რევიუ #83: გპი-ს კვარტეტი – გპი-ს კვარტეტი (1954-59)

Jazz Quartet'

jazz, swing

ტრეკლისტი:

  1. ექსპრესი “წყალტუბო – ქუთაისი” (2:18)
  2. ია ხარ ჩემი გაზაფხულის (2:56)
  3. დააჩქარე (2:15)
  4. ჩემი ვარდი ხარ (3:00)
  5. აი, მთაზედა (1:35)
  6. ბორჯომის ხეობა (3:18)
  7. შენი თვალების დაღლილი ეშხი (3:08)
  8. ჩემო ჩიტუნია (2:34)
  9. ზანგური ნანა (3:47)
  10. ჩეხური სიმღერა (1:50)
  11. ყვავილებში იწვიან (2:51)
  12. ზეცა (2:16)
  13. დამელოდე (1:46)
  14. ნანა (2:14)

შემადგენლობა:

  • გურამ ბზვანელი – ვოკალი, ლიდერი
  • შოთა ხარაბაძე – ვოკალი
  • გურამ ბაკურაძე – ვოკალი
  • თამაზ ცინცაძე – ვოკალი
  • ა. გელოვანი – ვოკალი (4, 9)
  • ი. ხაჩატუროვი – ვოკალი (2)
  • საესტრადო ორკესტრი იოსებ ტუღუშის ხელმძღვანელობით

17 მაისს, 80 წლის ასაკში, ქართული მუსიკის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი უნივერსალი, გურამ ბზვანელი გარდაიცვალა. მას რამდენიმე ძალიან საინტერესო სიმფონიური ნაწარმოები და ბევრი ლამაზი სიმღერა ეკუთვნის, მაგრამ მისი ყველაზე ეპოქალური წამოწყება იყო საქართველოს ისტორიაში პირველი ვოკალური ჯაზ-კოლექტივი, საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის (გპი) კვარტეტი.

ჯაზმა საქართველოში პირველი ნაბიჯები 30-იან წლებში გადადგა, როცა ჯანო ბაგრატიონმა პირველი ქართული ჯაზ-ორკესტრი ჩამოაყალიბა. სხვათაშორის, დასავლური მუსიკისადმი მაშინდელი რეპრესიული განწყობის მიუხედავად, ამ ორკესტრმა საკმაოდ დიდხანს, მეორე მსოფლიო ომამდე იარსება. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კიდევ ერთი ორკესტრი ჩამოყალიბდა, ამჯერად იოსებ ტუღუშის ხელმძღვანელობით. მაგრამ მაინც, რეალურად ჯაზი საქართველოში სტალინის სიკვდილის შემდგომი წლების შედარებითი ლიბერალიზაციისას დაიძრა.

გპი-ს კვარტეტი 1954 წელს შეიქმნა და თავისი ხშირი კონცერტებით ძალიან მალე მოიპოვა უდიდესი წარმატება არამხოლოდ საქართველოში, არამედ საბჭოთა კავშირის სხვა რესპუბლიკებშიც. თავისი 5-წლიანი არსებობის განმავლობაში კვარტეტი ძალიან ბევრს გასტროლირებდა და მათი ქართული პოლიფონიური ტრადიციით გამაგრებული, ჯაზზე მორგებული მრავალხმიანი swing-ი ძალიან დიდ შთაბეჭდილებას ახდენდა მუსიკას მოწყურებულ მსმენელზე. მათ აკომპანემენტს ხშირად იოსებ ტუღუშის ორკესტრი უწევდა.

2006 წელს, არქივებიდან ამოიქექა და ოფიციალურად გამოიცა მათი ჩანაწერების კრებული. კვარტეტის ისტორია და მუსიკა ძალიან კარგადაა განხილული იმ ორ პატარა სტატიაში, რომელიც დისკს მოჰყვება; მე კი უბრალოდ დავამატებ, რომ მათმა მუსიკამ უდიდესი გავლენა ქართულ ჯაზ-ესთეტიკაზე. მათი ვოკალური პოლიფონიის ექოები ისმის „დიელო“-ში,ორერა“-ში და მათი გავლით, ჯაზის გავლენის მქონე საბჭოთა დროის ბევრ ქართულ ბენდში. დისკზე მოთავსებული სიმღერებიდან ზოგი თვითონ ბზვანელის [3, 6, 7, 13], ზოგი კი ახალგაზრდა გია ცაბაძის მიერ [4, 5] სპეციალურად კვარტეტითვისაა დაწერილი – ასე რომ, მათი უმეტესობა მე სხვა შესრულებით არც კი მომისმენია. ჩანაწერების ხარისხი ცვალებადია, მაგრამ ყველგან ნათლად იგრძნობა სიმღერების სილამაზე და ძალიან დახვეწილი, ხმებში ორიგინალურად გაშლილი შესრულება.

ასე რომ გარდა იმისა, რომ ეს კრებული საოცრად დიდ ისტორიული მნიშვნელობისაა (ფაქტობრივად ესაა ქართული ჯაზ-სიმღერის საწყისი), ის ამავედროს გვაგრძნობინებს იმ სუფთა ჰაერს, რომელიც ხანმოკლე „ხრუშჩოვის დათბობის დროს“, დასავლურმა გრილმა ნიავმა სულ ცოტა ხნით, მაგრამ მაინც შემოიტანა. არქივებში კი, როგორც ხედავთ, დიდძალი განძი ინახება და ენთუზიაზმისა და სათანადო ნების პირობებში ქართული მუსიკის ლეგენდები და დაუდასტურებელი ამბები შეიძლება ფასდაუდებელ აუდიოდოკუმენტებად გადაიქცეს. რეკომენდებულია ყველასათვის, ვისაც აინტერესებს ქართული ჯაზი და მისი ისტორია.

9 / 10.

P.S. დიდი მადლობა ლაშა გაბუნიას ჩანაწერის მოწოდებითვის.

————————————————————————————————————

On 17th of May, Guram Bzvaneli passed away. One of the most universal figures in Georgian music, he has penned a number of very interesting Classical orchestral works and some very beautiful pop songs, but his most epochal endeavour still came in the 50s, when he formed the first Georgian vocal jazz-collective – Georgian Polytechnic University (GPI) Quartet.

Georgian Jazz took its first steps in the 30s, when Jano Bagrationi formed a jazz-orchestra. Despite government’s repressive attitude towards Western music at that time, this orchestra lasted for quite long, until the WW2. After the war, yet another orchestra formed, headed by Ioseb Tugushi. But still, it was only after Stalin’s death when Jazz in Georgia became a moving force.

GPI Quartet formed in 1954 and their frequent live performances took not only Georgian audience, but gained much love in the whole Soviet Union. During their 5-year existence, their folk-based, jazz-adapted swinging polyphony made a big impression on music-hungry public. They were often accompanied by Ioseb Tugushi’s orchestra.

