტრადიციულ, არადეფორმირებულ ელექტრონულ საუნდ-პალიტრაზე.

მოსასმენი ბმული: George Shaman – Inception / Into Chaos

27. deep Nature – Genesis / Reminiscence

deep nature1

deep nature2

ambient, downtempo

ასევე ორი ალბომი, რომელიც კარგად დაყენებულ ამბიენტს მრავალ სხვადასხვა გავლენას უთავსებს და საბოლოოდ ხან მსუბუქ lounge, ხან garage, ხანაც კი post-rock განწყობას იღებს.

მოსასმენი ბმული: deep Nature – Genesis / Reminiscence

28. Vakouz – Shirley Lost 230 Pounds (EP) / 7 Theaters

vakouz

vakouz2

rap, hip-hop, electronic

საინტერესოდ პროდუსირებული ინგლისურენოვანი რეპ-ნამუშევრები, სადაც საკმაოდ მასიური სემპლინგი შეთავსებულია ორიგინალურ მელოდიურ (ძირითადად ნეო-სოულ) თემებთან. საინტერესოა ის, რომ მომენტებში დასემპლილია რანდომული დიალოგებიც, რაც ალბომს კინემატურ ატმოსფეროს ანიჭებს.

მოსასმენი ბმული: Vakouz – Shirley Lost 230 Pounds (EP) / 7 Theaters

29. Neko Alamut – … And Rise Of The New Psychedelic Cats From Hell (EP)

nekoalamut

breakbeat, minimal techno, hip-hop

მოკლე EP, სადაც ბრეიკბიტი, მინიმალ-ტექნო და ჰიპ-ჰოპი აბსტრაქტულ ამბიენტ-ატმოსფეროშია გადაწყვეტილი.

მოსასმენი ბმული: 29. Neko Alamut – … And Rise Of The New Psychedelic Cats From Hell (EP)

30. Jordan Blacksmith – Jordan Blacksmith (EP)

jordan

breakbeat, ambient

მოკლე, მაგრამ კარგად დაწერილი და ძალიან სასიამოვნოდ მოსასმენი EP, მოკლე ინტერლუდიით, ბრეიკბიტ-კომპოზიციით და ერთი საინტერესო ამბიენტ ნაწარმოებით, რომელიც ორიგინალურად, ნელ-ნელა იძენს ბიტს.

მოსასმენი ბმული: Jordan Blacksmith – Jordan Blacksmith (EP)

2014 ქართულ მუსიკაში (ნაწილი მეორე)

განვაგრძობთ 2014 წელს ჩაწერილი ქართული მუსიკის მიმოხილვას. პირველ ნაწილში შემოგთავაზეთ 10 მუსიკოსის 11 ჩანაწერი. ახლა წარმოგიდგენთ მუსიკოსთა შემდეგ ათეულს.

11. IC122 – Efflorescence / IC122 Invades The Jazz / Stargazer / Stargazer II / Random Works vol 1 & 2 / 122///C (feat. Mindstreaming)

IC1IC2 IC3 IC4 IC5 IC6 IC7  

electronic, microhouse, glitch, jazz, plunderphonics, ambient, folk

სანდრო თავართქილაძე ალბათ ბოლო წლების ყველაზე მეტად პროდუქტიული ქართველი მუსიკოსია. 2014-ში მან 7 (!) ალბომი გამოსცა და როგორც ჩანს, ის ტემპის დაგდებას არ აპირებს. რაც ყველაზე სასიხარულოა, უკლებლივ ყველა ნამუშევარი ძალიან საინტერესო და მრავალფეროვანია – მაგალითად, Efflorescence ეფუძნება ძალზედ ეკლექტურ ფოლკ-სემპლინგს ელექტრონული მოდულაციებით, IC122 Invades The Jazz ჯაზურ vibe-ს განსხვავებულ ელექტრონულ ნიუანსებს არგებს, Stargazer და Stargazer II კი ძალიან საინტერესოდ გაკეთებული პულსური ambient / glitch-ია.

მოსასმენი ბმული: IC122 – Discography

12. Elsinor – Elsinor

Elsinor

progressive rock, blues rock

Atomic Rooster-ის პროგრესული ბლუზ-როკით ინსპირირებული ამ ალბომის საუკეთესო ელემენტია ორღანისა და გიტარის დუელით დატვირთული საინტერესო ინსტრუმენტული პასაჟები, რომლებიც მიანიშნებენ იმ გეზს, საითკენაც ბენდს თავისი მუსიკის განვითარება კარგად შეუძლია.

მოსასმენი ბმული: Elsinor – Elsinor

13. Gela Guralia – Dream Of Me

gelaguralia

classical crossover, pop

გელა გურალია რუსული „X-factor”-ის გამარჯვებულია. ნინა სუბლატის მსგავსად, მანაც ოპერატიულად ჩაწერა ალბომი მსგავსი შედეგებით. ნამუშევარი კარგად წარმოაჩენს მის ორიგინალურ და ლამაზ ხმას, მაგრამ სტილისტურად გაბნეული და ფოკუსმოკლებულია – შეხვდებით ბევრ რამეს: ინგლისურენოვან ბლუზს, ქართულ და რუსულ პოპს – უმეტესად ორკესტრული აკომპანემენტით.

მოსასმენი ბმული: Gela Guralia – Dream Of Me

14. Gacha – When The Watchman Saw The Light (EP)

gacha

ambient, garage house, techno

ძალიან უპრეტენზიოდ, მაგრამ გემოვნებით არანჟირებული. house-შეზავებული ambient / garage ალბომი, კომფორტულობის მაღალი დონით. რელიზი გამოსულია ლეგენდარულ ელექტრონულ ლეიბლ Apolloზე, სადაც მან 2015-ში უკვე სრული ალბომიც გამოსცა.

მოსასმენი ბმული: Gacha – When The Watchman Saw The Light (EP)

15. Evidence The Lost – Local Schizophrenia

 evidence

brutal death metal

„კლასიკური“, კომპეტენტურად შესრულებული brutal death მეტალი, თავისი ყველა საჭირო ინგრედიენტით, growling-ით, მძიმე რიფებით, მომენტებში ოდნავი ჩახუჭუჭებებითაც. მართალია, მე მათი სადებიუტო EP მირჩევნია, მაგრამ ეს ალბომიც კარგია და ამ ჯგუფს განვითარების პოტენციალი და რესურსები აშკარად ემჩნევა.

მოსასმენი ბმული: Evidence The Lost – Local Schizophrenia

16. Zuricha – Lunar (EP)

zuricha

ambient house ეს ქართული ალტერნატიული სცენის ვეტერანის, ზურა ძაგნიძის ელექტრონული პროექტია. წლების განმავლობაში მას აქვს დაკრული Afternoon Version-ში, Izbuha-ში, Veli Ulevi-ში და სხვა ბევრ ბენდში, ძირითადად გიტარაზე. ამ EP-ზე Sikha-ც მღერის Afternoon Version-იდან. ჩანაწერი, თავისი ჰიპნოზურობის მიუხედავად დატვირთულია პატარ-პატარა ეკლექტიური მოტივებით, რის წყალობითაც ეს თითქოსდა კომფორტული მუსიკა ამასთანავე ძალიან მდიდარი და დახვეწილია.

