რევიუ #56: ბეთლემი – ხავსმოდებული ზარების ექო (1992)

betlemi

progressive rock, heavy prog, heavy metal

ტრეკლისტი:

  1. ივერთა მხარე (5:12)
  2. აპოკალიფსი (მზის ლიგის რაინდი) (6:27)
  3. Verbum Sapientubus (7:55)
  4. კლდის ვეფხვი (8:07)
  5. არწივი მეხია მთის (6:01)
  6. ნოსტრადამუსი (7:21)
  7. მარათონი (6:52)
  8. ხიხანო (6:23)
  9. ღვინობისთვე (5:14)

შემადგენლობა:

  • ნუგზარ გუჩმანიძე – ვოკალი
  • თემურ დიასამიძე – გიტარა, ვოკალი
  • ჯუმბერ ბოლქვაძე – ბასი, ვოკალი
  • მალხაზ დუმბაძე – კლავიშები
  • ბეგლარ მიქელაძე – კლავიშები
  • გურამ ქობულაძე – დასარტყამი ინსტრუმენტები

ქედა, მაღალმთიანი აჭარა. ქუჩაში რიგით გამვლელს ამ ტოპონიმთან 1000 ასოციაციის ჩამოთვლა რომ დაავალონ, ალბათ როკ-მუსიკა მის სიაში მაინც ვერ მოხვდება. მაგრამ ზუსტად ქედაში შეიქმნა ქვეყნის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე თვითმყოფადი ქართული როკ-ჯგუფი, რომლის შემოქმედება გადასწვდა ჰარდ როკს, ჰევი-მეტალს, სიმფონიური ელემენტებით გაჟღენთილ მძიმე სიმფონიურ პროგრესივს და ეს ყველაფერი თავისი ორიგინალური ხელწერით შეურწყა ქართულ ფოლკლორს.

ბეთლემი“ 1987 წელს შეიქმნა. ჯგუფს თავიდან ტრადიციული ჰევი მეტალის დაკვრა ჰქონდა განზრახული, მაგრამ შემდეგ მათ მუსიკაში დიდი დოზებით პროგ-როკის გავლენა შემოიჭრა, რომელმაც საბოლოოდ სტილთა და მიდგომათა ეს ორიგინალური სინთეზი ჩამოაყალიბა. ქართულ Wikipedia-ზე ჯგუფის შესახებ ძალიან ვრცელ ინფორმაციას შეხვდებით – აქ კი უბრალოდ დავძენ, რომ შემადგენლობაში რამდენიმე ცვლილების შემდეგ ოთხმოცდაათიანების დასაწყისში უკვე ჩამოყალიბდა ის ოპტიმალური ბირთვი, რომელმაც 1992 წელს, მოსკოვში ალბომი „ხავსმოდებული ზარების ექო“ ჩაწერა.

ალბომის გამხსნელი სიმღერა „ივერთა მხარე“ დასაწყისის ცხენოსნური რიტმიდანვე მსმენელს რაღაც ძალიან საინტერესოს მოლოდინს უჩენს. ლამაზი ჰარდ-როკ მისამღერს და პასაჟებს უცბათ Emerson, Lake & Palmer-ისეული კლავიშები ენაცვლება. სიმღერის შუაში ბევრი თვისობრივად ძალიან განსხვავებული იდეაა წარმოჩენილი (პომპეზური კლავიშები, ატმოსფერული აკორდების პროგრესია, დაბრუნება gallop-ში, მცირე აკუსტიკური ინტერლუდია და ბოლოს გიტარის ლამაზი სოლო Richie Blackmore-ს სტილში) და ამ ყველაფრის შემდეგ სიმღერა ძალიან ბუნებრივად უბრუნდება მთავარ ჰევი-მეტალურ თემას. შესანიშნავი დასაწყისია.

აპოკალიფსი“ კი ჩემი აზრით. შედევრია. ეს ბალადა ძალიან ლამაზ ვოკალურ თემაზე დაფუძნებული, რომელსაც მთავარი lead-ვოკალი მიყვება, მეორე ეპიზოდური lead-ი კი ძალიან მოულოდნელ ვარიაციად ირთვება. როდესაც მომენტებში მთავარი მისამღერი მრავალ ხმაში იშლება, მცირე მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი აკორდული ვარიაციებით, ბევრ მსმენელს გააჟრიალებს… ამას ბონუსად მოყვება ორი ძალიან ლამაზი სოლო: აკუსტიკური და ელექტროგიტარების. კიდევ ერთხელ, საოცრებაა.

Verbum Sapientubus ხანგრძლივი ინტროთი და რეჩიტატივით იწყება, რის შემდეგაც ლამაზი, ნელი ვოკალური თემა შემოდის. სიმღერა მეტწილად ატმოსფერულია, თუმცა შუა ნაწილში მეტალური თემა ძალიან კარგად ზრდის დრამატიზმს, რომლის კულმინაციად ბოლოს ნელი, Marillion-ის მსგავსი გიტარის ნელი სოლოა მოვლენილი.

კლდის ვეფხვი“ მთასვლელ მიხეილ ხერგიანის ხსოვნას ეძღვნება. აკუსტიკური გიტარის შესავალის შემდეგ ატმოსფერული კლავიშები გამოჩნდებიან და შემდეგ რიფებით დატვირთულ ჰარდ-როკერად გადაიქცევა.

არწივი მეხია მთის“ კი ამ ალბომის კიდევ ერთი მწვერვალია, სადაც გამოყენებული მელოდიური პასაჟიდან უკლებრივ ყველა ძალიან ძლიერია. შესავლის ძალიან საინტერესო აკორდულ პროგრესიაში მოულოდნელი გრიგალივით იჭრება საოცარი ვოკალური თემა, რომლის მსგავსი მე ინგლისურ ჰარდ-როკშიც ძალიან ცოტა მაქვს მოსმენილი. სიმღერის მთავარი ნაწილი (შუაში სინთეზატორით დომინირებული გადასვლით) სიმღერის ბოლოში საოცრად დაწერილ, დრამატულ კომბინაციას აღწევს და ბოლოს ჩანჩქერივით ეშვება, ქართულ ფოლკორ მოტივში სადაც „ჰარალალო“ და სინთეზატორის სოლო ერთმანეთთან კონტრაპუნქტში მოდიან. ულამაზესია.

ნოსტრადამუსი“ (რომელიც იმ დროს ახალგარდაცვლილ ფრედი მერკურის მიეძღვნა) კიდევ ერთი ძალიან ძლიერი სიმღერაა. მიუხედავადა იმისა, რომ სიმღერა თითქმის მთლიანად რიფებზეა დაფუძნებული, აქ ბევრი რამე სჩანს: Iron Maiden-ის გავლენები, თანამედროვე power metal-ი საწყისები, ორიგინალური პროგ-როკული ვარიაციები (დიახ, ჰევი-მეტალ სტრუქტურის დარღვევის გარეშე, უბრალოდ მოულოდნელი აკორდებით!) და ბოლოს, დამამთავრებელ პასაჟს, რომელზეც ალბათ არც თვით Queen-იც არ იტყოდა უარს.