After thorough scanning of TV and radio-archives, a number of Quartet’s recordings were found and officially released in 2006. Their history and music are very well-reviewed in two concise essays in the CD booklet. I’m just going to add that their importance cannot be overestimated: their polyphony had an enormous influence on bands that emerged in a few following years – the echoes can be heard in Dielo and Orera, and through them in many jazz-influenced Georgian rock bands of later time. Several songs here [3, 6, 7, 13] are by Bzvaneli himself, and a couple of pieces were written by young Gia Tsabadze [4, 5] specially for the Quartet – so I haven’t heard any other version of most of the songs from here.

So besides having a huge historical importance (practically, this is where Georgian Jazz song began), this compilation also makes one feel that fresh air brought to Georgia by Western breeze, during all too short Khrushchev Thaw. As for those archives, as you can see, they might contain a lot of treasure given the enthusiasm and an appropriate will, Georgian music legends and unproven facts can turn to invaluable audio documents. Recommended for all those interested in Georgian jazz and its history.

9 / 10.

P.S. A huge thanks to Lasha Gabunia for providing the recording.

გადმოსაწერი ბმული / download link: GPI Quartet – GPI Quartet (1954-59, rel. 2006)

რევიუ #82: Veli Ulevi – Distances (2013)

cover

progressive folk, freak folk, indie folk

ტრეკლისტი:

  1. Temptation (3:59)
  2. Tinely (4:08)
  3. Strawberry Lane (4:02)
  4. He (2:57)
  5. Not Waving But Drowning (4:51)
  6. I Am The Song (4:19)
  7. გაზაფხული (4:36)
  8. Yes (3:45)
  9. Rocking Chair (3:37)
  10. Distances (3:28)
  11. The Door (2:27)
  12. The Cure (4:06)
  13. Earth (3:58)
  14. ცა (3:23)
  15. Gallows Child’s Lullaby (3:58)

შემადგენლობა:

  • რუსუდან მეიფარიანი – ვოკალი, ფორტეპიანო, მინი-პიანინო, კლავიშები
  • ზურა ძაგნიძე – აკუსტიკური გიტარა, კალიმბა, ქსილოფონი, ელექტრონათურა
  • Fabian Wendt – ბას-გიტარა
  • Jörg Bielfeld – დასარტყამი ინსტრუმენტები

როდესაც ქართულ ფოკლორულ ტრადიციაზე ლაპარაკობ, თითქმის ავტომატურად ვოკალურ ფოლკლორს გულისხმობ, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ბოლო ათწლეულებში რამდენიმე ბენდი თავის ფოლკ-აქცენტს ძირითადად ინსტრუმენტალზე აკეთებდა. არაა გასაკვირი რომ ამ ჯგუფების უმეტესობა ფოლკლორის ევროპულ ესთეტიკაზე იყო ორიენტებული და ხშირად ქართულს უცხოურ ფოკლორსაც უთავსებდა: ოთხმოცდაათიანებში ბოლოს ეს იყო Adio და Soft Eject, შემდეგ დეკადაში – სტუმარი, The Sanda, ZumbaLand, ეგარი, და სხვები. დეციშის მუსიკაშიც კი, რომელიც ძირითადად ქართულ ინსტრუმენტულ მოტივებს იკვლევდა, ევროპული საშემსრულებლო მიდგომა ადვილად იყო შესამჩნევი. ამ დეკადაში უნდა ითქვას „ირიაო“-ზეც, რომელმაც ფოკლორულ ბაზაზე ტოპ-კლასის ჯაზ-როკი დააფუძნა.

მაგრამ უსმენ Veli Ulevi-ს და ხედავ, რომ მათი ფოლკი ზემოთჩამოთვლილი ბენდებისას თითქმის არაფრით ჰგავს. მათი მუსიკა მიახლოებულია freak folk / indie folk პარადიგმასთან, მაგრამ მაღალი საშემსრულებლო დონის წყალობით, ბენდი მარტივად აღწევს სახასიათო ჟღერადობასა და ეფექტს. თუმცა Veli Ulevi ქართველთათვის თითქმის სრულიად უცნობია, მის ბირთვს ორი ძალიან გამოცდილი მუსიკოსი წარმოადგენს. რუსუდან მეიფარიანი კლასიკურად განსწავლული ვოკალისტი / პიანისტია, რომელიც 2000-ების დასაწყისიდან გერმანიაში მოღვაწეობს და თავისი ფართოდიაპაზონიანი, სუფთა ხმით არაერთი ამბიციური ექსპერიმენტი შემოუთავაზებია (მისი მუსიკის ამ წახნაგის მოსმენა 2007 წლის ალბომ Lieder aus einer Inselზე შეგიძლიათ, მაგრამ ნუ დაელოდებით ადვილ მუსიკას – წარმოიდგინეთ Diamanda Galas-ის ნათელი, კლასიკასთან ახლო ანტიპოდი). ზურა ძაგნიძე კი ბევრისთვის უფრო ცნობილია, როგორც ალტ. როკ-ჯგუფ Afternoon Version-ის გიტარისტი უკვე 20 წლის სტაჟით, თუმცა ამ პერიოდში ის ამავედროს აკუსტიკური მუსიკითაც იყო დაინტერესებული.

სწორედ ძაგნიძის ვირტუოზული აკუსტიკური გიტარაა, რაც ამ ალბომში პირველად იქცევს ყურადღებას. მისი დაკვრის მრავალფეროვანი ტექნიკა არამხოლოდ ჟღერადობას ანიჭებს ორიგინალურობას, არამედ ჯგუფს საყურებლადაც საინტერესოს ხდის. Fabian Weldt-ის და Jörg Bielfeld-ის რიტმ-სექცია მუსიკას არ ტვირთავს და მსუბუქ, მომენტებში ოდნავ-ფანკ დინამიკას აძლევს; მეიფარიანი კი ამ ალბომზე ვოკალური ექსპერიმენტების ნაცვლად, მარტივად აღსაქმელ, ლამაზ მელოდიზმს ჰქმნის. მორიდებული, მაგრამ დახვეწილი კლავიშები (განსაკუთრებით, გემოვნებით გამოყენებული მინი-პიანინო) კარგად უსვამს ხაზს ჟღერადობის ფაქიზ, იდეალურ ბალანსს. ეს ატმოსფერული, მინიმალურად დატვირთული ალბომი სინამდვილეში ბევრ სხვადასხვა გავლენას ასინთეზებს – ვოკალის სისუფთავეს მუსიკას ბრიტანული female-fronted პროგ-ფოლკისკენ (მაგ. Fairport Convention, Trees, Pentangle) მიჰყავს, რიტმ-სექციას მომენტებში მუსიკას swing მომენტებით ამდიდრებს, გიტარას კი, ზემოთხსენებული უნიკალურობის მიუხედავად, რამდენიმე სიმღერაში მსუბუქი ალტ.როკ დრაივი შემოაქვს. ეგზოტიკული ინსტრუმენტების (კალიმბა, ქსილოფონი… ელექტრონათურა, გიტარა, როგორც პერკუსია) შიგადაშიგ გამოყენებით კი ჯგუფის ისედაც სახასიათო საუნდი კიდევ უფრო ძნელად აღსაწერი ხდება.