მოსასმენი ბმული: Zuricha – Lunar (EP)

17. The Groove – Meditate

Cover

funk rock, pop rock, blue-eyed soul

მელოდიური როკ-ალბომი, რომელიც ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში იწერებოდა. ჯგუფი თავის მსმენელად Sting-ის და The Rolling Stones-ის მოყვარულებს მოიაზრებს და ალბათ ეს სიმართლესთან ახლოსაა (უბრალოდ მე Phil Collins-ის სოლო-მუსიკის მოყვარულებსაც ვურჩევდი, გაესინჯათ) – ალბომში შერწყმულია ცოტა ფანკი, ოდნავი ბლუზი, როკენროლი და დიდი დოზით – ბალადურობა.

მოსასმენი ბმული: The Groove – Meditate

18. მგზავრები – მგზავრული / In Vino Veritas

mgzavrebi1 mgzavrebi2

pop rock, folk rock

გასაგებია, რომ ეს ბენდი სხვადასხვა წრეებში ერთმანეთის საპირისპირო ემოციებს იწვევს, მაგრამ ვერავინ უარყოფს მათ პროდუქტიულობას და წინა ნამუშევრებთან შედარებით, მუსიკის ნაბიჯ-ნაბიჯ დახვეწას. 2014-ში მათ 2 ალბომი გამოსცეს, სადაც უფროდაუფრო ნაკლებადაა (თუმცა მაინც შესამჩნევია) ის მუხტი, რომელიც ძალიან ბევრს ასე არ მოსწონს. მოკლედ, მოუხდათ უკრაინა.

მოსასმენი ბმულები: Mgzavrebi – Mgzavruli / In Vino Veritas

19. TSU Gordela – TSU Gordela

gordela

folk

„გორდელა“, მსგავსი ფოლკლორული კოლექტივებისგან პირველ რიგში თავისი ინსტრუმენტული ვირტუოზობით გამოირჩევა. მათი საკონცერტო ჩანაწერები ყოველთვის დიდ შთაბეჭდილებას ტოვებს. რამდენიმეწლიანი არსებობის შემდეგ მათ წინა წელს ბოლოსდაბოლოს მოახერხეს თავიანთი სადებიუტო ალბომის ჩაწერა. ამ კომპეტენტური, მაგრამ ოდნავ დაფანტული ალბომის საუკეთესო მომენტებიც, როგორც მოსალოდნელია, ისაა, სადაც მათი ინსტრუმენტული პოტენციალი ბოლომდეა გახსნილი – ალბომის ბოლოს, ფოლკ-სუიტაში. ჩემი აზრით, მათს შემდეგ ალბომს ფოკუსირებული და უფრო რთულ კომპოზიციურ გეზი ძალიან გამოადგება. YouTube-ზე შეგიძლიათ მოისმინოთ რამდენიმე სიმღერა ალბომიდან.

მოსასმენი ბმული: TSU Gordela – Samshoblo / Gabrtskindeba Sakartvelo / Qartuli Suita

19. Sophie Villy – Dress

sophie villy dress

indie rock

სულ რამდენიმე წელიწადში, სოფო ხუციშვილმა ძალიან მოუმატა, პირველ რიგში, როგორც კომპოზიტორმა. სიმღერები ფორმატით არაა რთული, მაგრამ ალბომის არანჟირება, მისი ატმოსფერო და დინამიკა ძალიან ზუსტ დეტალებშია გათვლილი. შედეგად, მის თითქოსდა სათუთ ინდი-როკს დიდი ენერგიული პოტენციალი აქვს, რაც Tbilisi Open Air-ზე მისმა გამოსვლამაც დაამტკიცა.

მოსასმენი ბმულები: Sophie Villy – Dress (Full Album, Deezer) / Dress (Most Of The Songs, Soundcloud)

2014 ქართულ მუსიკაში (ნაწილი პირველი)

ამ პოსტის დასრულება ძალიან დამაგვიანდა. რატომღაც მიმაჩნდა, რომ ჩაწერილი მუსიკის მხრივ, 2014 წელი საქართველოში ერთი დიდი ჩავარდნა იყო, მაგრამ რაც დრო გავიდა და ნელ-ნელა მასალების მოძიება შევძელი, აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი არც ისე ცუდად ყოფილა, როგორც ადრე მეგონა და საბოლოოდ ვიშოვე 30 ქართველი მუსიკოსისა თუ ბენდის ალბომი და EP, რომელიც სტილთა მრავალფეროვან პალიტრას მოიცავს. 2013-ის ალბომების მსგავსად, ამ ნამუშევრებსაც 3 ნაწილად წარმოგიდგენთ. იყო პროექტებიც, რომლებმაც 2014 წელს რამდენიმე ალბომი გამოსცეს – მათი ალბომები გაერთიანებულია. ძალიან გთხოვთ, თუ თქვენ იცით ალბომი, რომელიც ამ სიაში ვერ მოხვდა, შემატყობინეთ აქვე კომენტარებში და სიამოვნებით ჩავამატებ.

1. The BearFox – Holding You (EP)

bearfox

ambient pop, indie pop

ამ პროექტსა და ალბომზე ვრცლად უკვე აქ ვილაპარაკეთ, ასე რომ მათ დიდი წარდგენა არ სჭირდებათ. უბრალოდ, კიდევ ერთხელ ვიტყვი, რომ მე არ მახსოვს, საქართველოში ბენდს ასე მალე მოეპოვებინოს ამხელა პოპულარულობა – და ისინი ალბათ კიდევ უფრო მეტად განვითარდებიან.

მოსასმენი ბმული: The BearFox – Holding You (EP)

2. წერილი – დანგრეულ სახლში

 tserili

gothic rock

ქართული ალტერნატიული სცენის ვეტერანებმა (ისინი 1996 წელს დაარსდნენ, როგორც „ამორალი“) მეოთხე სტუდიური ალბომი გამოსცეს. ეს ნამუშევარი წინებთან შედარებით უფრო მეტად ემყარება აკუსტიკას, მაგრამ გია თოიძის სახასიათო მანერა და მუსიკის პირქუში, გოთიკური ატმოსფერო ისეთივე საფირმოა, როგორც ადრე. ლინკზე შეგიძლიათ მოისმინოთ ალბომის რამდენიმე სიმღერა.

მოსასმენი ბმული: Tserili – Dangreul Saxlshi

3. გიორგი ერგემლიძე – 9

ergemlidze9

indie rock, baroque pop

მუსიკოსის მეორე სოლო-ალბომი (პირველი Ergland-ის სახელის ქვეშ იყო), სადაც პოპ-ექსპერიმენტები წინაზე უფრო მეტად განვითარებული და დახვეწილია, ზოგჯერ არასერიოზულ, ზოგჯერ კი რომანტიკული ტექსტებით დატვირთული ინდი-როკი ძალიან შემოქმედებითად ასინთეზებს ბევრს სხვადასხვა გავლენას The Beatles-ისეულ baroque pop-თან, რაც ჩემი აზრით, ამ ალბომის მთავარი ათვლის წერტილია. როგორც მსგავსი ახლის მაძებარი ალბომების უმეტესობა, ესეც ოდნავ არათანაბარია, მაგრამ პირველი ნამუშევრისგან განსხვავებით, აქ არაა გამოკვეთილად სუსტი სიმღერები და მთლიანად ალბომიც ძალიან გემრიელად ისმინება.