მარათონი“ ალბათ ამ ალბომიდან ყველაზე მეტადაა ინსპირირებული რიჩი ბლეკმორის Rainbow-თი. ელექტროორღანის ინტრო, რომელიც უნებურად “Can’t Let You Go”-ს მოგაგონებთ, შემდეგ „Spotlight Kid”-ის ნაირი რიფი, ხანგრძლივი სოლო შუა ნაწილში და შემდეგ მოულოდნელად სიმღერა ბალადურ რელსებზე გადადის და მას “Anybody There”-ს დარი მგრძნობიარო სოლო ასრულებს.

ხიხანო“-ც გამოდგება ალბომის სავიზიტო ბარათად – აქ ალბომში ღირებული ყველა კომპონენტი იყრის თავს: დრაივიანი, ჰარდ-როკული მისამღერი, დიდი რაოდენობით ქართული ფოკლორი, საინტერესო პროგ-როკ არანჟირებები და უცაბედი, ატმოსფერული გადასვლები. პლუს ამას დასარტყამების სოლო და ლამაზი აკუსტიკური ეპილოგი.

„ხიხანოს“ აკუსტიკური გიტარა ალბომს კარგად დაამთავრებდა, მაგრამ სამწუხაროდ ჩანაწერის კონტექსტიდან საერთოდ ამოვარდნილი, ალბომის სტანდარტებისათვის სუსტი „ღვინობისთვე“ ხურავს. ეს იდეაში საშუალო ტემპიანი, განმეორებადი soft rock ბალადაა, სტროფების მწკლარტე მელოდიით. ასე რომ, კარგი იქნება, ამ სიმღერას უბრალოდ ბონუსად თუ მიიჩნევთ.

როგორც არ უნდა იყოს, საბოლოო ჯამში, „ხავსმოდებული ზარების ექო“ მოულოდნელი, საინტერესო და რაც მთავარია უმეტესად ძალიან ძლიერი ალბომია, როგორც კომპოზიციურად, ასევე შესრულების მხრივ. განსაკუთრებით ნუგზარ გუჩმანიძის ვოკალია აღსანიშნავი, რომელიც თავისი ტემბრით მართლაც წააგავს David Coverdale-ს, მაგრამ გაცილებით უფრო ფართო დიაპაზონი, ძალა და ტემბრული ვარიაციის უნარი აქვს, რაც სიმღერიდან სიმღერამდე ძალიან კარგად სჩანს. ალბომის ევროპული, heavy prog ორიენტაციის მიუხედავად ალბომს უნიკალური, ქართული მუხტი აქვს, ამიტომაც ჟღერადობის მხრივ ანალოგის მოძებნა ძნელია. მომენტებში საუნდი ახლოს დგას Rainbow-სთან, Iron Maiden-თან, ანდაც ოთხმოციანების / ოთხმოცდაათიანების უფრო მძიმე, გიტარულ ჟღერადობაზე დაფუძნებულ ნეო-პროგრესულ როკ ჯგუფებთან (Pallas, Aragon და ა.შ.). რათქმაუნდა, ალბომი იდეალური არაა, მაგრამ მოსმენისას ძალიან დიდ შთაბეჭდილებას ტოვებს 1) ორიგინალური იდეების 2) შესრულების და 3) სტილთა სინთეზის გამო. ასე რომ, ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე: 9 / 10. ეს ქართული როკ-ისტორიისთვის უდაოდ ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ალბომია, რომელიც რეკომენდებულია როკ-მუსიკის ყველა მოყვარულისთვის.

————————————————————————————————————

Keda, Highland Achara Region. If you ask a passer-by to make 1000 associations with that particular place, rock music will still have almost no chance of making the list. But it was exactly Keda who gave birth to one of the most original and unparalleled Georgian bands, who effectively synthesized heavy metal, symphonic progressive rock and their unique vision of Georgian folklore.

Betlemi (Georgian for “Bethlehem”) was born in 1987.The band had plans of playing traditional heavy metal, but suddenly the progressive rock influences stormed in and it changed band’s orientation towards the original synthesis of the aforementioned styles and creative visions. For those who understand Georgian, band’s comprehensive biography can be found on Georgian Wikipedia. Here I’ll just mentioned that by the beginning of 90s, after a couple of line-up changes, the optimal core had been established, which went on to record band’s only album “Khavsmodebuli Zarebis Eqo” (“Echo Of The Moss-Grown Bells”) in 1992.

The beginning gallop rhythm of the album starter “Iverta Mkhare” (“Land Of Iverians”) sets the listener up to interesting expectations. Beautiful hard-rock chorus and motives are unexpectedly followed by Emerson, Lake & Palmer-like keyboards. The middle of the song holds many essentially different ideas (pompous keys, atmospheric chord progression,, return to gallop, brief acoustic interlude and beautiful guitar solo a-la Ritchie Blackmore). After all this, song naturally returns to main heavy metal theme. An impressive start!

It is followed by “Apokalipsi” (“Apocalypse”), a masterful power ballad based on a very beautiful main lead vocal theme, with second, episodic lead providing unexpected variations. When chorus expands polyphonically, with small but important chord variations, it just gives goosebumps. As a bonus we get two beautiful acoustic and electric guitar solos. Again, wonderful.

Verbum Sapientubus” holds a very long intro with reciting vocals. It’s mostly atmospheric but then in the middle it evolves to metallic theme which culminates in Marillion-like slow guitar solo.

Kldis Vepkhvi” (“Rock Tiger”) is dedicated to memory of the alpinist, Mikheil Khergiani. Acoustic guitar introduction is followed by atmospheric keyboards which soon evolves into riff-heavy hard-rocker.

Artsivi Mekhia Mtis” (“Eagle Is The Thunder Of The Mountain”) is the albums one more highlight, based on very many melodic passages, all of them very strong. Very interesting introductory chord progression is invaded by breathtaking vocal theme, which could make any English hard-rock legend envious. The main part of the song (with synth-dominated middle segment) develops into wonderfully composed, dramatic climax, which waterfalls to Georgian folkloric motive, where the native “Haralalo” and synthesizer solo counterpoint each other. Fantastic.

Nostradamusi” (“Nostradamus”) (dedicated to then-newly deceased Freddie Mercury) is also very strong. Despite being mostly based on riffs, here you can see everything from Iron Maiden influences, beginnings of modern power metal, progressive variations (yes, without disrupting heavy metal structure, just by unexpected chord changes) and then, of course, the closing motive, which could make Queen proud.