კომპოზიციის მხრივ, ალბომი თანაბრად ძლიერია, მუდმივად საინტერესო, სუსტი წერტილების გარეშე. მწვერვალების გამორჩევა კი მიჭირს, ვინაიდან ეს მაინც მთლიანად მოსასმენ ალბომად მიმაჩნია თავისი ლამაზი ატმოსფეროთი, სადაც დრაივიანი მომენტები ზედმეტ სენტიმენტებს თავიდან იცილებს. მაინც, Tinely, გაზაფხული, Rocking Chair, The Cure, ცა და ულამაზესი Earth ჩემზე განსაკუთრებულ შთაბეჭდილებას ახდენს.

ორიგინალური ჟღერადობა, ლამაზი სიმღერები, ვირტუოზული შესრულება – ამ ალბომში ყველაფერია, რაც ინდი ან პროგრესული ფოლკის მოყვარულს შეიძლება უნდოდეს. ადვილი საგრძნობია, რომ ჯგუფს კიდევ უფრო უკეთესის გაკეთება შეუძლია და დიდი იმედი მაქვს, რომ ეს ალბომი მხოლოდ დასაწყისია. ბევრი ყურადღებიანი მოსმენის შემდეგ, ჩემგან ამ ალბომს ძალიან დიდი რეკომენდაცია: ნუ დაიზარებთ, იპოვეთ და შეიძინეთ – ის თავისუფლად დადგება ამ სტილის დღესდღეობით ყველაზე პოპულარული წარმომადგენლების ნამუშევართა გვერდზე. თანაც, Ulrike Bohnet-ის და Clemens Schmiedlin-ის მიერ შესრულებული ალბომის გაფორმებაც ძალიან ლამაზია. 8.5/10. 

ალბომის შესაძენად დაუკავშირდით ბენდს მათ ვებ-გვერდზე, მეილზე ან FB-გვერდზე. როგორც ვიცი, გასაყიდი კოპიები ჯერ კიდევ ხელმისაწვდომია.

————————————————————————————————————

When you talk about folk tradition in Georgia, you almost automatically mean vocal folklore. Despite this fact, recent decades saw a number of Georgian bands make their folk-accent on instrumental side. Unsurprisingly, the majority of these bands were oriented towards European folk-aesthetic and commonly brought Georgian and European folk music together: Adio and Soft Eject did it in 90s, Stumari, The Sanda, ZumbaLand, Egari and others – in the new millennium. Even the music of Detsishi, which mostly researched Georgian instrumental motives, was characterized by distinctly European performing approach. From the bands in the present decade, we should also mention Iriao, that built their own top-class jazz-rock on folkloric base.

But you hear Veli Ulevi (Georgian for “Inexhaustible Field”), and their folk has almost no overlap with folk of the bands mentioned above. Their music is loosely based on a freak-folk / indie folk paradigm, but thanks to the talents of all performers involved, they easily attain their unique sound and effect. Although almost completely unknown to Georgian audience, the core of the band is formed by 2 experienced Georgian musicians: Rusudan Meipariani is a classically trained vocalist / pianist / composer, who has been based in Germany since the early 00s and she has undertaken many ambitious experiments with her multioctave voice (for this side of her creative work, try her 2007 album “Lieder au seiner Insel”, but don’t expect easy music – imagine a more bright, classical-type antidote to Diamanda Galas.). Zura Dzagnidze. more widely known as the guitar player for Afternoon Version, a Georgian alternative rock band, since its inception in early nineties, has also been interested with acoustic guitar music throughout this period.

And it’s Dzagnidze’s virtuoso acoustic guitar that attracts the attention first in this album. His versatile playing technique not only gives the sound its originality, but makes the band performances very interesting to watch. Rhythm-section made up by Fabian Wendt and Jörg Bielfeld does not overload the music and imparts music with a light, occasionally funk-influenced dynamic. The complex experiments are dropped by Meifariani in favour of easily understandable, beautiful vocal melodies; and her restrained but refined keyboards playing (especially the toy piano used with a great taste) well underlines fragile, ideal balance of sound.

This minimally loaded, atmospheric album in fact synthesizes many different influences: this pure singing brings it close to British female-fronted prog-folk (e.g. Fairport Convention, Trees), rhythm-section sometimes swings the music up a bit, and the guitar, although as mentioned above, quite unique, carries a light alt.rock drive at moments. An occasional use of exotic instruments (kalimba, xylophone… lightbulb, guitar used as percussion) makes the sound even harder to describe.

Composition-wise, the album is quite equally strong, ever interesting, without the weak moments. I can hardly pick a highlight, because I still think that this album should be experienced as whole, with its beautiful atmosphere that avoids excess sentiments thanks to driving moments. If still pushed, I’d pick Tinely [2], Gazapkhuli [7], Rocking Chair [9], The Cure [11], Tsa [14] and amazing Earth [13], that makes a special impression.

Original sound, beautiful songs, virtuoso performance – this album holds all that indie or prog-folk over would like. It’s easily perceptible that the band can do even more and I hope this album is just the beginning. After many attentive listens, I warmly recommend this album: don’t be lazy, track it down and buy it – it can well stand next to the works by the most popular proponents of this style. Artwork, done by Ulrike Bohnet and Clemens Schmiedlin, is very beautiful too. 8.5/10.

Here I will present a number of songs from this album. To buy the CD, contact the band via their website, mail or FB page. As I know, copies are still available.