მოსასმენი ბმული: Giorgi Ergemlidze – 9

4. George Obsvell – You Can Walk (Remaster)

 youcanwalk

progressive rock, crossover prog

მართალია, ეს ნომინალურად 2012 წლის ალბომია, მაგრამ მისი რემასტერი მხოლოდ წინა წელს გამოვიდა და გავრცელდა. ვისაც გიზიდავთ ინტენსიური და თანაც მრავალფეროვანი პროგ-როკი, ვირტუოზული ბას-პირუეტებით და მომენტებში გიტარის მასიური რიფებით და სოლოებით, გიორგი იობაშვილის ეს ალბომი ძალიან მოგეწონებათ, ბონუსად კი Frank Zappa-ს “Muffin Man“-ის ძალიან კარგ ქავერსაც მიიღებთ.

მოსასმენი ბმული: George Obsvell – You Can Walk

5. Oimactta – Bad Trips (EP) / Tractarent (EP)

 oimactta1

 
oimactta2

waporwave, ambient

პროექტი, რომელიც ჯერ მხოლოდ თავისი სახელით მიგიზიდავს. OIMACTTAObjects In the Mirror Are Closer Than They Appear”-ის შემოკლებაა. მუსიკის მხრივ, ესაა უნაკლო ხმის რეჟისურის მქონე სემპლებით დატვირთული waporwave / ambient-ი – დაახლოებით Oneothrix Point Never-ის უფრო სადა, მარტივი ვარიანტი.

მოსასმენი ბმულები: Oimactta – Bad Trips (EP) / Tractarent (EP)

6. Signs – United In Tragedy

cover

symphonic black metal

ძალიან გამოცდილი მუსიკოსებისაგან შემდგარი ამ ბლექ-მეტალ ბენდის ალბომის მუხტი, ჩემი აზრით ვერ შეედრება წინა ნამუშევრის ხალას, ქარიშხლიან ენერგიას, მაგრამ ამ სტილის სიმფონიური განხრის მოყვარულებისთვის საყვარელი ელემენტები აქ მაინც ბლომადაა.

მოსასმენი ბმული: Signs – United In Tragedy

7. Nina Sublatti – Dare To Be

Nina Sublatti - Dare To Be-2 (Cover)

pop rock, alternative rock, dubstep

შეიძლება ითქვას, რომ ეს ალბომი შოუბიზნესის ასეთი ფიგურებისთვის სახასიათო ნამუშევარია. ვოკალური კონკურსის სენსაცია ოდნავ ნაჩქარევად გააქანეს სტუდიაში და შედეგად გვაქვს მოკლე 10-სიმღერიანი სტილის მხრივ მხრივ მიმობნეული ალბომი, საიდანაც 5 ქავერია. ნინას სასახელოდ უნდა ითქვას, რომ მისი დაწერილი მასალა ძალიან კარგია და ალბომში სხვის სიმღერებზე არანაკლებ საინტერესოა. კარგად მოსასმენი ალბომია, მაგრამ ბევრად უკეთესი იქნებოდა, მისთვის ოდნავ დაეცლიათ და აქ ის სიმღერებიც შესულიყო, რომლებიც მან ახლახანს დაწერა.

მოსასმენი ბმული: Nina Sublatti – Dare To Be

8. Mindstreaming – Leaves Are Falling (EP)

mindstreaming

traditional electronic, jazz, abstract hip-hop

ეს პროექტი ჩემთვის წლის ელექტრონული აღმოჩენაა. ჯაზის, ჰიპ-ჰოპის და მელოდიური ელექტრონული მუსიკის ეს ძალზედ დახვეწილი კომბინაცია დიდ ემოციურ ეფექტს იწვევს. ამ EP-ს ლუკამ (რომლის გვარიც არ ვიცი) 2015 წელს კიდევ უკეთესი ალბომი მიაყოლა, რომელზეც შემდგომში აუცილებლად ვილაპარაკებთ. გამოტოვებას არავის გირჩევთ!

მოსასმენი ბმული: Mindstreaming – Leaves Are Falling (EP)

9. The Mins – Blind World (EP)

 themins

crossover prog, alternative rock

The Mins-ის 5-სიმღერიანი სადებიუტო EP წარმოგვიდგენს ძირითადად Muse-ით ინსპირირებულ, რადიო-ფორმატულ crossover prog-ს, ზუსტი არანჟირებებითა და დასამახსოვრებელი მელოდიზმით. ძალიან კარგი დასაწყისია და მათ ამ პირველ ნაბიჯს მალე სრული ალბომიც მოჰყვება.

მოსასმენი ბმული: The Mins – Blind World (EP)

10. Khatia Buniatishvili – Motherland

buniatishvili

classical, piano music

კარგი, მსუბუქად დაკრული კლასიკური საფორტეპიანო ალბომია, მუსიკის დიდი ვარიაციით (არის ბევრი რამე ბახიდან ლიგეტიმდე), მაგრამ ალბომის სახელიდან გამომდინარე უფრო მეტ ქართულ კლასიკურ მუსიკას ველოდი. ორი ქართული ნაწარმოებიდან საინტერესოა მეგრული სიმღერა „ვა გიორქო მა“-ს სოლო-საფორტეპიანო არანჟირება, რომელიც მგონი თვითონ ბუნიათიშვილმა გააკეთა.

მოსასმენი ბმული: Khatia Buniatishvili – Motherland

რევიუ #85: ეთერ იოსებიძე – ეთერ იოსებიძე (2008, 80-იანების ჩანაწერები)

eteriosebidze

pop

ტრეკლისტი:

  1. მე მოვალ შენთან (3:47)
  2. უნდა გითხრა* (5:12)
  3. 1+1 (4:00)
  4. ჯარისკაცები (3:14)
  5. ო, როგორ გითხრა (3:07)
  6. ვინ იცის (2:56)
  7. ბილიკი მღერის (3:47)
  8. მონატრება (4:27)
  9. სიმღერა თბილისზე (4:04)
  10. გელოდი (3:36)
  11. არ შემეკითხო (2:19)
  12. ვედრება (ისევ აპრილი დგება) (3:11)
  13. თოვლი მოსულა (2:53)
  14. სალაღობო (1:26)
  15. სიყვარული ყველას უნდა (2:06)
  16. მე მოვალ შენთან (4:11)

* – ეს სიმღერა უკეთესი ხარისხით მოცემულია 1991 წლის კომპილაციაზე, რომელსაც ასევე გთავაზობთ.