It is followed by “Maratoni” (“Marathon”), a song mostly having Ritchie Blackmore’s Rainbow influence: An electric organ intro, reminiscing “Can’t Let You Go”, the riff with “Spotlight Kid” dynamics and the ending guitar solo with “Anybody There” sensitivity.

Khikhano” (“Khikhani Fortress”) could also serve as the album’s trademark, as all of the band’s valuable components are presented here: driving, hard-rocking chorus, Georgian folk in great amounts, interesting progressive arrangements and sudden, atmospheric changes, plus drum solo and an acoustic epilogue.

This acoustic guitar would be ideal to end this album but unfortunately this job is given to “Gvinobistve” (“October”), a very out-of-context song. This is a mid-paced, repetitive ballad with cheesy melody in verses. So it’s better considered as a bonus track.

Anyways, after all. “Khavsmodebuli Zarebis Eqo” is an unexpected, original and mostly very strong album, with great composition and performance. Nugzar Guchmanidze’s vocals are worthy of special mention – with timbre akin to David Coverdale, but being broader in both range and timbral variation skills, that is well audible song after song. Despite European heavy progressive rock orientation, the album still possesses the specific, Georgian vibe, making very hard to find anything similar. Still, at times, sound comes close to Iron Maiden, Rainbow and harder-edged neo progressive bands of the 80s / 90s (Pallas, Aragon etc.). Album is not flawless, but it leaves great impression thanks to 1) original ideas, 2) strong performance 3) and original synthesis of styles. Plus, in retrospect, it is one of the most important records in independent Georgia’s rock music history; hence, it’s recommended to every rock music lover.

With clear conscience: 9/10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Betlemi – Khavsmodebuli Zarebis Eqo (1992) 

რევიუ #55: გია ბეშიტაიშვილი / ხუტა გაგუა – მოიდანახე (1988)

cover

synthpop, new wave, art rock

ტრეკლისტი:

  1. პეპელა (4:16)
  2. ნანაია (4:24)
  3. ივერია (4:09)
  4. მთვარიანი ხეივანი (3:46)
  5. ჩიტი (2:27)
  6. მუსიკა (5:11)
  7. მოიდანახე (8:56)

შემადგენლობა:

  • გია ბეშიტაიშვილი – ვოკალი
  • გოგი ბეშიტაიშვილი – ვოკალი (1, 6, 7)
  • ია ბეშიტაიშვილი – ვოკალი (1, 2, 6)
  • ხუტა გაგუა – ტექსტები
  • ინსტრუმენტული ბენდი გ. ბეშიტაიშვილის ხელმძღვანელობით

საოცარია, თუ როგორ სდუმს ინტერნეტ სივრცე შემსრულებლებზე, ვინც არცთუისე დიდი ხნის წინ მოღვაწეობდნენ და რეგულარულად ალბომებსაც უშვებდნენ. Google-ში რომ „გია ბეშიტაიშვილი“ მოძებნოთ, ვერ მიიღებთ აბსოლუტურად ვერანაირ (!) ინფორმაციას. არადა მართლაც გაუგებარია, როგორ ვერ დატოვა ასეთმა ორიგინალურმა შემსრულებელმა მაშინდელ მსმენელზე თუნდაც რაიმე კვალი.

კარგით, მაშინ მასზე ის მწირი ინფორმაცია ამოვკრიფოთ, რასაც მისი ფირფიტების უკანა ყდაზე გვიწერენ. იგი მოსკოვის კონსერვატორიის კურსდამთავრებული იყო, ძალიან ლამაზი საოპერო ტენორით, მაგრამ მან კლასიკას საესტრადო მოღვაწეობა არჩია. ოთხმოციანების შუაში, თავის ძმასთან ერთად გამოუშვა რამდენიმე EP და ერთი სრულმეტრაჟიანი ფირფიტა, სადაც უცხოური სერენადების პოპ-ვერსიები ანდაც უბრალოდ მარტივი პოპ სიმღერები იყო.

დეკადის მეორე ნახევარში მისი შემოქმედება უფრო საინტერესო გახდა. მან დაიწყო თანამშრომლობა პოეტ ხუტა გაგუასთან და მის ლექსებზე დაწერილი სიმღერებით მან ორი ალბომი „ბედი“ და „მოიდანახე“ გამოსცა. თუ მათ პირველ, ძალიან არათანაბარ ალბომში მუსიკალური მიდგომა ჯერ კიდევ არ იყო ჩამოყალიბებული (რთულ, მრავალთემიან სიმღერებთან ერთად გვხვდებოდა ძალიან სუსტი პოპ-სიმღერებიც), „მოიდანახე“-ში უკვე იგრძნობა ის მიმართულება, რაც ამ დუეტის შემოქმედებას მაშინდელი ქართული მუსიკისაგან ცალკე აყენებს.

მართალი რომ გითხრათ, „მოიდანახე“ სტილის მხრივ ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური ალბომია, რაც კი ოდესმე მომისმენია. ძალიან მეძნელება ამ ალბომის აღწერა; წარმოიდგინეთ, რომ Midge Ure-ს მაგივრად Ultravox-ში Roy Orbison-ს ემღერა და ერთად არტ-როკული წიაღსვლები გადაეწყვიტათ. ტექსტებში უმეტესად პატრიოტულ-ფოლკლორული თემები და მაჟორულ და მინორულ სიმღერებს შორის დიდი ემოციური განსხვავება კიდევ უფრო ამძაფრებს მუსიკალურ კონტრასტებს.

ალბომის არანჟირება იმ პერიოდის ქართულ მუსიკაში, ალბათ საუკეთესოა – ძალიან ლამაზადაა დასმული სინთეზატორული ჟღერადობა; შედარებით მსუბუქ, მაჟორულ სიმღერებს („პეპელა“, „მუსიკა“) ჟღერადობა თითქმის იდილიურ განწყობას სძენს, მაგრამ ალბომის უფრო ფასეული მხარე ლამაზი, სევდიანი სიმღერებია, სადაც ჭკვიანური არანჟირებით დიდი სივრცის მქონე, პირქუში ატმოსფერო იქმნება. „ნანაია“ და ხანგრძლივი „მოიდანახე“ საქსოფონის ინსტრუმენტული პასაჟებითაა გალამაზებული, მაგრამ ჩემი აზრით, აქ საუკეთესო სიმღერა „მთვარიანი ხეივანი“-ა, სადაც ძალიან ემოციური საოპერო ვოკალი და მოულოდნელი new wave დინამიკა დამანგრეველ კომბინაციას ჰქმნის.

აქ არის სუსტი წერტილებიც („ჩიტი“). მაგრამ მთლიანობაში ალბომი იმდენად საინტერესო და ხალასია, რომ გაუგებარია, თუ როგორ შეიძლებოდა ეს მომღერალი ამ ალბომის შემდეგ ასე უგზო-უკვლოდ გამქრალიყო. როგორც სჩანს ის შიგადაშიგ აგრძელებს თავის მუსიკალურ საქმიანობას (მაგალითად, რამდენიმე წლის წინ თამარა გვერწითელთან ერთად იმღერა ერთი სიმღერა).