მოსასმენი ბმულები / streaming links:

რევიუ #81: ზუღაში ბერეფე – ვა მიშქუნან (1995)

cassette

folk-rock, progressive rock

ტრეკლისტი:

  1. ავლასკანი ჯუნელი (6:14)
  2. გოლას ემფულა ჲულუნ / ჲეშილი კამიონი (5:13)
  3. ბოზო (5:54)
  4. ბერერთაშა (5:08)
  5. ვა მიშქუნან (6:42)
  6. ერნესტო (3:41)
  7. Ben (4:23)
  8. ოხოშქვა დო ოროფაშენი (6:04)

შემადგენლობა:

  • Mehmedali Bariş Beşli – ვოკალი
  • Kazim Koyuncu – ვოკალი, აკუსტიკური გიტარა
  • Ilhan Karahan – ელექტროგიტარა
  • Metin Kalaç – ბას-გიტარა
  • Mahmut Turan – გუდასტვირი
  • Cengiz Eyvazov – დასარტყამი ინსტრუმენტები

დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე მცხოვრები მილიონნახევარზე მეტი ლაზი და მათი კულტურა საუკუნეების მანძილზე განიცდიდნენ მთავრობის ასიმილატორული პოლიტიკის გავლენას. მათი ეროვნული იდენტობის გამოვლენას დიდად არ ესალმებოდნენ, მათი ისტორია და კულტურა კი ოფიციალურად ძალიან მცირედაა შესწავლილი. ლაზური ფოლკლორი დღემდე ვითარდება ისე, როგორც წინა საუკუნეებში, ეზოთერულად, თაობიდან თაობისთვის ზეპირად გადაცემით და თავდაპირველი ფორმის ხშირი წაშლით ძალიან ბევრი გარეშე გავლენის გამო.

მაგრამ ოთხმოცდაათიანების დასაწყისში გამოჩნდა ლაზური კულტურის ბევრი ახალგაზრდა აქტივისტი, რომლებმაც დაიწყეს თურქული მუსიკალური მეინსტრიმისგან განსხვავებული, ლაზური რეგიონული მუსიკალური იდენტობის ჩამოყალიბების პროცესი. ბიროლ თოფალოღლუმ (თოფალიში) ლაზური მუსიკა თავდაპირველ ფოლკლორთან ახლო ეთნო-ჯაზით წარმოადგინა, ბაიარ შაჰინის (გუნდარიძე) მუსიკა ქართველებისთვის ცნობილია თავისი მკვეთრი მელოდიურობით, თუმცა ქაზიმ ქოიუნჯუს მუსიკალური მიდგომა იყო ის, რამაც თავიდან სრულიად თურქეთის გული მოიგო და ლაზურ მუსიკას ყველაზე დიდი პოპულარიზება გაუწია. სანამ ის თავის მოკლე, მაგრამ ნაყოფიერ სოლო-კარიერას დაიწყებდა, ის რამდენიმე როკ-ჯგუფის წევრი იყო – აქედან ყველაზე მნიშვნელოვანია ზუღაში ბერეფე (ლაზურად „ზღვის შვილები“), რომელთან ერთადაც მან ორი ძალიან საინტერესო სტუდიური („ვა მიშქუნან“ და „იზგას“) და ერთი საკონცერტო „Bruxel-Live” ჩაწერა და ისინი ალბათ წარმოადგენს ლაზური მუსიკისა და როკის შერწყმის საწყის პრეცენდენტებს.

ჯგუფის სადებიუტო ალბომი, რომელიც ერთი სიმღერის გამოკლებით, მთლიანად ლაზურადაა ნამღერი, ასინთეზებს ფოკლორს ხშირად ძალზედ ენერგიურ პროგრესულ როკთან. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია გამხსნელი „ავლასკანი ჯუნელი“, სადაც ხორუმის წრიული რიტმი გაძლიერებულია გიტაირი ჭუჭყიანი, გარაჟული რიფებით და გუდასტვირის ულამაზესი, დინამიკური პასაჟებით. „ერნესტო“ ასევე რიტმული სიმღერაა ლამაზი , მელანქოლიური მელოდიით, „ბერერტაშა“ და „ოხოშყვა და ოროფა შენი“ შეიცავს ატმოსფერულ და ჰარდროკულ სეგმენტებს, რომელთაც მჭიდროდ აკავშირებს ბას-გიტარის ფანტაზიით დაკრული პარტიები. დანარჩენი სიმღერები შედარებით ნელია და როგორც ბრიტანული Mostly Autumn, აქაც ფოლკლორი და ფოლკ-საკრავები დაპირისპირებულია Pink Floyd-ის space ატმოსფერულობასთან, მაგრამ ბრიტანელებისგან განსხვავებით, აქ გილმორული ჟღერადობის მაგივრად გიტარა ისევ მელოდიურად, მაგრამ ძალიან ხისტად ისმის.

ყველაფერი ამ ალბომის გარშემო, გარეკანზე გამოსახული მოხუცი, ალბომის სახელი (ქართულად, „არ ვიცით“) და ლამაზად მელანქოლიური ტონი, უხეში, არარაფინირებული საუნდი და არქაული გუდასტვირი, ერთად გვიქმნის ქარიზმატულ სურათს, რომელიც ბევრი ჩვენგანისთვის პირველი ფანჯარაა ლაზი ხალხის მდიდარ, უცნაურ და პრობლემურ წარსულსა და კულტურაში, რომელიც ჯერ-ჯერობით საკადრისად არც შესწავლილა. ასევე, ეს ნამუშევარი გვაჩვენებს საინტერესო განსხვავებებს მეგრულ და ლაზურ ფოლკლორულ მელოდიზმს შორის. ამ ყველაფერთან ერთად ალბომის ისტორიული მნიშვნელობის გათვალისწინებით ამ ალბომს შევაფასებ როგორც: 9/10. რეკომენდებულია ყველასათვის ვისაც ქართული მუსიკა აინტერესებს, განსაკუთრებით კი ფოლკლორი.

P.S. ალბომის საკასეტო ვერსია CD-ვარიანტისგან ოდნავ განსხვავდება: დისკზე შემოკლებულია რამდენიმე სიმღერის შესავალი და ამიტომაც საკასეტო ვერსიას გთავაზობთ.

————————————————————————————————————

More than 1,5 million Laz and their culture bore the influence of the government’s assimilatory policies for many centuries. Expression of their national identity had never been very welcome, and their history and culture is very scarcely studied officially. Laz folklore is still developing the way it did in the past centuries – esoterically, with word-of-mouth retelling throughout generations, with original forms commonly distorted due to so multiple outside influences.

However, the 90s saw the rise of many Laz culture activists, who started the formation process of Laz regional musical identity that was very distinct from Turkish musical mainstream. Birol Topaloğlu (Topalishi) presented Laz music as ethno-jazz close to original folkloric shape. Bayar Şahin (Gundaridze) is well-known to Georgians with his instant melodic appeal. Still, the musical approach of Kazim Koyuncu was the one that originally took over Turkey’s heart massively and popularized Laz music the most. Before he started his short, untimely halted but very productive solo-career, he was a member of a number of rock bands – of which “Zuğaşi Berepe(Laz for “Sons Of The Sea”) comes as the most important, with whom he recorded two very interesting studio (“Va Mişkunan” and “Izgas”) and one live (“Bruxel-Live”) album. They perhaps represent the primal exponents of Laz and rock music synthesis.