შემადგენლობა:

  • ეთერ იოსებიძე – ვოკალი, ფორტეპიანო
  • ნიკა დოლენჯაშვილი – ვოკალი (8, 13)
  • დავით ტურიაშვილი – ვოკალი (3, 6)
  • ნათელა იოსებიძე – ვოკალი (7)
  • საქართველოს სახელმწიფო ტელე-რადიო სიმფონიური საესტრადო ორკესტრი.

როდესაც ქვეყანა ტერიტორიულად პატარაა, მუსიკალური ინდუსტრია ბოლომდე არაა გამართული და მუსიკის გაშუქებაც იდეალურად არ ხდება, ეს მის ესტრადაზეც აისახება. საბჭოთა დროის ქართული ესტრადა გაჯერებული იყო პოპულარული შემსრულებლებით – ასეთი კონკურენციის გამო ხშირად ძალიან ნიჭიერი მომღერლები შედარებით ჩრდილში რჩებოდნენ. ვინაიდან მაშინ ჩამწერი ინდუსტრია ძირითადად უკვე პოპულარულ მომღერლებზე აკეთებდა აქცენტს, ახალმოსულებს ძალიან უჭირდათ ამ „ელიტაში“ შეჭრა.

ეთერ იოსებიძის სახელი და გვარი ბევრისთვის, განსაკუთრებით ახალი თაობისთვის, ნაკლებად იქნება ცნობილი, მაგრამ ქართული პოპ-ესტრადის მცოდნეთათვის ის ძალიან ბევრს ნიშნავს. ცნობისათვის „იმღერე რამე“-ს საუკეთესო ვერსია, რომელიც კ/ფ „მხიარულ რომანშია” გამოყენებული, იოსებიძის ნამღერია – სამწუხაროდ ფილმის მემონტაჟის სულელური გადაწყვეტილებით, სიმღერა ფილმში შუაზე წყდება და აუდიოს ორიგინალი იმის შემდეგ ალბათ აღარავის მოუსმენია.

მისი კარიერა სამოცდაათიანების დასაწყისში დაიწყო, როდესაც მან ტელეფესტივალ „ალო, ჩვენ ვეძებთ ტალანტებს“-ში გაიმარჯვა. მომდევნო ათწლეულში ის პერიოდულად გამოდიოდა კონცერტებით, მაგრამ 1989 წელს მისი ადრეული გარდაცვალების შემდეგ მისი სიმღერების მხოლოდ მხოლოდ იქით-აქეთ გაბნეული ჩანაწერები შემორჩა, საიდანაც რამდენიმე 1991 წელს ვინილზე გამოვიდა.

საბედნიეროდ, 2008 წელს, მცირე ტირაჟით, მაგრამ მაინც გამოვიდა მისი სიმღერების დისკი. რომელმაც ნათლად ცხადჰყო იოსებიძის დიდი საშემსრულებლო და პოპ-კომპოზიციის ტალანტი. დისკზე ძირითადად განთავსებულია ოთხმოციანებში, სხვადასხვა დროს, ძირითადად კონცერტებზე ჩაწერილი მასალა, ძირითადად ორკესტრული აკომპანემენტით. ამ 15 სიმღერიდან რამდენიმე („უნდა გითხრა“, „1+1“, „ვინ იცის“, „მონატრება“) ბრაზილიური ჯაზის ოდნავი გავლენის მატარებელი, ლამაზი პოპ-სიმღერაა; ზოგიერთი („მე მოვალ შენთან“, „ჯარისკაცები“ „ბილიკი მღერის“) ნელი, ემოციური ბალადაა; 2-3 სიმღერას კი იოსებიძე ფორტეპიანოზე ასრულებს და საოცარია, როგორ საინტერესო ხდება ქალაქური მუსიკა მისი ფერადი ტემპერამენტის წყალობით; „ვედრება (ადამიანი)“ კი თავისუფლად დაუდგება გვერდზე ინოლა გურგულიას ყველაზე სულში ჩამწვდომ, გულწრფელ სიმღერებს.

არის რამდენიმე ნაკლებად შთამბეჭდავი სიმღერაც, მაგრამ ნათელია, რომ ამ დისკის დიდი ნაწილი იმდროინდელი საესტრადო პოპ-მუსიკის მწვერვალებს შორისაა. გასაგები მიზეზების გამო, კრებული არაა სრულად ინტეგრირებული, მაგრამ სამაგიეროდ წარმოგვიდგენს ეთერ იოსებიძის მუსიკის ძალზედ მრავალფეროვან პალიტრას და თან შემდგენლებმა დავიწყებას გამოსტაცეს ქართული პოპ-მუსიკის ბევრი ულამაზესი მომენტი. ამ ყველაფრის საერთო მნიშვნელობის გამო, ჩემგან ამ დისკს 8,5 / 10 და იმედია ოდესმე ტელევიზიის ან რომელიმე სხვა არქივიდან კიდევ ამოტივტივდება მისი სხვა, გამოუქვეყნებელი სიმღერები.

P.S.

ამ დისკთან ერთად გთავაზობთ ეთერ იოსებიძის 1991 წელს გამოსულ კრებულს, სადაც ამ დისკის რამდენიმე სიმღერა შედის. ჩანაწერს ვინილის წკაპები ახლავს, მაგრამ გაცილებით ხალასი ხმა და ნაკლები შიშინი, ვიდრე СD-სთვის გაციფრულებულ, მოძველებულ მასტერ-ლენტებს.

————————————————————————————————————

When a country’s territory is small, music industry is not completely developed and music exposure is not ideal, pop music is also affected. Georgian variety scene of Soviet times was saturated by popular singers – this competition put many talented performers in the shadow, and because recording industry put its accent on already popular singers, it was almost impossible for newcomers to break into this “elite”.

Name of Eter Iosebidze will not be known to many, especially younger generation, but it will surely mean much to Georgian pop connoisseurs. For inquiry, the best ever version of “Imgere Rame”, one of the most popular Georgian songs ever, used in “Mkhiaruli Romani (Joyful Romance)” movie, was sung by Iosebidze – unfortunately, but movie editor’s stupid decision, the song is cut in half and the soundtrack master tape has then been forever lost.

Her career effectively started when she wan a talent contest (a Soviet “X-Factor” analogue) in early 70s. She used to give periodic concerts in the following decade, but after her untimely death from cancer in 1989, all she left music-wise was scattered live recordings, a few from which were compiled on a memorial vinyl in 1991.

Fortunately, 2008 saw the release a limited-copy album of her songs that elucidated her great talent both as a performer and a pop-songwriter. The CD mostly features live material recorded at various times during the 80s, often with accompanying orchestra. Some from these 15 songs (“Unda Gitkhra [2], “1+1 [3], “Vin Itsis [6], “Monatreba [8]) are pretty pop songs bearing a slight Brazilian jazz influence; some (“Me Moval Shentan [1,15], “Jariskatsebi [4], “Biliki Mgeris [7]) are slow, emotional ballads and some of the songs are sung by Iosebidze accompanying herself with just a piano and it’s amazing how interesting the urban music becomes thanks to her colourful temperament. “Vedreba [12] can be put beside Inola Gurgulia’s most touching, heartfelt songs.