ამ ალბომის მოსმენას კი ვურჩევ ყველას – ალბათ ამაზე ეკლექტიკური ცოტა რამე გექნებათ მოსმენილი. შეფასებაც მერთულება, მაგრამ ზემოთ ნახსენები ნიუანსებისა და პერსონალური ბონუსის გათვალისწინებით, ამ ნამუშევარს დავუწერ:

8,5 /10.

————————————————————————————————————

It is unexplainable how does the internet keep silence about performers who were regularly active and releasing albums not so long ago. If you Google “Gia Beshitaishvili”, you’ll get absolutely no info. Clearly a mystery, how such an original performer like him could leave no trace on Georgian music community.

So let us gather some info about him from the rear sleeves of his records. He graduated from Moscow Conservatoire, had very beautiful lyrical tenor timbre, but preferred pop music to opera.  In the mid-80s, with his brother (who had similar voice) he issued several EPs and an LP of pop covers of foreign serenades and easy pop songs.

In the second half of the decade, things grew more interesting. He started collaboration with Khuta Gagua, a poet upon who’s poetry Beshitaishvili wrote songs worth two next albums, “Bedi” and “Moidanakhe”. Their first collaborative LP wasn’t really creatively focused and one could find weak pop songs next to multi-themed longer-format pieces. But the second LP possesses the creative direction that sets it apart from all of the Georgian music of that time.

Honestly, “Moidanakhe” is stylistically one of the strangest albums I’ve ever heard. I find very hard to describe it – just imagine, if Midge Ure was replaced by Roy Orbison on Ultravox records with the band deciding to take more art-rock approach. Patriotic-folkloric topics in lyrics and big emotional difference between major and minor-key songs add up much to album’s stark musical contrast.

Arrangements are arguably the best in Georgian music of that period – synthesizers sound very beautiful, drum programming is simple but very effective, lighter and major-key songs (“Pepela” [1], “Musika” [6])have almost idyllic feeling, but most of the album’s value lies in sad, beautiful songs where the clever arrangements create spacious and dark atmosphere. “Nanaia” [2] and long “Moidanakhe “[7] are very much embellished with saxophone solos, but “Mtvariani Kheivani” [4] comes out as the best song of the album, where operatic vocals and unexpected new wave dynamics form a killer combination.

Yes there are some weak spots too (e.g. “Chiti” [5]), but still this work is so original and fresh that I can’t really get how could this singer just plainly disappear after this album. It seems that he still keeps his low-profile music activity (for example, he sang a song with Tamar Gverdsiteli on one of her concerts). I’d advise this album to everybody – you won’t hear much as strange and eclectic as this. Rating it is not easy either – but still, because of aforementioned nuances and some personal bonus, I’d give it a

8,5 /10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Gia Beshitaishvili + Khuta Gagua – Moidanakhe (1988)

რევიუ #54: Con-Fusion – Four October (2009)

Cover

jazz-rock / fusion

ტრეკლისტი:

  1. Confusion (5:35)
  2. Illusions (6:44)
  3. Five Miles (9:24)
  4. Major Sea (4:22)
  5. G & B (3:57)
  6. Almost Friends (6:21)
  7. Nia (5:54)
  8. Brook (5:13)
  9. So-so (6:33)

შემადგენლობა:

  • ლევან კემულარია – საყვირი
  • გრიგოლ ბენიძე – გიტარა
  • სოსო კაპანაძე – კლავიშები, ფორტეპიანო
  • ლევან რუსია – ბასი
  • გაგა ჩიბალაშვილი – დასარტყამი ინსტრუმენტები
  • დავით ჯაფარიძე – პერკუსია

მუსიკალურ სასწავლებლებში ბავშვების შეყვანა გარკვეულ რისკებთანაა დაკავშირებული. საბჭოთა მკაცრ ტრადიციებზე დაფუძნებული მუსიკალური განათლება ხშირად მოსწავლეთა დაშტამპვას და ზოგჯერ მუსიკისადმი უარყოფითი განწყობის ჩამოყალიბებასაც იწვევდა ხოლმე. ამიტომაც, სანაცნობოში ბლომად შეხვდებით ადამიანებს, ვისთვისაც „მუსიკალური შვიდწლედი“ მხოლოდ შორეული, უსიამოვნო მოგონებაა და ძალიანაც რომ სთხოვო, პიანინოს ცოცხალი თავით არ მიუჯდება.

მაგრამ თუ ბავშვი სწავლისას ასეთ სტრესებსა და აზროვნების ბორკილებს გადაურჩება, ეს საშემსრულებლო განათლებისთვის შემდეგ მადლობას იტყვის. ახლა სწორედ ზ. ფალიაშვილის სახელობის მუსიკალური კოლეჯის მოსწავლეთა მიერ შექმნილ ჯგუფს შევეხებით. Con-Fusion-ის შესახებ არაფერია ქარაგმული. მათი მუსიკალური არეალი მათივე სახელიდანაც მარტივად სჩანს; მათი მუსიკა კი მსუბუქი და მარტივად აღსაქმელია.

კომპოზიციის მხრივ, ალბომი საკმაოდ ნიუანსურია, მაგრამ ეს ყველაფერი, მიტანილი მაღალი საშემსრულებლო კლასის წყალობით, მსმენელამდე ძალიან თავისუფლად და კომფორტულადაა მიტანილი. ალბომის განმავლობაში, მუსიკალური მიდგომა ვარირებს მშვიდი ჯაზ-როკიდან ლათინო-ჯაზამდე (მაგ. “Major Sea”, “Brook”; რიტმ-სექციაზე კი ფანკის დიდი ზეგავლენით. ნაწარმოებებში ინსტრუმენტთა როლები თითქმის თანაბრადაა გადანაწილებული, მაგრამ მაინც, ლევან კემულარიას საყვირის ორიგინალური ჟღერადობა უფრო მეტ ყურადღებას იქცევს.

გასაკვირი არაა, რომ თითქმის ნახევარი საუკუნის ისტორიის მქონე სტილში ეს ალბომი არ ამბობს არაფერს ახალს, მაგრამ ჩვენს წინაშეა ძალიან გულწრფელი და სოლიდური, სტილის საუკეთესო ტრადიციების მიმდევარი ალბომი, სადაც ერთ ჩავარდნასაც ვერ ნახავთ. ორმა ნაწარმოებმა, „Five Miles”-მა და „Almost Friends”-მა თავისი სენტიმენტალურობით განსაკუთრებით მომხიბლა.

მოკლედ, ამ ალბომს თავისუფლად გავუწევ რეკომენდაციას jazz-rock / fusion-ის მსმენელებთან, განსაკუთრებით მათთან, ვისაც ამ სტილის მსუბუქი მხარე მოსწონს. სამწუხაროა, რომ Con-Fusion ამ ერთადერთი ალბომის გამოცემის შემდეგ მალევე დაიშალა.

7,5 / 10.

————————————————————————————————————

It is quite risky to take a child to the musical college. Musical education, still based on strict Soviet traditions, commonly stamps the children’s musical thinking and can even cause aversion to musical performing.  That’s why we commonly have somebody in our friend circle, for whom the musical college is no more than a distant unpleasant memory, and mostly they can’t be persuaded enough to even play some piano for you.

But if the child somehow evades those stresses and mental chains, he’s going to be thankful for his performing education for his whole lifetime. So now we are going to talk about a band that came straight out from a musical college. There’s nothing obscure about Con-Fusion. Their playing style is easily guessed by their band name and their music is quite light and easily comprehensible.

However, band’s compositions are quite nuanced, so it’s their high performing skills that let the music get so freely and comfortably to the listener. Throughout the album, musical approach varies from light jazz-rock/fusion to Latin jazz, with rhythm-section bearing a lot of funk influence. The instruments’ roles are almost evenly divided, but still Levan Kemularia’s original-sounding trumpet gets a bit more attention.

No surprise that this album gives nothing new to the style that’s almost half-a-century old, but what we have here is a heartfelt, skillfully performed and solid release, made in the genre’s best traditions. There are no weak points on this disc. Everything is above-average to strong throughout, with a couple of pieces (“Five Miles”, “Almost Friends”) being very impressive.

So this album can easily be recommended to jazz-rock fusion aficionados, especially to those who love the lighter side of the style. It’s a pity that this young band disbanded soon after this debut release.

7,5 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Con-Fusion – Four October (2009)

რევიუ #53: ინოლა გურგულია – … პირველად იყო სიმღერა (1977)

Pirvelad Iyo Simgera (Cover)

singer / songwriter

ტრეკლისტი:

  1. ადამიანი (1:52)
  2. გელი (2;51)
  3. სიზმარია (2:42)
  4. შენთან მინდა (4:09)
  5. მინდა ნავი (2:04)
  6. გახსოვს? (2:26)
  7. მოვალ (3:18)
  8. რად გინდა? (1:44)
  9. შენთან (2:15)
  10. დე იყოს ასე (1:57)
  11. სიყვარული დამათრობს (1:44)
  12. Singing (1:27)
  13. Oh, Say (1:57)
  14. იმ ღამეს თოვდა (2:50)
  15. ზღვას აწვიმს (1:44)
  16. ნურაფერს მეტყვი (2:06)
  17. რწმენა (2:32)
  18. მითხარი რამე (2:25)
  19. ფიფქები (1:31)
  20. საქანელა (2:05)
  21. ნაკადული (2:03)
  22. ფრთები (2:37)
  23. ნუ მოხვალ (2:51)
  24. განა ჩემი ბრალია (3:06)
  25. დარჩი ჩემთან (2:05)
  26. ადამიანი (2:48)
  27. მადლობელი ვარ (2:20)
  28. ჩემი ლოცვა (1:05)

შემადგენლობა:

  • ინოლა გურგულია – ვოკალი, გიტარა

საქართველო ხომ უცნაური ქვეყანაა – ნიჭისა და სიზარმაცის, ინჟინერის ექიმობის, ექიმის ეკონომისტობის, ეკონომისტის ინჟინერობის… ამას თან დავამატოთ საბჭოთა ტოტალიტარიზმის კონკრეტული, უფროსი თაობის მიერ თავის თავზე გამოცდილი სპეციფიკა და უკვე ყველა მარტივად მივხვდებით, რატომ ვერ მზადდებოდა „შემოქმედებითი პროდუქტი“ იმ „შემოქმედებითი ნედლეულისგან“, რომლითაც მთელი ჩვენი ქვეყანა სამართლიანად ამაყობს.

ასეთ რეპრესიულ და თან უფორმო მუსიკალურ ატმოსფეროში შემოქმედებითი წარმატების მიღწევის შანსი მამაკაცს უფრო მეტად ჰქონდა, თავისი გაქვავებულ სტერეოტიპად დამკვიდრებული სოციალური დომინანტობის ანდაც უბრალოდ ფიზიოლოგიური „ჟილკის“ არსებობის გამო. ქალთა როლი საბჭოთა პოპულარულ მუსიკაში მხოლოდ მომღერლობით შემოიფარგლებოდა. შეიძლება შემომედავოთ, რომ ეს იმდროინდელ დასავლეთშიც მსგავსად იყო. კი, ალბათ ასეა, მაგრამ სსრკ-ში ეს ამბავი გაცილებით უარესად იყო.

ყველა საზოგადოებაში არსებობს სტერეოტიპთა დამანგრეველი ხალხი. მაგრამ თავისუფალ სამყაროში ამ ხალხის წარმატება მხოლოდ თავიანთ უნარებზეა დამოკიდებული. საბჭოთა კავშირის დროს კი ასეთი ადამიანების შესახებ კი მეხსიერება საერთოდ არ დარჩებოდა, თუ ბედს და გარემოებებს რომ არ გაეღიმათ (მაგალითად, გაიხსენეთ რუსეთის ორი უდიდესი და ერთად მოღვაწე ბარდის, ვისოცკისა და გალიჩის განსხვავებული ბედისწერები).

მაშინდელ მუსიკალურ საქართველოშიც იყვნენ ასეთები. მათ გახსენებისას პირველად ბევრს ინოლა გურგულია მოაგონდება. გურგულია იყო აბსოლუტურად თვითმყოფადი მუსიკალური ნიჭი, რომელმაც მოახერხა გაფურჩქვნა მუსიკალურად ძალიან მშრალ პოსტ-სტალინურ ეპოქაში, თან ყოველგვარი იმპერატიული მუსიკალური განათლების გარეშე. ორმოცდაათიანების შუაში მან ჩამოაყალიბა ტრიო „სამაია“, რომელიც ძირითადად ინოლას სიმღერებს ასრულებდა. სამოციანებში ინოლა ხალხში უკვე იმდენად პოპულარული იყო, რომ მისი ‘თვითშემოქმედი“ სტატუსის (ეს კი ფაქტობრივად ნიშნავდა, რომ შენ არ შეგეძლო მასშტაბური მუსიკალური საქმიანობის წარმოება) მიუხედავად, ის მაინც გადაიღეს რამდენიმე კინოში, სადაც მისი სიმღერებიც ჟღერს.

თავისი ხანმოკლე სიცოცხლის განმავლობაში (ინოლა 49 წლის ასაკში გარდაიცვალა), მას არ ჩაუწერია არცერთი (!) ოფიციალური ფირფიტა და ფაქტობრივად ერთადერთი, სადაც შეიძლებოდა გურგულიას მოსმენა, ეს ზემოთ ნახსენები ფილმები იყო.

მაგრამ საბედნიეროდ, დაღუპვამდე ცოტა ხნით ადრე, 1977 წელს, მან მოახერხა, საკუთარ სახლში, ახლადშემოსულ ბაბინებზე ჩაეწერა ბევრი თავისი სიმღერა. ეს ჩანაწერები, რათქმაუნდა, ათწლეულების განმავლობაში გურგულიას სახლში იდო, მაგრამ მეოცე საუკუნის ბოლოს ენთუზიასტებმა მიაკვლიეს, გაწმინდეს და გამოსცეს ეს საგანძური.

ამ დისკში 28 სიმღერაა, რომელიც სრულად ცხადჰყოფს ინოლას სიმღერის განსაკუთრებულ სტილს და იმას, თუ რატომ არ ეხატებოდათ გულზე ის მთავრობის წარმომადგენლებს. მისი მუსიკა ატარებს ერთის მხრივ ქართული ქალაქური რომანსის და მეორის მხრივ – დასავლური swing-ის გავლენებს, რომელიც ისე ეფექტურადაა ადაპტირებული ამერიკული საავტორო მუსიკის (singer / songwriter) ფორმატთან, რომ მთლიანი ალბომის განმავლობაში გიჩნდება ანალოგიები ლეგენდარულ Joan Baez-თან.

ხშირად მუსიკას ეტყობა თითქოს ურთიერთგამომრიცხავი არისტოკრატულობა და მარტივი ავთენტურობა. ასევე ნასახი არაა იმ შებოჭილების, რომელიც მაშინდელ ოფიციალურ ქართულ პოპ/როკ მუსიკას ძალზედ ხშირად ეტყობა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სიმღერები ოფიციალურად დიდი ხნის განმავლობაში არსად გამოცემულა, ბევრი მათგანი ზეპირი გადმოცემით ძალიან პოპულარული გახდა. მაგალითად „ადამიანი“, „მინდა ნავი“, „მადლობელი ვარ“ და „შენთან მინდა“ უმეტესობას სადმე მაინც გექნებათ ბავშვობაში მოსმენილი.

მოკლედ, აჰა თქვენ და აჰა ინოლას მუსიკა – ეს დისკი ყველასთვისაა რეკომენდებული, როგორც სიმართლისა და სილამაზის მოულოდნელი გაელვება იმდროინდელ გრილსა და უფერო დროში.

10 / 10.

————————————————————————————————————

Yeah, Georgia is a country so strange – country of talent and laziness, engineer’s medicine, doctor’s economics, economist’s engineering… Then please add the specifics of Soviet totalitarianism, as told by older generation, so you’ll easily get an idea why there was so little “creative product” made from vast “creative material” Georgia is well-known for.

It is mostly men who could have success in such a repressive and yet amorphous musical atmosphere, be it either because of hopelessly petrified male-dominancy stereotype or just simply due to physiological masculine will.  Anyways, women’s role in Soviet pop music was mostly limited to that of a performer. You could argue that it has been like this in the west too. Well, maybe, but in USSR this felt much worse.

Every society has their own rule-defiers. But in the free world, their success depends almost solely on their own skills, whereas in Soviet state this kind of people were mostly covered by oblivion, be it not for fate and fortunate circumstances (Just remember vastly different fates of two genius Russian singer/songwriters – Visotskiy and Galich).

There were non-conformists in Soviet Georgian music too. When recalling them Inola Gurgulia is who comes to mind first. Gurgulia was absolutely distinctive musical talent who managed to thrive even in the musically driest post-Stalin period, without any imperative musical knowledge. In mid-50es, she formed trio “Samaia”, with whom she performed her own songs. By the sixties, she was already so popular that she managed to star in a couple of Georgian movies, despite her “non-professional” status (which effectively meant she couldn’t undertake any big musical project apart from unofficial concerts).

During her short lifetime (she died 49 years old in 1979), she never released any (!) of her recordings, and only place where you could hear her songs were a couple of films she starred in. But fortunately, not long before her death, she made a reel-tape home recordings of many of her songs. These remained shelved for decades, but at the end of the century enthusiasts found, cleaned and released this treasure box.

There are 28 songs on this disc, which make Inola’s singing style perfectly clear – also one could easily guess why government didn’t love her very much. Music carries Georgian urban romance influences from one side and of American swing from another. But this all is so effectively adapted with American singer / songwriter format that you get strong Joan Baez reminiscence throughout.

This music carries contrasting feeling of aristocracy and simple authenticity. Here you won’t find any trace of expressive chains, which so often plagued most “official” Georgian pop/rock bands at that time. Despite commercial unavailability of any of these songs back then, they still became very popular just by word-of-mouth. For example most of Georgians would have heard “Adamiani” [1], “Minda Navi” [5], “Shentan Minda [3] and “Madlobeli Var” [27], in some or other version.

So here you are and here’s Inola’s music. Recommended to everybody, as an unexpected flash of truth and beauty in those cool and colourless times.

10/10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Inola Gurgulia – … Pirvelad Iyo Simgera (1977)

რევიუ #52: Edi Line – Echo From The Future (2014)

cover

traditional electronic, pop, new age

ტრეკლისტი:

  1. Runaway To The Future (3:07)
  2. Mermaids (3:03)’
  3. Rhapsody Of Mystical Mountains (3:51)
  4. RimpiTimpiTam (3:24)
  5. Aphrodite’s Thoughts (3:25)
  6. Levitation (3:38)
  7. Dance Of The Romantic Fairies (3:39)
  8. Spiral Galaxy (3:48)
  9. Symphony Of Spring Clouds (3:49)
  10. Prometheus’ Awakening (3:24)
  11. The Little Hadron Collider (2:37)
  12. Echo From The Future (4:42)

შემადგენლობა:

  • ედნარ მგელაძე – ელექტრონული ინსტრუმენტები

როდესაც მუსიკალური ინდუსტრიის ორომტრიალით დავიღლებით, კარგი იქნება გაგვახსენდეს, რომ არიან უბრალოდ ისეთი ადამიანებიც, ვინც მუსიკას, უბრალოდ, თავისი სიამოვნებისთვის ჰქმნის – სახლში, თავისუფალ დროს, ყოველგვარი ტრანსცენდენტული პრეტენზიების გარეშე. ამიტომაცაა, რომ ხშირად ასეთ სამოყვარულო მუსიკაში სიმსუბუქე და პოზიტიურობა იგრძნობა. ასეთია ედნარ მგელაძის მიდგომაც. ფსევდონიმ Edi Line-ს ქვეშ მან მუსიკის წერა ერთი 10 წლის წინ დაიწყო; მისი პირველი ალბომი („Begin”) კი სრულიად შემთხვევით აღმოვაჩინე – უბრალოდ ფრჩხილებში ჩასმულმა ქართულმა გვარმა მიიქცია ყურადღება. ალბომის სმენისას კი ხელში შემრჩა მოკლეფორმატიანი, მაგრამ საკმაოდ ხალასი ელექტრონული მუსიკა, რომელშიც Jean Michel Jarre-სა და თანამედროვე ტექნოს ღირებულებები იყო შერწყმული.

იმის შემდეგ გავიდა 9 წელი და 2014 წელს Edi Line ახალი, რიგით მესამე ალბომით გვიბრუნდება. შემოქმედებითი მიდგომა მსგავსია უბრალოდ სტილისტური ორიენტირები ოდნავ მორფირებულია. Jarre-თი ინსპირირებული ატმოსფერული ელექტრონიკა მარტივ პოპ-მელოდურობასთანაა დაკავშირებული და ალბომის მანძილზე ეს სხვადახვა სემპლირებულ პერკუსიულ ბაზას ეფუძნება.

ალბომში 12 საშუალოტემპიანი ნაწარმოებია, რომელიც თავის თავს არ გახვევს, მაგრამ მუდმივად გართობს პატარ-პატარა, ლამაზი, მაჟორული მელოდიური მოტივებით; შედეგად ვიღებთ ინტელიგენტურ, ცოტათი მორიდებულ, მაგრამ განწყობის შესაქმნელად იდეალურ მუსიკას. ის შეიძლება მოისმინოს როგორც ფონად, ასევე დიდი ყურადღებით, არანჟირების საინტერესო ნიუანსების აღმოსაჩენად. ესაა ნამუშევარი შედევრალურობაზე ყოველგვარი პრეტენზიის გარეშე, მაგრამ უნარით, თავისი დადებითი განწყობით იმდენად მიგიზიდოს, რომ რამდენჯერმე ზედიზედაც კი ჩართო.

7/10.

————————————————————————————————————

When we get tired by the vanity of the musical industry, it might come handy to remember there are people who make music simply for their own pleasure – at home, in free time, without any transcendental pretentions. That’s why this kind of music often feels light and positive. Such is Ednar Mgeladze’s approach. Under the alias Edi Line he started writing music about 10 years ago; actually I stumbled on his debut album (“Begin”) by sheer chance – it was just the Georgian last name that drove my attention. Listening, I was left with short-format, but quite fresh electronic music, where Jean-Michel Jarre’s and modern techno values were welded.

Nine years have passed and Edi Line returns with his third outing, The creative approach is still similar, just with some morphing of stylistic orienting points. Here, Jarre-inspired atmospheric electronics are connected with pop melodicity and this all is built upon different sampled percussion bases throughout the album.

There are 12 mid-paced pieces on the album – they never dictate, but are always ready to entertain the listener with small, beautiful, major-key melodic motives. As a result, we get intelligent, a bit reserved music, ideal for creating a certain mood. It can be used either as background or foreground listening, so you can get all of those small arrangement nuances. This work doesn’t ever pretend to be a masterpiece, but it has the special skill of attracting the listener with its positivity, so one might even well put it on repeat.

7 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Edi Line – Echo From The Future (2014)

რევიუ #51: თამარ გვერდწითელი – აღსარება (1991)

cover

pop, pop/rock

ტრეკლისტი:

  1. მრავალჟამიერ (3:10)
  2. მე, შენ და ბავშვი (4:14)
  3. ერთადერთო (5:40)
  4. თეთრი გედი (6:10)
  5. სიმღერა მარიონეტებზე (3:57)
  6. ორი სამშობლო (5:48)
  7. მსახიობის აღსარება (3:44)
  8. საქართველო (5:03)

შემადგენლობა:

  • თამარ გვერდწითელი – ვოკალი, კლავიშები
  • ალექსანდრე რაქვიაშვილი – ვოკალი, კლავიშები
  • გია კვაშილავა – ვოკალი, დასარტყამი ინსტრუმენტები
  • ილია მაღრაძე – ვოკალი
  • ზურაბ შატბერაშვილი – გიტარა

მუსიკოსის რეპუტაცია და საერთოდ, ბედი, უცნაური რამაა. ზოგჯერ ისეც ხდება ხოლმე, რომ შემოქმედის სახე ისე იგივდება მისი ერთ-ერთი წახნაგის სტერეოტიპთან, რომ მისი დანარჩენი მხარეები თითქოსდა არ არსებულა. ზოგი ახერხებს გარემოებათა ასეთი კლანჭებისაგან თავის დაღწევას, ზოგი – ვერა. შედეგად, მუსიკოსის შემოქმედების ერთი ნაწილი ფართე პუბლიკისთვის საერთოდ უცნობი რჩება.

თამარ გვერდწითელის სახელის ხსენებაზე ქართული მუსიკის ბევრი პურისტი და როკზე ორიენტებული მსმენელი უსიამოვნოდ შეიშმუშნება. მართლაც, სამწუხაროდ, გვერდწითელის პოპულარული სახე მსმენელისთვის არის classical crossover მომღერალი, ვისაც უფრო მეტი წვლილი რუსულ კულტურაში შეაქვს, ვიდრე ქართულში.

თუმცა, ოდნავი დაკვირვებისას, შეიმჩნევა, რომ მთლად ასეც არაა; მაგალითად მისი რამდენიმე წლის წინ გაცემული მთლიანად ქართული „7 ბალადა“ გამოგვადგება. თუმცა ამას გარდა არსებობს კიდევ ერთი ალბომი, რომლის წარმომავლობა და გარემოებები აქამდე მთლიანად ბურუსით იყო მოცული. 1991 წელს ჩაწერილ „აღსარება’-ს იშვიათად თუ შეხვდებით მის ალბომთა ჩამონთვალში და ის აქამდე ინტერნეტში არსად იშოვებოდა ნორმალური ხარისხით. საბედნიეროდ, ამასწინათ მეგობრებმა ეს ფირფიტა მიშოვეს და მეც გავაციფრულე; ახლა კი თქვენ გთავაზობთ.

აქ გვერდწითელი თავისი ჩვეული ამპლუისგან ძალზედ განსხვავებულად წარმოგვიდგება. იმის გარდა, რომ ალბომი მთლიანად ქართულია, ყველა სიმღერა მისი დაწერილია. სტილური ორიენტაციაც მისთვის არატრივიალურია: აქ სინთეზატორებზე დაუძნებული ლირიკული პოპ-როკი გვაქვს. 8 სიმღერიდან რამდენიმეს („მე, შენ და ბავშვი“, „სიმღერა მარიონეტებზე“, „მსახიობის აღსარება“) ჩვეულებრივი საესტრადო მიდგომა აქვს, მაგრამ დანარჩენი სიმღერებიდან უმეტესობაში ვლინდება ამ ალბომის მთავარი ღირებულება: „ერთადერთო“ ძალიან ლამაზი მელოდიის და გრძნობის მქონე ბალადაა; „თეთრი გედი“ და „ორი სამშობლო“ მელანქოლიური, ხანგრძლივი სიმღერაა, სადაც მოხდენილი არანჟირება კიდევ უფრო მეტად უკეთებს აქცენტს გვერდწითელის ემოციურ შესრულებას. ალბომის ბოლო ნაწარმოები, „საქართველო“ ძალიან ლამაზი პატრიოტული ჰიმნია, იდეალური შესრულებით.

როგორც აღვნიშნე, ძალიან მეუცნაურება ამ ალბომის წარმომავლობა. ის ჩაწერილია რუსულ ლეიბლზე, მაგრამ ფირფიტაზე ერთი სიტყვაც კი არ წერია კირილიცაზე. ასევე, ამ პერიოდიდან მალევე გვერწითელი ემიგრანტი გახდა. ალბათ ის მიხვდა, რომ იმდროინდელ საქართველოში კომერციული წარმატების მიღწევა შეუძლებელი იყო და შეეცადა ამ ალბომით მაინც დაეტოვებინა რაიმე ქართული კულტურისთვის.

ასეათუისე, გვაქვს ძალიან უცნაური და საინტერესო ნამუშევარი, თავისი პლუსებითა და მინუსებით; თუმცა პლუსები აშკარად სჭარბობს. ეს განსაკუთრებით ვოკალურ შესრულებას ეხება; გვერდწითელის მიერ შესრულებული საკუთარი სიმღერები გაცილებით უფრო ავთენტურად და ემოციურად ისმის.

ვის გავუწიო ამ ალბომის რეკომენდაცია? არამგონია ფუნდამენტალისტებს ამ ალბომმა გვერდწითელის შემოქმედებისადმი წარმოდგენა მკვეთრად შეუცვალოს, მაგრამ იმ ხალხს, ვისაც ენანებოდა მისი დიდი ნიჭის ფლანგვა საქართველოს საზღვრებს გარეთ, ეს ალბომი ძალიან გაუხარდება. ასევე ვურჩევდი უბრალოდ, ლამაზი საესტრადო ვოკალის დამფასებლებს და კოლექციონერებს, ვინაიდან, დამიჯერეთ, ეს ალბომი ძალიან, ძალიან იშვიათია.

7 / 10.

————————————————————————————————————

The musician’s reputation, just like fate, is quite a strange thing.  As sometimes happens, artist’s face is equaled to one of his/her facet’s stereotype, as if the artist didn’t possess anything else. Some successfully manage to set themselves free from this kind of shackles, but yet some don’t. So a certain part of the musician’s work is left unknown by wide public.

Tamar Gverdtsiteli’s name could elicit an unpleasant grimace among Georgian music purists and rock-oriented listeners. In fact, Gvertsiteli’s public face is one of a classical crossover singer, who contributes more to Russian than to Georgian music.

But by closer observation it’s clearly seen that it is not all like that. Recently released, fully Georgian “7 Ballads” could serve as a good example. However there’s one more album by her, with the circumstances completely shrouded by the mist. “Agsareba”, recorded in 1991, is rarely even mentioned in her official discography, and had been unavailable over internet so far. Fortunately, friends provided me with this ultrarare (at least in Georgia) vinyl; I digitized it and now offering it to you with pleasure.

Here Gverdtsiteli presents herself in clearly different way. Besides album being all-Georgian, she assumes the role of songwriter throughout the album, stylistic orientation is also not very trivial to her: here we have synth-oriented lyrical pop-rock. Three of these 8 songs (“Me, Shen Da Bavshvi” [2], “Simgera Marionetebze” [5], “Msakhiobis Agsareba” [7]) have usual variety approach, but the real strength of the album lies in the rest: “Chemo Ertaderto Sikvarulo” [3] is a beautiful ballad with a very evocative melody. “Tetri Gedi” [4} and “Ori Samshoblo” [6] are slow, melancholic dirges, where well-appropriated arrangements accentuate Gverdtsiteli’s passionate singing. Album closer “Sakartvelo” [8] is a very majestic, patriotic hymn, ideally sung.

As I’ve already noted, everything about the album seems strange to me. Released on Russian label, the vinyl itself doesn’t even have anything on Cyrillic. Also, Gverdtsiteli emigrated soon thereafter. Perhaps knowing about impossibility of commercial success in her homeland, she still wanted to leave something for Georgian culture with this album. But hypotheses aside, we have a strange and interesting work, with its own advantages and drawbacks, but pluses clearly predominated – it mainly concerns Gverdtsiteli’s powerful and passionate singing, which might even be the best from her, because she sounds more authentically emotional singing her own creations.

So whom to recommend this release? I fear it won’t change fundamentalist’s stance on Gverdtsiteli’s work, but those who pity the wasteaway of her huge talent abroad, will be clearly fascinated with this obscure release. Also it’s gonna be enjoyable for appraisers of good singing. And also to collectioners – believe me, this album is very, very rare.

7 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Tamar Gverdtsiteli – Agsareba (1991)

2013 ქართულ მუსიკაში (დამატება)

სამწუხაროდ, არის წინა წლის ისეთი ჩანაწერებიც, რომლების შოვნა და მოსმენა ვერ მოვახერხე. ამიტომაც ბლოგი რომ არ დავაყოვნო, ამ ჩანაწერების სიით შემოვიფარგლები, რის შემდეგაც დავუბრუნდებით ჩვეულ ფორმატს. თუ სიაში მყოფი ჩანაწერებიდან მოვიძიებ, შემდეგ ბმულსაც დავურთავ. პირველი ორი ალბომის გარდა, დანარჩენი ყველა ელექტრონული მუსიკის რელიზია (სინგლები, EP-ები, კომპილაციები და სხვ.).

  1. T-Blues Mob – #1
  2. Eldrine – … Till The End
  3. GMR – Don’t Come Around
  4. GMR – BD George
  5. GMR – Eleonor 13 (EP)
  6. GMR – Cube (EP)
  7. Greenbeam & Leon – Shelter (EP)
  8. Greenbeam & Leon – Ace Of Spades (EP)
  9. Greenbeam & Leon – Mutation Process (EP)
  10. Autumn Tree & Newa – Substance (EP)
  11. Autumn Tree – Sesi
  12. Lado & Boyd Schidt – Burning Man (EP)
  13. HVL – Deep Survey
  14. HVL – Across The Sun
  15. HVL – Flats
  16. HVL – Split Screen
  17. HVL – Silent Movie Sounds
  18. Gacha – Collected Works
  19. Bakradze – The Room / We Will Always Work It Out Somehow
  20. Bakradze – Where Time Forgot
  21. Rotkraft – To Love You
  22. Rotkraft – Rotkraft (EP)
  23. Timo Beridze – Condor Got Problems
  24. Gia Iakobidze – Faith And Desire

ახლა კი დავუბრუნდეთ ბლოგის ძველ ფორმატს.