The band’s debut album which, with one exception, is fully sung in Laz language, combines folk music with at moments very energetic progressive rock. The opening “Avlaskani Cuneli” [1] is especially impressive where cyclic Khorumi groove is augmented with nasty, garage guitar riffs and very beautiful, dynamic bagpipe passages. “Ernesto” [6] is also a rhythmic song with a lovely, melancholic melody. “Berertaşa” [4] and “Oxoşkva Do Oropa Şeni” [8] feature both atmospheric and hard rocking parts employing the inventive bass guitar parts as a tight bridge. Other songs are a bit slower in pace, and much like Britain’s Mostly Autumn here the folk instruments are juxtaposed with Pink Floyd-ish spacey atmosphere, but in contrast with the British, Gilmour-esque guitar is dropped in favour of a still melodic, but much rougher sound.

Everything about this album, the imperative old women on the artwork, album name (Laz for “We Don’t Know”) and its melancholic tone, rough, non-refined sound and archaic bagpipe together create a charismatic picture, that for many of us may be the first ever window to Laz’ rich, strange and problematic culture that has not appropriately been studied to the present day. This work also showcase the interesting differences between Laz and Megrelian (to whom they are most closely related) folkloric melodism. And considering the big historic importance of Va Mişkunan”, I’d rate this album as 9/10. Recommended to everybody interested in Georgian music, especially folklore.

P.S. Cassette and CD versions of the album are a bit different. On CD, chanting intros to some songs have been abridged, so I’m offering the cassette version.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Zuğaşi Berepe – Va Mişkunan (1995)

რევიუ #80: ჯაზ-ქორალი – ჯაზ-ქორალი (1986)

jazzchoral

vocal jazz, jazz-rock / fusion

ტრეკლისტი:

  1. თეთრი დილა (3:21)
  2. მზე (2:22)
  3. მოდის წვიმა (5:01)
  4. აპრილი თბილისში (5:27)
  5. გურული (2:11)
  6. ცისარტყელა (2:38)
  7. Осеннее Настроение (3:27)
  8. ვოცნებობდი (3:18)
  9. Tuxedo Junction (2:37)

შემადგენლობა:

  • ლალი ბერაძე – სოპრანო
  • ლიანა ოდიშელიძე – სოპრანო
  • მანანა დარსაველიძე – სოპრანო
  • მარინა კაკიაშვილი – სოპრანო
  • გოდერძი ტურაზაშვილი – ტენორი
  • ჯონი გოგია – ტენორი
  • ქეთევან ფრანგიშვილი – ალტო
  • მედეა გოგილაშვილი – ალტო
  • გია კულიჯანოვი – ბარიტონი
  • ზურაბ ედიშერაშვილი – ბარიტონი
  • დავით ღამბაშიძე – ბანი
  • ოთარ ჟღენტი – ფორტეპიანო
  • სერგო გევორქოვი – საქსოფონი
  • ჯანო ჯიოევი – კონტრაბასი
  • ირაკლი კაციაშვილი – დასარტყამი ინსტრუმენტი
  • ალექსანდრე კილაძე – მუსიკალური ხელმძღვანელი

როგორც ჩანს, „ჯაზ-ნონეტი“-ს შემდეგ, ალექსანდრე კილაძემ გააგრძელა თავისი ექსპერიმენტები ვოკალურ-ჯაზში. ამ ანსამბლს მოჰყვა „ჯაზ-კვარტეტი“, 1985 წელს კი მისი ყველაზე წარმატებული პროექტი, „ჯაზ-ქორალი“ შეიქმნა. არაა გასაკვირი, რომ ამ ბენდმა წარმატება ასე უცბათ მოიპოვა – აქ მუსიკის არამხოლოდ ვოკალური კომპონენტი იყო უმაღლესი დონის, არამედ ინსტრუმენტული არანჟირებაც დიდი სიხალასით და დინამიზმით გამოირჩეოდა. მათ მოიგეს რამდენიმე საკავშირო ჯაზ-კონკურსი და 1986 წელს, სადებიუტო ალბომის ჩაწერის შემდეგ, გამართეს გასტროლები პოლონეთში, სადაც კიდევ ერთი ალბომის ჩაწერა მოახერხეს ცნობილ პოლონელ საქსოფონისტ Tomasz Szukalski-სთან ერთად.

პირველი ორი სიმღერა ალბომი ორი ძალიან ძლიერი, ენერგიული სიმღერით იწყება, სადაც ვოკალურ არანჟირებაში ინტენსიური ინსტრუმენტული პასაჟებია ჩაქსოვილი. „თეთრი დილა“ გამორჩეულია ფლეიტის, „მზე“ კი ფორტეპიანოს შთამბეჭდავი პარტიებით. სამი სიმღერა, „მოდის წვიმა“, „გურული“ და „ვოცნებობდი“ აკაპელად სრულდება, მაგრამ არანჟირება იმდენად მკვრივია, რომ საერთოდ არ რჩება რაიმეს ნაკლულობის განცდა. „აპრილი თბილისში“ კი ხანგრძლივი ბალადაა ისევ ფლეიტისა და ფორტეპიანოს ლამაზი დუელებითა და მოულოდნელი გადასვლებით.

მიუხედავად იმისა, რომ ბანალური ფსევდო-bossa nova რუსულენოვანი “Осеннее Настроение“ და ზედმეტად ძველმოდურად შესრულებული ჯაზ-სტანდარტი „Tuxedo Junction” ალბომს ბოლოში ოდნავ აფუჭებს, ალბომში ბევრი ძალიან ორიგინალური მუსიკალური იდეაა, განსაკუთრებით იქ, სადაც ქართული ფოლკლორი პირდაპირაა დაპირისპირებული ვოკალურ ჯაზთან. ასე რომ, ამ ალბომსაც შევაფასებ ისევე, როგორც „ჯაზ-ნონეტ“-ის ჩანაწერს: მცირე ბონუსით, 8,5/10.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ კილაძე რუსეთში გადასახლდა და „ჯაზ-ქორალი“ დაიშალა, თუმცა ოთხმოცდაათიანების ბოლოს კოლექტივი მის გარეშე, ლალი ბერაძის ხელმძღვანელობით აღდგა. ეპიზოდურმა გასტროლირებამ შედეგად 2001 წელს მოსკოვში ჩაწერილი საკონცერტო ალბომი მოიტანა (რომელიც სამწუხაროდ მიზერული ტირაჟით გამოვიდა). შემდეგ გეგმაში ახალი სტუდიური ალბომიც იყო, მაგრამ ვერ ვიტყვი, ეს იმედები რამდენად რეალურია.