There are a couple of less impressive moments too, but it’s clear that most of what is featured on this CD is among the peaks of Georgian pop music of those times. For understandable reasons, the compilation is not completely integrated, but it presents us the extremely versatile palette of Eter Iosebidze’s music, with compilers having been successful to rescue Georgian pop’s some of the most beautiful moments from complete oblivion. Considering all this, I give 8,5 / 10 to this eponymous CD and I stil l hold hope that there are more of her unreleased songs yet to be found in State TV or other archives.

P.S.

I’m also offering the 1991 compilation I mentioned. It features number of songs also found on this CD. Vinyl has its characteristic clicks, but sound is fresher and features less hiss than CD material digitized from master tapes that got quite old in the meantime.

გადმოსაწერი ბმული / download link 1: Eter Iosebidze – Eter Iosebidze (2008)

გადმოსაწერი ბმული / download link 2: Eter Iosebidze – Eter Iosebidze (1991)

რევიუ #84: ჭაბუკა ამირანაშვილი – ანატონია (2007)

Cover

new age, ECM-type jazz

ტრეკლისტი:

  1. ანატონია (16:00)
  2. სინთეზია (10:34)
  3. კენჭები (1:54)
  4. მსუბუქი (11:16)
  5. ბაო-ბაო (4:39)
  6. მარტოპიანო (8:13)
  7. დასაწყისი (5:08)

შემადგენლობა:

  • ჭაბუკა ამირანაშვილი – ფორტეპიანო, სინთეზატორი
  • ?

ჭაბუკა ამირანაშვილის მუსიკა იმაზე ბევრად ხშირად გვსმენია, ვიდრე ჩვენ წარმოვიდგენთ. საუკუნის დასაწყისში, სუხიშვილების საცეკვაო პროგრამა უმეტესად მისი მუსიკით იყო გაფორმებული, ასე რომ ის „ხალხური საცეკვაოები“, რომელიც იმ პერიოდში ყოველი კუნჭულიდან გვესმოდა, სინამდვილეში ამირანაშვილის მუსიკა იყო. მისი რამდენიმე ფოლკლორული ნაწარმოები გამოყენებულია ჰოლივუდურ ფილმ Driven To Kill-ში; ფილმ „სვანი“-ს მის მიერ დაწერილი საუნდტრეკი კი, თუ არ ვცდები, ერთადერთი ქართული ფილმის საუნდტრეკია, რომელიც ფილმისაგან დამოუკიდებლად, CD-ზე გამოიცა.

ასევე, ოთხმოცდაათიანების დასაწყისში, როგორც საქსოფონისტმა, მან მონაწილეობა მიიღო ქართველი და ინგლისელი მუსიკოსების უნიკალურ ჯაზ-კოლაბორაციაში. ელექტრონული მუსიკით დაინტერესებამ კი ის ჯერ ამ სტილის ფოლკლორთან სინთეზამდე, შემდეგ კი new age ალბომის ჩაწერამდე მიიყვანა, რომელსაც „ანატონია“ დაარქვა და 2007 წელს გამოსცა.

ალბომის მთავარი ინსტრუმენტი ფორტეპიანოა. თითქმის ყველა ნაწარმოები მის მარტივ, ჰაეროვან თემებს მიჰყავს, მაგრამ მომენტებში გამოყენებული სხვადასხვა ინსტრუმენტები – სინთეზატორი, ულადო ბასი, ჯაზურად დაკრული დრამი და პერკუსიები – ამ გრილ ალბომს ECM-type ჯაზისთვის მახასიათებელ ისეთ შტრიხებს უმატებენ, რაც ამ ალბომს „პროფესიონალი“ new age  მუსიკოსის ნამუშევრისაგან განასხვავებს. ნამუშევრის განმავლობაში ერთმანეთს ენაცვლებიან მარტივი, მაგრამ ლამაზი მელოდიები, ატმოსფერულობა (ხშირად ჰიპნოზური, მაგრამ მომენტებში ძალიანაც ეპიკური) და ფორტეპიანოს იმპროვიზებული პასაჟები. ალბომის საუკეთესო მომენტებში ეს ბალანსი იმდენად ზუსტადაა დაცული, რომ ხარგძლივი კომპოზიციებიც კი თავს საერთოდ არ გაბეზრებს.

ალბომის ეს ღირებულებები ყველაზე კარგად 16-წუთიან სასათაურო ნაწარმოებშია ინტეგრირებული: მსუბუქად მელანქოლიური, მოტივტივე ლაიტმოტივი ათასგვარი ვარიაციით, რამდენიმე განშტოებად მელოდიურ პასაჟთან ერთად თითქმის შეუმჩნევლად ეფარება ჰორიზონტს. „სინთეზია“, ალბომის ყველაზე ინტენსიურად კინემატური მომენტი, იდეალური საუნდტრეკია აღმოსავლეთში მოგზაურობის მენტალური სურათისთვის. „კენჭები“ ძალიან უცნაური გადახვევაა პირველი ორი ნაწარმოების ატმოსფეროდან – ძალიან მოკლე, დისსონანტური თემა, რომელიც ნელ-ნელა უფროდაუფრო იძირება chorus ეფექტში. შემდეგი სამი ნაწარმოები მსუბუქი და წინებზე კომპოზიციურად ოდნავ უფრო ცალმხრივია, მაგრამ მაინც სარელაქსაციოდ საკმარის ატმოსფეროს ჰქმნის. ალბომი კი მაღალ ნოტზე იხურება: „დასაწყისი“ ეპიკურობით „სინთეზიას“ უტოლდება, მაგრამ აქ ეფექტი არა სინთეზატორული ნისლით, არამედ ჰიპნოზური რიტმითა და ორიენტალური მელოდიური თემითაა შემქნილი.

ანატონია“, რომელიც რუკაზე კლასიკურ new age-სა და ECM-type jazz-ს შორის შეგვიძლია დავაყენოთ, მოეწონება იმ მსმენელს, ვისაც უნდა ბევრის მომთხოვნი მუსიკისაგან დასვენება და ლამაზ, ატმოსფერულ ნისლში ცოტა ხნით ცურვა. მუსიკალური ანალოგიის მხრივ კი, თუ მოგისმენიათ და მოგწონთ Peter Bardens-ის მსუბუქი სოლო-ალბომები, Mike Isham-ის, George Winston-ის ან სხვა ჯაზმენების შედარებით რბილი ნამუშევრები, მაშინ ამ ალბომსაც სიამოვნებით მოუსმენთ.

7 / 10.

————————————————————————————————————

We have heard Chabuka Amiranashvili’s music much more than we’d ever imagine. At the dawn of the century, the dance program of Sukhishvili Ensemble was based on his music, so “folk dances” that could be heard from every corner were actually written by Amiranashvili. Some of his folk dance music was even used in a Hollywood movie “Driven To Kill”; And if I’m not mistaken, his music to “Svanimight be the only Georgian movie soundtrack released as a standalone CD.

Also, as a sax player, he was a part of The Georgian Ensemble, a group of Georgian jazz-musicians that collaborated with Keith Tippett-led free-jazz / free improvisation band Mujician. His interest in electronic music first resulted in the synthesis of folk and EM, and then in recording of a new age album “Anatonia”, that came out in 2007.