————————————————————————————————————

As it shows, after “Jazz-Nonet”, Alexander Kiladze still continued his experiments in vocal jazz. This band was followed by “Jazz-Quartet”, and 1985 saw the formation of “Jazz-Choral”, his most successful musical endeavour. The immediate success of the band is not at all suprising, given the great instrumental inventiveness next to their top-class vocal arrangements. They won several state jazz-competitions and in 1986, after recording the debut LP, toured Poland, where they recorded their sophomore effort with a well-known sax player Tomasz Szukalski.

The opening two songs are fantastic pieces full of energy, where vocal arrangements are augmented with intense instrumental passages. “Tetri Dila” [1] features great flute and “Mze” [2] relies on a very impressive piano play. Three songs, “Modis Tsvima” [4], “Guruli” [5] and “Votsnebobdi” [8] are done a cappella, but they arranged so fully that they leave no sense of incompleteness whatsoever and “Aprili Tbilisshi” [4] is a lengthy ballad with the beautiful piano / flute interplay and unexpected theme changes.

Although banal pseudo-bossa-nova Osennee Nastroenie” [7] and all too old-fashioned way of playing “Tuxedo Junction” bring the album a bit down, it still contains many very original musical ideas, especially at the moments where Georgian folk is directly juxtaposed with vocal jazz. So I’d rate this album the same way as I did “Jazz-Nonet” – 8,5 / 10 with a small bonus.

After the collapse of the Soviet Union, Kiladze immigrated to Russia and “Jazz-Choral” disbanded, though the band got together again without him in the end of the 90s under Lali Beradze’s leadership. Occasional touring brought a live album recorded in Moscow in 2001 (unfortunately released in just a handful of copies). There’ve been plans for the new studio album too, but I can’t really tell how real they might be.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Alexandre Kiladze’s Jazz Choral – Jazz Choral (1986)

რევიუ #79: მთვარის კლუბი – მე გაზაფხულზე გეპატიჟებით (2005)

mtvarisklubi

indie rock, jangle pop, singer / songwriter

ტრეკლისტი:

  1. მე გაზაფხულზე გეპატიჟებით (2:34)
  2. გაზაფხული (3:31)
  3. მდინარის პირას პატარა ტყეში (1:42)
  4. ასეთი ღამე (2:13)
  5. ოცნება ზღვების (3:10)
  6. მგელს (2:30)
  7. პატარა პირიმზე (2:02)
  8. ფრთებს (2:39)
  9. მომეცი ფიცი (4:24)
  10. ოქროს ფოთოლთა ლივლივი (3:02)
  11. ისევ მიყვარხარ (1:40)
  12. ღამე მშვიდობისა (3:19)
  13. ასე წახვედი (3:29)
  14. ოღონდ შენ ნუ დამივიწყებ (3:35)
  15. მიყვარხარ (1:58)
  16. მე ვიპოვი (3:05)

შემადგენლობა:

  • ლევან ქუმსიაშვილი – ვოკალი, გიტარა
  • გოგიტა მაისურაძე – კლავიშები, სხვადასხვა ინსტრუმენტები
  • მურმან ლომიძე (?) – დასარტყამი ინსტრუმენტები

ვინც ოთხმოცდაათიანებში ქართული მუსიკით ინტერესდებოდა, თბილისში ეხსომება იმდროინდელი „მთვარის კლუბი“, შემოქმედებითი გაერთიანება, სადაც სხვებთან ერთად შედიოდნენ ახლადჩამოყალიბებული „33ა“, „ზუმბა“, „ინსაითი“, „აუთსაიდერი“ და თვითონ ჯგუფი „მთვარის კლუბი“. ამ ბენდს, ოთხმოცდაათიანების დასაწყისში ფეხის ადგმის შემდეგ მეტ-ნაკლები აქტიურობის რამდენიმე ფაზა ჰქონდა. თავიდან მათ დაიწყეს როგორც გოთიკური როკით შთაგონებულმა პოსტ-პანკ ბენდმა, მაგრამ სხვებისგან მათ მაინც გამოარჩევდათ თავიანთი რბილი მელოდიურობა. სამწუხაროდ, „მთვარის კლუბისიმდროინდელი ჩანაწერები თითქმის არ შემორჩენილა, მათი 2004-05 წლებში ჩაწერილი ჩანაწერი კი პოპ ნიუანსებით გამდიდრებულ საინტერსო ინდი-როკს შეიცავს.

ალბომის საუნდი ჯგუფის დიდი ხნის ლიდერის, ლევან ქუმსიაშვილის ნახევრადაკუსტიკურ გიტარას ეფუძნება, თუმცა გოგიტა მაისურაძე ბევრ სიმღერაში სხვადასხვა ინსტრუმენტებზე ძალიან ლამაზ ფონს ჰქმნის. ამ 16 მსუბუქ სიმღერაში მსმენელი ძალიან მრავალფეროვან გავლენებს დაიჭერს, The Cure-ს ნაკლებად პირქუში მომენტებიდან „მთვარის კლუბის“ ადრეული წლებიდან გამოყოლილ სიმღერებში) დინამიკურ, რიტმულ jangle როკამდე (წარმოიდგინეთ აკუსტიკური Prefab Sprout / The Smiths). ზოგჯერ კი მუსიკას ფრანგული შანსონის და ბრაზილიური მუსიკის მელოდიზმის ოდნავი გავლენა ეტყობა. ზუსტად სადაც ყველაზე ლამაზი მელოდიებია, იქ აღწევს ალბომი თავის მწვერვალებს. ასეთი კი აქ მრავლადაა – „მე გაზაფხულზე გეპატიჟებით“, საოცარი „პატარა პირიმზე“, იდილიური „ოქროს ფოთოლთა ლივლივი“, რომანტიკული „მე ვიპოვი“ და „ოცნება ზღვების“… მუქი „ფრთებს“, „მგელს“ (ძალიან ძლიერი რამეა!) და „მომეცი ფიცი“ ალბომს საჭირო კონტრასტულობას უნარჩუნებს.

საბოლოოდ, ალბომის მთავარი ღირებულება მისი სილამაზე და ემოციურობაა. რასაც აქ ბევრგან ეძლევა საშუალება, გაიშალოს. მართალია, ნამუშევარი ოდნავ არათანაბარია, მაგრამ „პატარა პირიმზის“-ნაირი სიმღერების წყალობით “მთვარის კლუბს” ეკუთვნის თავისი პატარა ნიშა ქართულ მუსიკაში, მითუმეტეს, რომ ასეთი ჟღერადობის ქართული ალბომი მე მეორე არ მახსენდება. თან ის მეტად და მეტად იხსენება ყოველი შემდეგი მოსმენისას, სადაც ამ თითქოსდა მარტივ ალბომში არანჟირების ბევრ ლამაზი დეტალი მზეურდება. ქართული ინდის მცირე კლასიკა? შეიძლება! კარგი იქნებოდა, ამ ალბომს შემდეგი რამდენიმე წლის პოპ-როკ მუსიკაზე მეტი გავლენა მოეხდინა. 8,5 / 10 და იმედი მაქვს, რომ ჯგუფის ახალ რეაქტივაციას ბოლოსდაბოლოს ამ ძალიან ხალასი ალბომის სტუდიური გაგრძელებაც მოჰყვება.

P.S. დიდი მადლობა ლაშა გაბუნიას და ვახო მეზურნიშვილს ამ ალბომის მოწოდებისათვის.

————————————————————————————————————

People interested in Georgian music during 90s should remember “Mtvaris Klubi” (Georgian for “Lunar Club”), a creative consortium in Tbilisi featuring, among others “33a”, “Zumba”, “Insight”, “Outsider” and “Mtvaris Klubi” band itself.  This band had had a number of phases of relative activity. They started out playing gothic rock-influenced post-punk, but almost nothing survived from that period. Their only album recorded in 2004-05, contains pop hook-laden interesting indie rock instead.

The album sound is based on the semi-acoustic guitar of Levan Kumsiashvili, a long-time band leader, although Gogita Maisuradze’s multiinstrumentalism provides a versatile and beautiful background on many songs. Listener could find many various influences on these 16 songs, from The Cures lighter moments (a leftover from the early days) to dynamic, rhythmic jangle rock (imagine a more acoustic Prefab Sprout / The Smiths). Sometimes a passing melodic touch of French chanson and Brazilian music can also be felt.

So wherever there are the most beautiful melodies, that’s where the album strikes best, and there they are aplenty – title song “Me Gazapkhulze Gepatizhebit” [1], amazing “Patara Pirimze” [7], idyllic “Oqros Potolta Livlivi” [10], romantic “Otsneba Zgvebis” [5] and “Me Vipovi” [16]. Darker songs like “Prtebs” [8], “Mometsi Pitsi” [9] and “Mgels” (extremely strong!) [6] keep the needed contrast.

To sum it up, the album’s greatest value lies in the beauty and emotions within that is able to blossom here on many occasions. Wholly, the work might be a bit unequal, but thanks to songs like “Patara Pirimze”, album really deserves its own small niche in Georgian music, more so when I cannot really recall anything Georgian sounding close to this. Plus, this album is a huge grower, with small nuances getting discovered by every successive listen. So, a minor Georgian indie classic? May well be! I’d would have been nice if it had more influence on Georgian pop-rock music of a few subsequent years. 8,5 / 10 and I hope that yet another reactivation of Mtvaris Klubi can finally spawn a follow-up to this very lovely recording.

P.S. I’d like to thank Lasha Gabunia and Vakho Mezurnishvili very much for providing this recording.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Mtvaris Klubi – Me Gazapkhulze Gepatizhebit (2005)

რევიუ #78: ა. კილაძის ჯაზ-ნონეტი – EP (1973)

cover

psychedelic rock, folk-rock, vocal jazz

ტრეკლისტი:

  1. ლაშქრული (2:55)
  2. მზე (2:38)
  3. ჩემი ცხენი (1:45)
  4. გურული (3:07)

შემადგენლობა:

  • ალექსანდრე კილაძე – ხელმძღვანელი
  • ?

ახლა მინდა ერთი ჩანაწერი წარმოგიდგინოთ, რომელზეც არც მე ვიცი დიდად რამე. ალექსანდრე კილაძეს ქართული ფოლკლორისა და მრავალხმიანობის ჯაზ-კონტექსტთან ადაპტირების ძალზედ დიდი სტაჟი აქვს. ვინც მის შემოქმედებას იცნობს, უმეტესობას მისი “ჯაზ-ქორალი“ ჰყავს მოსმენილი, რომელმაც ოთხმოციანების არა მხოლოდ საბჭოთა კავშირში მოიპოვა პოპულარულობა, არამედ აქტიურად გასტროლირებდა საზღვარგარეთაც. ამ ბენდზე შემდეგში ვისაუბრებთ, მაგრამ რაც კიდევ უფრო საინტერესოა, კილაძემ ამ ტიპის ექსპერიმენტები სამოცდაათიანების დასაწყისში დაიწყო. ჰოდა მისი “ჯაზ-ნონეტის“მინიონი (EP), რომელიც 1972 წლით თარიღდება, შეიცავს დაახლოებით იმ ინგრედიენტებს, რომელმაც „ჯაზ-ქორალი“ 15 წლის შემდეგ გახადა პოპულარული.

თარიღის გარდა ამ ე,წ, flexi-ს (ელასტიური, „ცელოფნის’ ფირფიტა“) შესახებ არაფერი ვიცი – ის გამორჩენილია საბჭოთა ლეიბლ „მელოდიას“ ყველაზე ფართო რეტროსპექტულ კატალოგებშიც, ინტერნეტში კი ვერბალური ინფორმაცია არის 0. მუსიკას რაც შეეხება, წარმოდგენილი 4 სიმღერა დახვეწილი პოლიფონიის და ფოლკ-იმპროვიზების აკომპანემენტად იმ დროისთვის ტიპიურ როკ-ინსტრუმენტებს იყენებს – ასე რომ, აქ ჯაზზე მეტად ფსიქოდელიური-როკ მუხტი იგრძნობა და შედეგი, ნებსით თუ უნებლიედ, ძალიან საინტერესოა. ჟღერადობა იმ პერიოდის ქართული ჯგუფების მსგავსია („ლალე“ „ოროველა“, „ციცინათელა“, „აისი“), მაგრამ საბოლოო ჯამში მათზე გაცილებით მეტად ჩამოყალიბებული და ფოკუსირებული. ის უკვე მოასწავებს იმ ჯაზ-როკ ექსპერიმენტებს, რასაც 75-მა სულ რამდენიმე წელიწადში მიჰყო ხელი.

ამრიგად, მიუხედავად იმისა, რომ ისტორიამ ეს რელიზი საგულდაგულოდ გადამალა, შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ მან საკმაო გავლენა მოახდინა შემდეგ რამდენიმე წელიწადში ქართული ჯაზ-როკ ესთეტიკის განვითარებაზე (მაგ. „აისი“ აშკარად ‘ჯაზ-ნონეტს“ დაესესხა ქალთა პოლიფონიის იდეას). ამას გარდა, ეს იმ პერიოდის ერთ-ერთი ფსიქოდელიზებული მუსიკის ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია, ასე რომ ჩემგან ამ დაკარგულ განძს, პირადი ბონუსის გათვალისწინებით, 8,5 / 10. ამ ოთხიდან ორი სიმღერა („მზე“, „გურული“) “ჯაზ-ქორალის” 1986 წლის ალბომისთვის თავიდან დამუშავდა.

————————————————————————————————————

Now I’d like to present a recording I myself know very little of. Alexander Kiladze has a long experience of adapting the Georgian folklore and polyphony to jazz-context. Most of people acquainted with his music have merely heard his “Jazz Choral”, band that not only attained popularity in USSR, but also actively toured abroad in late eighties. We are going to talk about it someday soon, but what’s more interesting, Kiladze started his experiment in the early seventies. So a flexi EP, released by his “Jazz Nonet” in 1972, is made up of similar ingredients that made “Jazz Choral” so popular 15 years later.

Besides the date of release, I know nothing about this EP. It is somehow omitted from the most comprehensive retrospective “Melodya” catalogs and there is zero verbal info in internet. Concerning the music, the 4 songs presented on the EP make use of rock music instruments typical of that time and place as the accompaniment to the very exquisite polyphony and folk-improvisations. So here it all gives out more a psychedelic folk-rock than a jazz vibe, and the result, whether intended or not, is very interesting. The sound is reminiscent of other Georgian bands of that period (“Lale”, “Orovela”. “Tsitsinatela”, “Aisi”), but it’s overall much more formed and focused compared to their peers, forewarning the folk / jazz-rock experiments 75 would commence in just a couple of years.

So despite this release having been thoroughly hid by history, we can speculate that it exerted quite an influence on the development of Georgian jazz-rock aesthetics for some years to come (for example “Aisi” most likely borrowed the idea of female polyphony from them). Besides, this EP is one of the best examples of Georgian psychedelized music of that period, so this lost gem, considering a small personal bonus, gets 8,5 / 10 from me. Two of these four songs were subsequently reworked for Jazz Choral’s album from 1986.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Alexander Kiladze Jazz Nonet – EP (1972)

რევიუ #77: Adramalech – Drawing The Nature (2011)

Front

atmospheric black metal, dark ambient

ტრეკლისტი:

  1. Drawing Part I (1:11)
  2. Drawing Part II (5:41)
  3. Drawing Part III (8:10)
  4. Drawing Part IV (6:00)
  5. Drawing Part V (5:37)
  6. Drawing Part VI (5:42)
  7. Drawing Part VII (1:50)

შემადგენლობა:

  • Omega – გიტარა, კლავიშები
  • Frantic – ბას-გიტარა

Black metalთან ასოცირებული მუსიკოსების ტრადიციული არაკომერციულობისა და ანონიმურობის კარგად მოგეხსენებათ, მაგრამ ეს ყველაფერი განსაკუთრებით სჩანს ამ განხრის ელექტრონულ / ამბიენტ ჰოუმ-პროექტებში, სადაც დისკოგრაფიები ვრცელია, მუსიკოსი კი – უცნობი. Dungeons & Dragons-ის ერთ-ერთი პერსონაჟისაგან ნასესხები სახელით, Adramalech მათ რიგს მიეკუთვნება. პროექტის წარმოდგენილი მუსიკა ძირითადად მჭახე, ძალზედ მელანქოლიური ბლექ-მეტალის და ელექტრონული ნიუანსების ნაზავია სხვადასხვა შეფარდებებით; მათ ჩანაწერებში კი ყველასგან ერთი ალბომი გამოირჩევა, რომელიც ამ ორკაციანი ბენდის მუსიკის ესთეტიკას ყველაზე სრულად და დახვეწილად გადმოსცემს.

Drawing The Nature მთლიანად ინსტრუმენტული, შვიდნაწილიანი ალბომია. ნახსენები მუსიკალური კომპონენტები აქ გაძლიერებულია ლამაზი, სუსხიანი ატმოსფერულობით. ინტენსიურ მომენტებშიც კი, ამ ალბომის ბლექ-მეტალი დაფუძნებულია მოკლე, განმეორებად მელოდიურ მოტივებზე; ზოგჯერ კი ეს მასიური, მაგრამ მაინც რბილი რიფები ეფლობა გამყინავ, რევერბერაციულ თოვლში. ეს განსაკუთრებით კარგად სჩანს მესამე და მეოთხე ნაწილებში – აქ აღწევს ალბომი ემოციურ პიკს. დანარჩენი ნაწილები (მეექვსეს გარდა) ალბათ საუკეთესო ამბიენტური მომენტებია ბენდის შემოქმედებაში. ისინი კარგად ავსებენ ალბომის მიერ დახატულ. მძინარე ზამთრის ბუნების მონოლითურ სურათს.

ჩემი აზრით, ალბომი მსგავსი მუსიკის მსმენელებს ძალიან მოეწონებათ – რეკომენდებულია როგორც Burzum-ის ამბიენტ / ბლექ-მეტალ ალბომების მოყვარულთათვის, ასევე მაგალითად, Alcest-ის სენტიმენტალური მელანქოლიის დამფასებლებისთვის. მუსიკა მთლიანად მინორშია გადაწყვეტილი, მაგრამ მისი მსუბუქი ატმოსფერულობა საშუალებას მოგცემთ, დიდად არ დაითრგუნოთ. ვისაც კი ბლექ-მეტალი სპეციფიკური ვოკალის გამო არ გიყვართ, აქ ეს პრობლემა საერთოდ არ არის. 2012 წელს ამ პროექტი შეჩერდა და მისმა წევრებმა წამოიწყეს ახალი, ამჯერად post-metal ბენდი Give That Man A Report.

7,5 / 10.

 ————————————————————————————————————

Non-commercial approach of black metal musicians is well known, however this is best felt in their electronic / ambient home-projects, with extensive discographies and almost nothing known about the people behind. With the name borrowed from Dungeons & Dragons video game, Adramalech belongs to this kind of bands. Their music is mostly a mix of raw, utterly melancholic black metal and electronic nuances in various ratios – but still there’s one album in their recorded output that most fully and exquisitely showcases the aesthetics of this two-man band.

Drawing The Nature is a fully instrumental, seven-part album. The aforementioned musical elements are augmented with the beautiful, frosty atmosphere. Even in its most intense, the album’s black metal is founded on repetitive melodic motives; and at times, these massive but still soft riffs are drowned into freezing, reverberative snow. This is best heard in Part III and IV, which constitutes album’s emotional peak. Other parts (besides Part VI) could be the best ambient moments overall in the band’s music – they fill in the album’s monolithic picture of sleeping winter nature.

I think lovers of this particular brand of music will like it much – it’s recommended to everybody who appreciates Burzum’s ambient/black-metal, Alcest’s sentimental melancholy or everything in between. Album is all in minor, but the soaring atmosphere won’t let you get depressed. If you dislike black metal for its specific vocals, there’s no problem with it here. 2012 this project was put on hold as the members turned their attention to a new post-metal band, Give That Man A Report.

7,5 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Adramalech – Drawing The Nature (2011)