Piano is the main instrument on the album. Almost all pieces are based on its simple, aerial themes, but other instruments – synthesizer, fretless guitar, jazzy drums and percussion – infuse this cool album with ECM-type jazz moments that make this album different from the works by “professional” new age musicians. Simple, beautiful melodies, atmospherics (often hypnotic, but sometimes quite epic) and improvised piano passages alternate with each other. The album’s best moments feature such a delicate balance, that the most long-form compositions don’t get the listener bored.

All these values are best integrated on 16-minute title piece: lightly melancholic, floating leitmotive with multiple variations, coupled with a couple of branching melody lines gets lost beyond the horizon almost innocuously. “Sintezia” [2], the album’s most cinematic moment, might be an ideal soundtrack to a mental picture of a lonesome oriental voyage. “Kenchebi” [3] is a strange detour from the albums usual feeling – a very short, dissonant theme that gets drowned in chorus effect as it develops. The next three pieces are light and compositionally less diverse, but enough to create a relaxing atmosphere. Album is closed on a high note by “Dasatskisi” [7] that rivals the grandeur of Sintezia [2], but here the effect is achieved by the hypnotic rhythm and oriental melodic theme, instead of a synthesizer mist.

Anatonia” that can be put on a map somewhere between new age and ECM-type jazz, will be appreciated by people who would like to relax from more challenging music and let themselves float a bit in this beautiful, misty atmosphere. Going for the musical analogs, those who have heard and like Peter Bardens’ light solo stuff of the 80s, or more mellow albums by Mark Isham, George Winston or other jazz musicians, will enjoy this one too.

7 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Chabuka Amiranashvili – Anatonia (2007)

რევიუ #83: გპი-ს კვარტეტი – გპი-ს კვარტეტი (1954-59)

Jazz Quartet'

jazz, swing

ტრეკლისტი:

  1. ექსპრესი “წყალტუბო – ქუთაისი” (2:18)
  2. ია ხარ ჩემი გაზაფხულის (2:56)
  3. დააჩქარე (2:15)
  4. ჩემი ვარდი ხარ (3:00)
  5. აი, მთაზედა (1:35)
  6. ბორჯომის ხეობა (3:18)
  7. შენი თვალების დაღლილი ეშხი (3:08)
  8. ჩემო ჩიტუნია (2:34)
  9. ზანგური ნანა (3:47)
  10. ჩეხური სიმღერა (1:50)
  11. ყვავილებში იწვიან (2:51)
  12. ზეცა (2:16)
  13. დამელოდე (1:46)
  14. ნანა (2:14)

შემადგენლობა:

  • გურამ ბზვანელი – ვოკალი, ლიდერი
  • შოთა ხარაბაძე – ვოკალი
  • გურამ ბაკურაძე – ვოკალი
  • თამაზ ცინცაძე – ვოკალი
  • ა. გელოვანი – ვოკალი (4, 9)
  • ი. ხაჩატუროვი – ვოკალი (2)
  • საესტრადო ორკესტრი იოსებ ტუღუშის ხელმძღვანელობით

17 მაისს, 80 წლის ასაკში, ქართული მუსიკის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი უნივერსალი, გურამ ბზვანელი გარდაიცვალა. მას რამდენიმე ძალიან საინტერესო სიმფონიური ნაწარმოები და ბევრი ლამაზი სიმღერა ეკუთვნის, მაგრამ მისი ყველაზე ეპოქალური წამოწყება იყო საქართველოს ისტორიაში პირველი ვოკალური ჯაზ-კოლექტივი, საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის (გპი) კვარტეტი.

ჯაზმა საქართველოში პირველი ნაბიჯები 30-იან წლებში გადადგა, როცა ჯანო ბაგრატიონმა პირველი ქართული ჯაზ-ორკესტრი ჩამოაყალიბა. სხვათაშორის, დასავლური მუსიკისადმი მაშინდელი რეპრესიული განწყობის მიუხედავად, ამ ორკესტრმა საკმაოდ დიდხანს, მეორე მსოფლიო ომამდე იარსება. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კიდევ ერთი ორკესტრი ჩამოყალიბდა, ამჯერად იოსებ ტუღუშის ხელმძღვანელობით. მაგრამ მაინც, რეალურად ჯაზი საქართველოში სტალინის სიკვდილის შემდგომი წლების შედარებითი ლიბერალიზაციისას დაიძრა.

გპი-ს კვარტეტი 1954 წელს შეიქმნა და თავისი ხშირი კონცერტებით ძალიან მალე მოიპოვა უდიდესი წარმატება არამხოლოდ საქართველოში, არამედ საბჭოთა კავშირის სხვა რესპუბლიკებშიც. თავისი 5-წლიანი არსებობის განმავლობაში კვარტეტი ძალიან ბევრს გასტროლირებდა და მათი ქართული პოლიფონიური ტრადიციით გამაგრებული, ჯაზზე მორგებული მრავალხმიანი swing-ი ძალიან დიდ შთაბეჭდილებას ახდენდა მუსიკას მოწყურებულ მსმენელზე. მათ აკომპანემენტს ხშირად იოსებ ტუღუშის ორკესტრი უწევდა.

2006 წელს, არქივებიდან ამოიქექა და ოფიციალურად გამოიცა მათი ჩანაწერების კრებული. კვარტეტის ისტორია და მუსიკა ძალიან კარგადაა განხილული იმ ორ პატარა სტატიაში, რომელიც დისკს მოჰყვება; მე კი უბრალოდ დავამატებ, რომ მათმა მუსიკამ უდიდესი გავლენა ქართულ ჯაზ-ესთეტიკაზე. მათი ვოკალური პოლიფონიის ექოები ისმის „დიელო“-ში,ორერა“-ში და მათი გავლით, ჯაზის გავლენის მქონე საბჭოთა დროის ბევრ ქართულ ბენდში. დისკზე მოთავსებული სიმღერებიდან ზოგი თვითონ ბზვანელის [3, 6, 7, 13], ზოგი კი ახალგაზრდა გია ცაბაძის მიერ [4, 5] სპეციალურად კვარტეტითვისაა დაწერილი – ასე რომ, მათი უმეტესობა მე სხვა შესრულებით არც კი მომისმენია. ჩანაწერების ხარისხი ცვალებადია, მაგრამ ყველგან ნათლად იგრძნობა სიმღერების სილამაზე და ძალიან დახვეწილი, ხმებში ორიგინალურად გაშლილი შესრულება.

ასე რომ გარდა იმისა, რომ ეს კრებული საოცრად დიდ ისტორიული მნიშვნელობისაა (ფაქტობრივად ესაა ქართული ჯაზ-სიმღერის საწყისი), ის ამავედროს გვაგრძნობინებს იმ სუფთა ჰაერს, რომელიც ხანმოკლე „ხრუშჩოვის დათბობის დროს“, დასავლურმა გრილმა ნიავმა სულ ცოტა ხნით, მაგრამ მაინც შემოიტანა. არქივებში კი, როგორც ხედავთ, დიდძალი განძი ინახება და ენთუზიაზმისა და სათანადო ნების პირობებში ქართული მუსიკის ლეგენდები და დაუდასტურებელი ამბები შეიძლება ფასდაუდებელ აუდიოდოკუმენტებად გადაიქცეს. რეკომენდებულია ყველასათვის, ვისაც აინტერესებს ქართული ჯაზი და მისი ისტორია.

9 / 10.

P.S. დიდი მადლობა ლაშა გაბუნიას ჩანაწერის მოწოდებითვის.

————————————————————————————————————

On 17th of May, Guram Bzvaneli passed away. One of the most universal figures in Georgian music, he has penned a number of very interesting Classical orchestral works and some very beautiful pop songs, but his most epochal endeavour still came in the 50s, when he formed the first Georgian vocal jazz-collective – Georgian Polytechnic University (GPI) Quartet.

Georgian Jazz took its first steps in the 30s, when Jano Bagrationi formed a jazz-orchestra. Despite government’s repressive attitude towards Western music at that time, this orchestra lasted for quite long, until the WW2. After the war, yet another orchestra formed, headed by Ioseb Tugushi. But still, it was only after Stalin’s death when Jazz in Georgia became a moving force.

GPI Quartet formed in 1954 and their frequent live performances took not only Georgian audience, but gained much love in the whole Soviet Union. During their 5-year existence, their folk-based, jazz-adapted swinging polyphony made a big impression on music-hungry public. They were often accompanied by Ioseb Tugushi’s orchestra.

After thorough scanning of TV and radio-archives, a number of Quartet’s recordings were found and officially released in 2006. Their history and music are very well-reviewed in two concise essays in the CD booklet. I’m just going to add that their importance cannot be overestimated: their polyphony had an enormous influence on bands that emerged in a few following years – the echoes can be heard in Dielo and Orera, and through them in many jazz-influenced Georgian rock bands of later time. Several songs here [3, 6, 7, 13] are by Bzvaneli himself, and a couple of pieces were written by young Gia Tsabadze [4, 5] specially for the Quartet – so I haven’t heard any other version of most of the songs from here.

So besides having a huge historical importance (practically, this is where Georgian Jazz song began), this compilation also makes one feel that fresh air brought to Georgia by Western breeze, during all too short Khrushchev Thaw. As for those archives, as you can see, they might contain a lot of treasure given the enthusiasm and an appropriate will, Georgian music legends and unproven facts can turn to invaluable audio documents. Recommended for all those interested in Georgian jazz and its history.

9 / 10.

P.S. A huge thanks to Lasha Gabunia for providing the recording.

გადმოსაწერი ბმული / download link: GPI Quartet – GPI Quartet (1954-59, rel. 2006)

რევიუ #82: Veli Ulevi – Distances (2013)

cover

progressive folk, freak folk, indie folk

ტრეკლისტი:

  1. Temptation (3:59)
  2. Tinely (4:08)
  3. Strawberry Lane (4:02)
  4. He (2:57)
  5. Not Waving But Drowning (4:51)
  6. I Am The Song (4:19)
  7. გაზაფხული (4:36)
  8. Yes (3:45)
  9. Rocking Chair (3:37)
  10. Distances (3:28)
  11. The Door (2:27)
  12. The Cure (4:06)
  13. Earth (3:58)
  14. ცა (3:23)
  15. Gallows Child’s Lullaby (3:58)

შემადგენლობა:

  • რუსუდან მეიფარიანი – ვოკალი, ფორტეპიანო, მინი-პიანინო, კლავიშები
  • ზურა ძაგნიძე – აკუსტიკური გიტარა, კალიმბა, ქსილოფონი, ელექტრონათურა
  • Fabian Wendt – ბას-გიტარა
  • Jörg Bielfeld – დასარტყამი ინსტრუმენტები

როდესაც ქართულ ფოკლორულ ტრადიციაზე ლაპარაკობ, თითქმის ავტომატურად ვოკალურ ფოლკლორს გულისხმობ, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ბოლო ათწლეულებში რამდენიმე ბენდი თავის ფოლკ-აქცენტს ძირითადად ინსტრუმენტალზე აკეთებდა. არაა გასაკვირი რომ ამ ჯგუფების უმეტესობა ფოლკლორის ევროპულ ესთეტიკაზე იყო ორიენტებული და ხშირად ქართულს უცხოურ ფოკლორსაც უთავსებდა: ოთხმოცდაათიანებში ბოლოს ეს იყო Adio და Soft Eject, შემდეგ დეკადაში – სტუმარი, The Sanda, ZumbaLand, ეგარი, და სხვები. დეციშის მუსიკაშიც კი, რომელიც ძირითადად ქართულ ინსტრუმენტულ მოტივებს იკვლევდა, ევროპული საშემსრულებლო მიდგომა ადვილად იყო შესამჩნევი. ამ დეკადაში უნდა ითქვას „ირიაო“-ზეც, რომელმაც ფოკლორულ ბაზაზე ტოპ-კლასის ჯაზ-როკი დააფუძნა.

მაგრამ უსმენ Veli Ulevi-ს და ხედავ, რომ მათი ფოლკი ზემოთჩამოთვლილი ბენდებისას თითქმის არაფრით ჰგავს. მათი მუსიკა მიახლოებულია freak folk / indie folk პარადიგმასთან, მაგრამ მაღალი საშემსრულებლო დონის წყალობით, ბენდი მარტივად აღწევს სახასიათო ჟღერადობასა და ეფექტს. თუმცა Veli Ulevi ქართველთათვის თითქმის სრულიად უცნობია, მის ბირთვს ორი ძალიან გამოცდილი მუსიკოსი წარმოადგენს. რუსუდან მეიფარიანი კლასიკურად განსწავლული ვოკალისტი / პიანისტია, რომელიც 2000-ების დასაწყისიდან გერმანიაში მოღვაწეობს და თავისი ფართოდიაპაზონიანი, სუფთა ხმით არაერთი ამბიციური ექსპერიმენტი შემოუთავაზებია (მისი მუსიკის ამ წახნაგის მოსმენა 2007 წლის ალბომ Lieder aus einer Inselზე შეგიძლიათ, მაგრამ ნუ დაელოდებით ადვილ მუსიკას – წარმოიდგინეთ Diamanda Galas-ის ნათელი, კლასიკასთან ახლო ანტიპოდი). ზურა ძაგნიძე კი ბევრისთვის უფრო ცნობილია, როგორც ალტ. როკ-ჯგუფ Afternoon Version-ის გიტარისტი უკვე 20 წლის სტაჟით, თუმცა ამ პერიოდში ის ამავედროს აკუსტიკური მუსიკითაც იყო დაინტერესებული.

სწორედ ძაგნიძის ვირტუოზული აკუსტიკური გიტარაა, რაც ამ ალბომში პირველად იქცევს ყურადღებას. მისი დაკვრის მრავალფეროვანი ტექნიკა არამხოლოდ ჟღერადობას ანიჭებს ორიგინალურობას, არამედ ჯგუფს საყურებლადაც საინტერესოს ხდის. Fabian Weldt-ის და Jörg Bielfeld-ის რიტმ-სექცია მუსიკას არ ტვირთავს და მსუბუქ, მომენტებში ოდნავ-ფანკ დინამიკას აძლევს; მეიფარიანი კი ამ ალბომზე ვოკალური ექსპერიმენტების ნაცვლად, მარტივად აღსაქმელ, ლამაზ მელოდიზმს ჰქმნის. მორიდებული, მაგრამ დახვეწილი კლავიშები (განსაკუთრებით, გემოვნებით გამოყენებული მინი-პიანინო) კარგად უსვამს ხაზს ჟღერადობის ფაქიზ, იდეალურ ბალანსს. ეს ატმოსფერული, მინიმალურად დატვირთული ალბომი სინამდვილეში ბევრ სხვადასხვა გავლენას ასინთეზებს – ვოკალის სისუფთავეს მუსიკას ბრიტანული female-fronted პროგ-ფოლკისკენ (მაგ. Fairport Convention, Trees, Pentangle) მიჰყავს, რიტმ-სექციას მომენტებში მუსიკას swing მომენტებით ამდიდრებს, გიტარას კი, ზემოთხსენებული უნიკალურობის მიუხედავად, რამდენიმე სიმღერაში მსუბუქი ალტ.როკ დრაივი შემოაქვს. ეგზოტიკული ინსტრუმენტების (კალიმბა, ქსილოფონი… ელექტრონათურა, გიტარა, როგორც პერკუსია) შიგადაშიგ გამოყენებით კი ჯგუფის ისედაც სახასიათო საუნდი კიდევ უფრო ძნელად აღსაწერი ხდება.

კომპოზიციის მხრივ, ალბომი თანაბრად ძლიერია, მუდმივად საინტერესო, სუსტი წერტილების გარეშე. მწვერვალების გამორჩევა კი მიჭირს, ვინაიდან ეს მაინც მთლიანად მოსასმენ ალბომად მიმაჩნია თავისი ლამაზი ატმოსფეროთი, სადაც დრაივიანი მომენტები ზედმეტ სენტიმენტებს თავიდან იცილებს. მაინც, Tinely, გაზაფხული, Rocking Chair, The Cure, ცა და ულამაზესი Earth ჩემზე განსაკუთრებულ შთაბეჭდილებას ახდენს.

ორიგინალური ჟღერადობა, ლამაზი სიმღერები, ვირტუოზული შესრულება – ამ ალბომში ყველაფერია, რაც ინდი ან პროგრესული ფოლკის მოყვარულს შეიძლება უნდოდეს. ადვილი საგრძნობია, რომ ჯგუფს კიდევ უფრო უკეთესის გაკეთება შეუძლია და დიდი იმედი მაქვს, რომ ეს ალბომი მხოლოდ დასაწყისია. ბევრი ყურადღებიანი მოსმენის შემდეგ, ჩემგან ამ ალბომს ძალიან დიდი რეკომენდაცია: ნუ დაიზარებთ, იპოვეთ და შეიძინეთ – ის თავისუფლად დადგება ამ სტილის დღესდღეობით ყველაზე პოპულარული წარმომადგენლების ნამუშევართა გვერდზე. თანაც, Ulrike Bohnet-ის და Clemens Schmiedlin-ის მიერ შესრულებული ალბომის გაფორმებაც ძალიან ლამაზია. 8.5/10. 

ალბომის შესაძენად დაუკავშირდით ბენდს მათ ვებ-გვერდზე, მეილზე ან FB-გვერდზე. როგორც ვიცი, გასაყიდი კოპიები ჯერ კიდევ ხელმისაწვდომია.

————————————————————————————————————

When you talk about folk tradition in Georgia, you almost automatically mean vocal folklore. Despite this fact, recent decades saw a number of Georgian bands make their folk-accent on instrumental side. Unsurprisingly, the majority of these bands were oriented towards European folk-aesthetic and commonly brought Georgian and European folk music together: Adio and Soft Eject did it in 90s, Stumari, The Sanda, ZumbaLand, Egari and others – in the new millennium. Even the music of Detsishi, which mostly researched Georgian instrumental motives, was characterized by distinctly European performing approach. From the bands in the present decade, we should also mention Iriao, that built their own top-class jazz-rock on folkloric base.

But you hear Veli Ulevi (Georgian for “Inexhaustible Field”), and their folk has almost no overlap with folk of the bands mentioned above. Their music is loosely based on a freak-folk / indie folk paradigm, but thanks to the talents of all performers involved, they easily attain their unique sound and effect. Although almost completely unknown to Georgian audience, the core of the band is formed by 2 experienced Georgian musicians: Rusudan Meipariani is a classically trained vocalist / pianist / composer, who has been based in Germany since the early 00s and she has undertaken many ambitious experiments with her multioctave voice (for this side of her creative work, try her 2007 album “Lieder au seiner Insel”, but don’t expect easy music – imagine a more bright, classical-type antidote to Diamanda Galas.). Zura Dzagnidze. more widely known as the guitar player for Afternoon Version, a Georgian alternative rock band, since its inception in early nineties, has also been interested with acoustic guitar music throughout this period.

And it’s Dzagnidze’s virtuoso acoustic guitar that attracts the attention first in this album. His versatile playing technique not only gives the sound its originality, but makes the band performances very interesting to watch. Rhythm-section made up by Fabian Wendt and Jörg Bielfeld does not overload the music and imparts music with a light, occasionally funk-influenced dynamic. The complex experiments are dropped by Meifariani in favour of easily understandable, beautiful vocal melodies; and her restrained but refined keyboards playing (especially the toy piano used with a great taste) well underlines fragile, ideal balance of sound.

This minimally loaded, atmospheric album in fact synthesizes many different influences: this pure singing brings it close to British female-fronted prog-folk (e.g. Fairport Convention, Trees), rhythm-section sometimes swings the music up a bit, and the guitar, although as mentioned above, quite unique, carries a light alt.rock drive at moments. An occasional use of exotic instruments (kalimba, xylophone… lightbulb, guitar used as percussion) makes the sound even harder to describe.

Composition-wise, the album is quite equally strong, ever interesting, without the weak moments. I can hardly pick a highlight, because I still think that this album should be experienced as whole, with its beautiful atmosphere that avoids excess sentiments thanks to driving moments. If still pushed, I’d pick Tinely [2], Gazapkhuli [7], Rocking Chair [9], The Cure [11], Tsa [14] and amazing Earth [13], that makes a special impression.

Original sound, beautiful songs, virtuoso performance – this album holds all that indie or prog-folk over would like. It’s easily perceptible that the band can do even more and I hope this album is just the beginning. After many attentive listens, I warmly recommend this album: don’t be lazy, track it down and buy it – it can well stand next to the works by the most popular proponents of this style. Artwork, done by Ulrike Bohnet and Clemens Schmiedlin, is very beautiful too. 8.5/10.

Here I will present a number of songs from this album. To buy the CD, contact the band via their website, mail or FB page. As I know, copies are still available.

მოსასმენი ბმულები / streaming links: