რევიუ #65: მ. ფანიაშვილი / მ. ალთუნაშვილი – საფორტეპიანო დუეტი (1989)

С10-28217-8

classical crossover, jazz

ტრეკლისტი:

  1. გაზაფხულის სიმღერა (3:14)
  2. ბრაზილეირა (2:08)
  3. ტანჯული სიყვარული (4:14)
  4. სამი ცეკვა: ქალაქური (2:21)
  5. სამი ცეკვა: სიმდი (3:38)
  6. სამი ცეკვა: მთიულური (3:40)
  7. რომანსი და ვალსი (3:40)
  8. რეგთაიმი (The Easy Winners) (2:22)
  9. ვალსი (The Waltz Limp) (1:53)
  10. რეგთაიმი (Points On Jazz) (2:05)
  11. თურქული რონდო (Blue Rondo A-la Turk) (5:48)

შემადგენლობა:

  • მედეა ფანიაშვილი – ფორტეპიანო
  • მედეა ალთუნაშვილი – ფორტეპიანო
  • თამაზ ყურაშვილი – კონტრაბასი (1. 7-10)
  • გია სალაღიშვილი – დასარტყამი ინსტრუმენტები (1, 7-10)

ქართველი ინსტრუმენტალისტები უმეტესად კლასიკურ, ორთოდოქსულ საშემსრულებლო გეზს მიყვებიან, მაგრამ არსებობენ მუსიკოსებიც, რომელთაც კლასიკური მუსიკის უფრო თავისუფალი ინტერპრეტაცია ურჩევნიათ და მის ფარგლებს გარეთ გასვლას არ ერიდებიან. ამის ერთ-ერთი მაგალითია მედეა ფანიაშვილისა და მედეა ალთუნაშვილის საფორტეპიანო დუეტი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში ასრულებდა კლასიკურ მუსიკასა და ჯაზ თავისებური, ორიგინალური ინტერპრეტაციით.

ამ ფირფიტაზე ძალიან საინტერესო რეპერტუარია წარმოდგენილი: უცხოური და (ფ. მენდელსონი, ფ. კრეისლერი / ს. რახმანინოვი) და ქართული (დ. თორაძე, ს. ნასიძე) კლასიკური ნაწარმოებების გვერდით არის ინსტრუმენტული ჯაზი, რომელსაც დუეტი განსაკუთრებით თვითმყოფადად იაზრებს. მაგალითად, დ. ბრუბეკის „თურქული რონდო“ ამ შესრულების დინამიკით მოისმის, როგორც ბეთჰოვენის რომელიმე ჰიპერენერგიული სონატის ნაწილი. Waltz Limp-ს კი, ორიგინალისგან განსხავებით, კლასიკური, მკაფიოდ გამოხატული ვალსის რიტმი აქვს ჩამოყალიბებული.

მოკლედ, ეს ფირფიტა საფორტეპიანო დუეტის ფორმატის მოყვარულს მრავალფეროვან, ორიგინალურად შესრულებულ და ინტერპრეტირებულ მუსიკას სთავაზობს; ამასთან, აქ ქართული კლასიკური მუსიკის რამდენიმე ნაკლებად ცნობილი და ძალიან საინტერესო ნიმუშია შესული. ასე რომ, ეს ალბომი თავისუფლადაა რეკომენდებული.

8 /10.

————————————————————————————————————

Georgian instrumentalists mostly follow orthodox road of classical musicianship, but some musicians eagerly interpret classical music a bit more freely and even go beyond its borders. Medea Paniashvili’s and Medea Altunashvili’s piano duo can serve as a great example – for decades, they performed classical music and jazz with their own, original interpretations.

There’s a very interesting repertoire on this record: besides foreign (F. Mendelssohn, F. Kreisler / Rachmaninov) and Georgian classical music (D. Toradze, S. Nasidze) there’s instrumental jazz, very originally reimagined. For example, this rendition of D. Brubeck’s “Blue Rondo A-la Turk” sounds like a hyperenergetic Beethoven sonata; Waltz Limp, in contrast with original, possessed a clear waltz rhythm.

Putting it short, this LP offers originally interpreted and performed piano music of wide variety. Also, there one can find a couple of less-known, but very interesting pieces of Georgian classical music. So this album is warmly recommended.

8/10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Medea Paniashvili / Medea Altunashvili – Piano Duo (1989)

რევიუ #64: სინათლის წელიწადი – გზა ცისკენ (2004)

cover

progressive rock, symphonic prog

ტრეკლისტი:

  1. პროლოგი (3:11)
  2. ქალაქი, რომელიც ჩვენ ავაშენეთ (2:50)
  3. ზღვის ვნება (2:51)
  4. მებიუსის ლენტი – ნაწილი პირველი (2:16)
  5. მებიუსის ლენტი – ნაწილი მეორე (4:40)
  6. ეტიუდი ბავშვებისა და დიდებისათვის (1:13)
  7. მე დავეძებ მზეს – ნაწილი პირველი (0:53)
  8. მე დავეძებ მზეს – ნაწილი მეორე (3:03)
  9. გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა (9:11)
  10. სივრცეში დროის ცირკულაცია (7:11)
  11. რ-ატომ (3:21)
  12. სამოთხიდან გაქცევა (9:03)
  13. წრე (5:38)
  14. ეპილოგი (3:32)

შემადგენლობა:

  • გიგი გეგელაშვილი – ვოკალი, როიალი, აკუსტიკური გიტარა, ფლეიტა
  • დავით ყეინაშვილი – ვოკალი, კლავიშები, ბას-კლავიში
  • ელენე მეჩითოვა – ვოკალი, ვიოლინო
  • ნათია ჩუგოშვილი – ვოკალი, ვიოლინო
  • გიორგი კიკაბიძე – ვიოლონჩელი
  • ზაზა ცერცვაძე – დასარტყამი ინსტრუმენტები

გახსოვთ ქართული როკ-მუსიკის შესახებ თქვენი ბავშვობისდროინდელი სტერეოტიპები? როგორ ვუდებდით თანატოლები თავში ერთმანეთს, რომ „როკ-მუსიკა ქართველი კაცის საქმე არაა“ და ამას რაღაც აბსტრაქტული „დუხის“ არარსებობას რომ მივაწერდით ხოლმე. ის, თუ ჩვენს, „როკ-მუსიკის მსმენელების“, უმეტესობას ერთი ქართული კასეტაც კი არ გვქონდა სახლში (ან თუ გვქონდა, ძირითადად „საქეიფოს“ კომპილაცია, რომ შემდეგ დასავლურსა და ქართულ მუსიკას შორის „განსხვავება“ თვალნათლივ გვეჩვენებინა)? ასე შემდეგ, და სხვა მრავალი, კიდევ უარესი…

ჰოდა ამიტომაც ქართული მუსიკისადმი ჩვენი ინტერესი ბავშვობაში ტელევიზორში ნანახი კლიპებით შემოიფარგლებოდა ხოლმე და დასავლეთი გვეგონა იმ ჯადოსნურ ზღაპრად, რომელსაც ქართულ რეალობასთან ვერანაირი კავშირი ვერ ექნებოდა. ჰოდა ამ სტატუს-კვოს შეგუებული მეც ვეძებდი და ვაგროვებდი King Crimson-ის, Yes-ის, Van Der Graaf Generator-ის და Emerson, Lake & Palmer-ის მუსიკას. Can-იც ინგლისური ჯგუფი მეგონა -კარგი მუსიკა მხოლოდ ინგლისში იკვრებაო, ასე ამბობდნენ.

ჰოდა, 14 წლის ვიყავი, როცა „პირველი სტერეოს“ ეთერში ვნახე ადამიანი, ლაპარაკობდა თავისი ჯგუფის მუსიკაზე და მას არტ-როკი უწოდა. ძალიან გაკვირვებული ვუსმენდი – შემდეგ ჯგუფის სახელიც ახსენეს: „სინათლის წელიწადი“. მოგვიანებით მათი კონცერტიდან რამდენიმე ძალიან საინტერესო სიმღერა გაუშვეს და მეც გადავწყვიტე, მეშოვნა მათი ალბომი, რომელიც მაშინ ახალი გამოსული იყო.

ალბომის შოვნა მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ მოვახერხე, როდესაც სახლში ბოლოსდაბოლოს ინტერნეტი გავიყვანეთ. ვერ ვიტყვი, რომ ალბომი პირველი მოსმენისთანავე მომეწონა მთლიანად, ვინაიდან მუსიკის ჰარმონიულობის მიუხედავად, ჟღერადობა არაა სტანდარტული. მაგრამ ამ მუსიკამ ჩემი გული მალევე მოიგო – სხვანაირად ვერც იქნებოდა, უბრალოდ იმხელა მელოდიური სილამაზეა აქ.

„სინათლის წელიწადის“ პირველი ალბომი (ისევე როგორც მეორე), საკონცერტო ალბომია, მაგრამ ამას მხოლოდ აპლოდისმენტებზე თუ შეატყობ, ვინაიდან ხმის რეჟისურა კარგადაა ჩატარებული. მუსიკის ზოგადი ჟღერადობა კი, როგორც ვთქვი, ძალიან არასტანდარტულია – საერთოდ არაა გამოყენებული ბას და ელექტროგიტარები, საუნდის მთავარი დეტერმინანტები კი როიალი, ატმოსფერული კლავიშები და სიმებიანთა სექციაა. გიგი გეგელაშვილის ვოკალი კი, არცთუისე დიდი დიაპაზონის მიუხედავად, თავისი ექსპრესიით მუსიკას საჭირო აქცენტებს უსვამს.

შედეგად, „სინათლის წელიწადი“გვთავაზობს ე.წ. „იტალიური ტიპის“, ძალზედ ლირიკულ სიმფონიურ პროგრესულ როკს, სადაც ულამაზესი მელოდიები ერთი-ერთმანეთს მისდევს. ალბომის ყველაზე დრამატული მომენტებიც კი თითქოს საპირწონე ლირიზმითაა დატვირთული, რაც ერთგვარი სისავსის შეგრძნებას მიქმნის.

მუსიკალურად და ფორმატის მხრივ კი ალბომი საკმაოდ მრავალფეროვანია: გვაქვს პირქუში ხანგრძლივი, მრავალმოქმედებიანი სიმღერები („გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“, „დროის ცირკულაცია სივრცეში“, „სამოთხიდან გაქცევა“), რამდენიმე კარგად განვითარებული ინსტრუმენტალი („პროლოგი“, „წრე“), მოკლე სიმღერები, რომელიც ალბომის თემატური განვითარებისთვისაა გამოყენებული („ქალაქი, რომელიც ჩვენ ავაშენეთ“, „მებიუსის ლენტინაწილი პირველი“), მოკლე, ლამაზი ინტერლუდია („ეტიუდი ბავშვებისა და დიდებისთვის“) და ორი საოცარი ბალადა – „ზღვის ვნება“ და „რ-ატომ“. ეს ორი, ალბომის დასაწყისისკენ და დასასრულისკენ მოთავსებული სიმღერა ალბომის სენტიმენტალური ესთეტიკის ყველაზე პირდაპირი, ხმამაღალი მანიფესტია.

ინსტრუმენტულად, ალბომი უმაღლეს ხარისხზეა შესრულებული – აქ საერთოდ არაა ძალით ვირტუოზული პასაჟები – ყველაფერი მკაცრად ექვემდებარება მუსიკის მოთხოვნილებებს; ალბომის უმეტესი ნაწილი კონცერტზე, ცოცხლადაა ჩაწერილი, მაგრამ დიდი საშემსრულებლო ოსტატობის წყალობით მუსიკა ძალდაუტანებლად ვარირებს სხვადასხვა სირთულეს, ხასიათსა თუ ინტენსიობას შორის.

უცნაურია: პირველი მოსმენის შემდეგ რომ გეთხოვათ ჩემთვის ამ ალბომის შეფასება, გიპასუხებდით, რომ ეს უბრალოდ კარგი ალბომია. მაგრამ როგორც ხშირად ხდება ხოლმე ჰარმონიულად რთული მუსიკის სმენისას, ეს ალბომი ნელ-ნელა იმდენად შემიყვარდა, რომ ის ალბათ ჩემი საყვარელი ქართული ალბომია. თქვენს წინაშეა უმაღლესი ევროპული დონის შედევრი – დაახლოებით იმგვარი, როგორიც ლეგენდარულ პროგ-როკ ჯგუფებს, Premiata Forneria Marconi-ს, Quella Vecchia Locanda-ს, Celeste-ს და Le Orme-ს დაუწერიათ. თუ თქვენ ეს სახელები რამეს მაინც გეუბნებათ, ამ ალბომის მოსმენა აუცილებელია. თუ არადა, წარმოიდგინეთ Genesis, ოღონდ კლასიკური მუსიკის კიდევ უფრო მეტი გავლენით. თუ მაინც არა – მოუსმინეთ ჯერ „სინათლის წელიწადს“ და შემდეგ ყველა ზემოთჩამოთვლილს.

„სინათლის წელიწადი“, სხვადასხვა შემადგენლობებით, დღემდე აქტიურია. 2010 წელს ჯგუფმა გამოსცა მეორე საკონცერტო ალბომი „თაობა XXI – როკ კანტატა“ და ამჟამად მუშაობს ახალ ალბომზე.

10 / 10.

————————————————————————————————————

My generation of Georgians should remember the stereotypes about Georgian rock music that circulated in their childhood. They should remember how would we build in each other’s heads that rock music wasn’t Georgian man’s business and would blame it on the absence of some abstract “spirit”. They should remember that majority of us, the “rock music lovers”, never had even one tape of any Georgian music (with the exception of one table-song compilation maybe, just to make parodies and “elucidate the difference”).  Et cetera, so forth and then some.

Hence in my childhood, my interest in Georgian music was mostly limited to music videos I commonly saw on TV. And the musical west seemed like a fairy-tale unrelated whatsoever with Georgian reality. So, with this status quo affirmed,  I used to collect the music of King Crimson, Yes, Van Der Graaf Generator… I thought Can were English at that time, for I used to be told that only English write great rock music.

So when I was 14, I saw one man talking about his band’s music on Stereo One (main music TV channel at that time) and he called it art rock. I was very surprised – then they mentioned the band name “Sinatlis Tselitsadi” (Georgian for “The Light Year”). The channel showed some interesting excerpts from their concerts, so I decided to find their CD that had been just released.

I managed to find this album only a couple of years later, when I got internet installed.  I wouldn’t say I liked it fully from the first listen, because despite music being harmonic, it’s still quite complex and the sound is very non-standard, but it soon won my heart over – it just couldn’t be otherwise for there’s so much melodic beauty in it.

Sinatlis Tselitsadi’s debut release (just like the sophomore one) is a live album, but you could only tell it by applauses – sound engineering is on high level. Overall sound of music is, as I mentioned, very unusual – band completely eschews bass and electric guitars and grand piano, atmospheric keyboards and the string section determine the sound. Gigi Gegelashvili’s vocals, while not having very broad range, accentuate the music by the virtue of expressiveness.

As a result, Sinatlis Tselitsadi offers us extremely lyrical, “RPI-type” symphonic progressive rock, where beautiful melodies all follow one another. Even the most dramatic moments are full with contrasting lyricism, giving the impression of certain fullness.

Format-wise, music varies quite much – there are dark, multi-movement songs (“Somebody Walking Along” [9], “Circulation Of Time In Space” [10], “Escape From Paradise” [12]), a couple of well-development instrumental themes (“Prologue” [1], “Circle” [13]), short songs used for albums thematic development (“Town We Have Built” [2], “Möbius Strip – Part 1” [4]), short, beautiful interlude (“Etude For Children And Adults” [6]) and two breathtaking ballads – “Sea Passion” [3] and “R-atom” [10]. These two songs, located near the start and end of the album, form the most direct, loud manifesto of music’s sentimental aesthetic.

Instrumentally, the performance is top-class. There are no contrived virtuosic passages whatsoever – everything serves the music’s need. Although of the album is recorded live, musicians’ high performance skills let the music flow freely between segments of different difficulties, moods and intensities.

Strange: if you asked me what I thought of this album right after the first listen, I’d have just said that it’s just a good work, but as it often happens with harmonically complex music, I fell in love with this music so much that it became my favourite Georgian album. So, here you have the masterpiece of highest European level – something like Italian legends, PFM, Quella Vecchia Locanda, Celeste or Le Orme did. If these names don’t ring any bell, then imagine Genesis with more classical music influences. If still no success – then hear Sinatlis Tselitsadi and then the aforementioned bands.

Sinatlis Tselitsadi is still active with changing personnel. In 2010, they released their sophomore live album “Generation XXI – Rock Cantata” and the next album is under way.

10 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Sinatlis Tselitsadi – Gza Tsisken (2004)

რევიუ #63: იაკობ ბობოხიძე – სიმღერები / ნაწარმოებები გალაქტიონ ტაბიძის ლექსებზე (1977/83)

7c557af2f1f4799e4e2d0d0e5850160dR-3635157-1338471763-2946

orchestral pop, folk,  funk, classical

ტრეკლისტი:

  1. მზეო თიბათვისა (3:02)
  2. ქარი ჰქრის (3:20)
  3. მოგონება (3:09)
  4. ცირა (3:21)
  5. ჩამავალ მზეს (4:43)
  6. ფიცი (3:00)
  7. მოდი გიამბობ (2:51)
  8. ხევსურის სიმღერა (2:18)
  9. მზე იცინის (3:32)
  10. ფიფქები (2:43)
  11. გაზაფხული (2:38)

ბონუსები 1983 წლის ვინილიდან:

  1. მთაწმინდის მთვარე (კანტატა 3 ნაწილად მთხრობელისა და გუნდისათვის) (15:38)
  2. თოვლი (5:25)
  3. ვერხვები (2:18)
  4. გარეთ წვიმს და თოვს (2:08)

შემსრულებლები:

  • ჰამლეტ გონაშვილი – 1, 7, 13
  • ნანი ბრეგვაძე – 2, 3, 5
  • ეკა მამალაძე – 2, 5
  • ეთერ კაკულია – 4, 6, 9
  • ლადო წივწივაძე – 1
  • ვახტანგ კიკაბიძე – 8
  • ელენე რაქვიაშვილი – 10
  • გურამ უჩანეიშვილი – 10
  • ზურაბ ცისკარიძე – 11
  • ზინაიდა კვერენჩხილაძე – 12
  • საქართველოს სახელმწიფო გუნდი – 11
  • ლევან ჯაფარიძე – 14
  • გია ჭირაქაძე – 15
  • ზურაბ ლომიძე – 15
  • გია დოლიძე – 15

იაკობ ბობოხიძე (1931 – 2007) ხშირად მიხსენებია, როგორც ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი სასიმღერო კომპოზიტორი. ჰოდა, როგორც იქნა, მისი ორივე ოფიციალურად გამოცემული საავტორო ფირფიტა ვიშოვე და ახლა სიამოვნებით გთავაზობთ თქვენც. ბობოხიძე განათლებით კლასიკური კომპოზიტორი იყო, მაგრამ მისი კლასიკური ნაწარმოებების შოვნა თითქმის შეუძლებელია (ვისაც მისი „კონცერტი საყვირისა და ორკესტრისთვის“ მოგეპოვებათ, გთხოვთ, გამიზიარეთ!).

რამდენიმე შტრიხია, რაც მის სიმღერებში განსაკუთრებით მიყვარს: 1) ძალიან თავისებური, ოდნავ მისტიკური მელოდიზმი, ძალზედ განსხვავებული მისი თანამედროვეებისაგან 2)  საოცრად ლამაზი ორკესტრირებები. მოისმინეთ ჰამლეტ გონაშვილის მიერ შესრულებული „თოვლი“ და „მოდი გიამბობ“ – არამგონია ვინმე არ დამეთანხმოთ.

ამ ორ ფირფიტაზე სხვადასხვა ყაიდის სიმღერაა. შეხვდებით მსუბუქ ოკესტრულ პოპს („მზე იცინის“, „ფიცი“, „ხევსურის სიმღერა“, „გაზაფხული“), წმინდად ორკესტრულ ბალადებს („ქარი ჰქრის“, „მოგონება“, „ჩამავალ მზეს“), სოლიდურ ფანკს („ცირა“) და რაც მთავარია, იმ ულამაზეს ორკესტრულ შედევრებს, რომელთაგან რამდენიმე უკვე ვახსენე („თოვლი“, „მოდი გიამბობ“, „მზეო თიბათვისა“). ასევე მოყვანილია რამდენიმე ძალიან ცნობილი სიმღერის თავდაპირველი ვერსიაც (ძალიან ლამაზი საბავშვო სიმღერა „ფიფქები“ ჩვენი თაობის ბავშვებშიც პოპულარული იყო. „ვერხვები“ კი ალბათ ბობოხიძის ერთ-ერთი საუკეთესო სიმღერაა).

დაბოლოს, მეორე ფირფიტა, რომელიც გალაქტიონის პოეზიაზე დაწერილ მუსიკას შეიცავს, იხსნება რამდენიმენაწილიანი კლასიკური კანტატით გუნდისა და მთხრობელისთვის. ეს ძალიან უცნაური და საინტერესო ნაწარმოებია, სადაც ქართული ფოლკლორული და საეკლესიო სიმღერის ნიუანსები შერწმულია მინიმალურ, მაგრამ როგორც ყოველთვის, ძალზედ ეფექტურ ორკესტრირებასთან და ზინაიდა კვერენჩხილაძის რეჩიტატივთან. სტილით ეს მუსიკა უფრო ახლოს დგას იმ ფოლკლორულ სიმღერებთან, რომელსაც ბობოხიძე მოგვიანებით ფოლკლორულ გუნდ „აონი“-ს და „არაგვი“-სთვის წერდა ხოლმე.

მოკლედ, თქვენს წინაშეა ქართველი მსმენელისთვის ძალზედ მწირად წარმოჩენილი მართლაც დიდი კომპოზიტორი, რომლის შემოქმედებასაც, იმედია, ისტორია ნელ-ნელა ამოატივტივებს. არ გამოტოვოთ – განსაკუთრებით მათ, ვინც ეძებთ ლაღიძის, ცაბაძის და ცინცაძის კალიბრის სასიმღერო კომპოზიტორებს.

8,5 / 10.

პ.ს. ვინაიდან პირველ და მეორე ფირფიტაში სიმღერები მეორდება, მეორე ფირფიტიდან დუპლიკატები ამოვიღე.

————————————————————————————————————

I’ve often cited Iakob Bobokhidze (1931 – 2007) as one of my favourite popular song composers. I finally got ahold of two vinyls containing his songs, so I’m eager to present them. Bobokhidze was a classical composer by education, but his classical works are almost impossible to find (if you happen to have his Concerto For Trumpet & Orchestra, please share!).

There are a couple of nuances that I especially cherish in his music: 1) very original, slightly mystic melodism which contrasted with that of his contemporaries 2) his unbelievably beautiful orchestrations (once you hear the freezing orchestral parts of “Modi Giambob” and “Tovli”, I don’t think you’ll disagree).

These two records contain different kinds of song. You’ll see light, orchestral pop songs (“Mze Itsinis[9], “Pitsi[6], “Khevsuris Simgera[8]. “Gazapkhuli[11]), completely orchestral ballads (“Qari Hqris[2], “Mogoneba[3], “Chamaval Mzes[5]), solid funk (“Tsira[6]), and most importantly, those heavily orchestrated masterpieces (aforementioned “Modi Giambob[7] and “Tovli[13], also “Mzeo Tibatvisa[1]. There are original versions of some of Bobokhidze’s most popular songs (“Fifqebi[10] is the children’s song that popular even among kids of my generation and “Verkhvebi[14] counts as one of his finest songs.)

And at last, the second vinyl which contains the pieces written on Galaktion Tabidze’s poetry, opens with “Mtatsmindis Mtvare[12] a sidelong, multipart cantata for a narrator and orchestra , where he combines the fine nuances of Georgian ecclesial and folkloric choral singing with simple but still very effective orchestration and recital. This music recalls the songs he started writing for folk choirs “Aoni” and “Aragvi” just a couple of years later.

So, here you have a great, so much underrepresented composer. I hope much more of his recorded work comes afloat someday soon. Not to be missed – especially by those who search for the best Georgian song composers of Laghidze, Tsintsadze and Tsabadze caliber.

8,5 / 10.

P.S. Because some recordings on those two vinyls are identical, I have removed the duplicates from the second vinyl.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Iakob Bobokhidze – Songs / Pieces On Galaktion’s Poetry (1977 / 83)

რევიუ #62: Portrait – City Of Sorrow (2013)

front

grunge

ტრეკლისტი:

  1. Not Your Friend (4:05)
  2. I Don’t Care (3:05)
  3. Out From These Hills (3:43)
  4. City Of Sorrow (6:05)
  5. Stay And Scream (3:35)
  6. I Never Tried (4:09)
  7. I’m Stranger (4:27)
  8. Blind Line (3:12)
  9. Kill Them All (3:45)
  10. Waiting For The Sun (3:45)
  11. Stomachpocket (3:51)
  12. From My Home (6:01)

შემადგენლობა:

  • ნიკა კიკნაძე – ვოკალი
  • ბესიკ ქავთარაძე – გიტარა
  • გიორგი იობაშვილი (George Obsvell) – ბას-გიტარა
  • აჩი კევლიშვილი – დასარტყამი ინსტრუმენტები

პორტრეტის“ ალბომი “City Of Sorrow” პირველად ამ ბლოგზე იდება. ალბომს თვით კომპოზიტორი და ბასისტი, ჯგუფის ლიდერი, George Obsvellაღწერს:

City Of Sorrow” – მწუხარების ქალაქი. ალბათ ეს იდეა ჯგუფთან ერთად დაიბადა. 2003 წელს, ქალაქ რუსთავში, ერთ-ერთ დანგრეულ, ჩაბნელებულ, ნესტიან სარეპეტიცოში, ერთ საბჭოთა კავშირის წარმოების ხელნაკეთ დინამიკში გაერთიანებულ გიტარების ჟღარუნს ჯგუფი „პორტრეტი“ ეწოდა.

ყველაფერი ძალიან მარტივად იწყება: უყურებ ძველ VHS ფირზე რომელიმე ჯგუფის კონცერტს, შემდეგ იღებ ოჯახის რელიქვიას – შვიდსიმიან გიტარას (რომელსაც ერთი სიმი მოხსნილი აქვს) და ცდილობ გაიმეორო ის, რაც ნახე ხარვეზებით სავსე ფირზე. შემდეგ სურვილი გიჩნდება ეს ყველაფერი ვიღაცასთან ერთად აკეთო; იმის შემდეგ კი, ცდილობ რაღაც შეცვალო, შექმნა რაიმე შენი, საკუთარი, განსხვავებული, მეგობრებთან ერთად.

პირველ რიგში მინდა აღვნიშნო, რომ “პორტრეტის“ ჩამოყალიბებაზე და პირადად ჩემზე გავლენა ბევრმა ადამიანმა და ფაქტორმა იქონია. ბევრმა აწგარდაცვლილმა ადამიანმა მყარი საფუძველი დაგვიტოვა თავიანთი სიტყვებითა და მინიშნებებით… ბევრმა გაგვიზიარა საკუთარი მუსიკალური თუ ცხოვრებისეული გამოცდილება და მინდა მთელი „პორტრეტის“ სახელით მათ დიდი მადლობა გადავუხადო. მინდა გამოვყო ნოდარ ღვინიანიძე, გელა ქავთარაძე, აპოლონ მეგრელიშვილი და სხვები, რომლებმაც ჩვენ სულიერად ყველაზე დიდი საზრდო მოგვცა იმ წლებში, როდესაც ჩვენ ეს ძალიან გვჭირდებოდა!

ასევე დიდი მადლობა „პორტრეტის“ ყველა მოქმედ თუ ყოფილ წევრს: ბესიკ ქავთარაძეს (რომელზეც შემიძლია ვთქვა, რომ ჩვენი უცვლელი წევრია!), ზურა ბელქანიას – ჩვენს პირველ დრამერს, ვისთან ერთადაც „პორტრეტმა“ პირველი შემოქმედეგითი ნებიჯები გადადგა! ჩვენ ერთად ვინერვიულეთ პირველი კონცერტის დროს და ამის შემდეგ ერთად „გავთამამდით“ სცენაზე. განსაკუთრებით დიდი მადლობა ჩემს ყველაზე ახლო ხალხს და ძმებს, თორნიკე ყიფიანს და დავით სარჯველაძეს! მათთან საუბარი არც კი გჭირდება მუსიკაზე – უბრალოდ იღებ ხელში ინსტრუმენტს და ყველაფერი თავისით გამოდის; ეს თითქოს შენც გიკვირს, მაგრამ ამაზე აღარ ფიქრობ, ისე, რომ მერე ამას წლების შემდეგ საუკეთესო პერიოდს არქმევ და არა მარტო მუსიკალურად. I Don’t Care და I’m Stranger, სიმღერები, რომელთა ახალი ვარიანტიც დღეს „City Of Sorrow”-შია შესული, ჯერ კიდევ იმ პერიოდში, ერთობლივად დამუშავდა და მათი ჩანაწერებიც, რათქმაუნდა არსებობს, თორნიკე ყიფიანის შესრულებით.

2013 წელს, ახალი სულისკვეთებით, შემადგენლობით და შემართებით ჩაიწერა ალბომი “City Of Sorrow” რომლის წინაპირობა ბევრი ზემოთხსენებული ფაქტორიც იყო. მინდა მადლობა ვუთხრა მომღერალ ნიკა კიკნაძეს და დრამერ აჩი კევლიშვილს – ნამდვილად კარგი პერიოდი გვქონდა ერთად. „City Of Sorrow” “პორტრეტის“ პირველი სრული ალბომია, რომელიც 2013 წელს, Boogie Records-ის სტუდიაში ჩაიწერა. კიდევ ერთხელ,  მადლობა ჯგუფის წევრებს და ყველას ვინც ჩვენს მუსიკას უსმენს!

სიყვარულით,
George Obsvell.

კომენტარი ბლოგის ავტორისგან: თქვენს წინაშეა უკომპრომისო გრანჟ ალბომი, რომელიც გადმოსცემს სტილის საუკეთესო ღირებულებებს. ის სავსეა გიტარის დრაივიანი რიფებითა და ბლუზური სოლირებით, ბასის ნელი პარტიები კიდევ უფრო ამყარებენ მუსიკის სიმძიმესა და სოლიდურობას. ამ ყველაფერს პლუს ვოკალის სტილისთვის სახასიათო მანერა მუსიკას აყენებს ახლოს Soundgarden-თან, Pearl Jam-თან, Alice In Chains-თან. ჰოდა ამიტომაც, ჩამოთვლილი ბენდების და ზოგადად ოთხმოცდაათიანების კლასიკური გრანჟის მოყვარულთათვის ეს ალბომი ძალზედ რეკომენდებულია. ალბომი მთლიანად მაღალი კლასისაა, ჩავარდნების გარეშე, მაგრამ მე განსაკუთრებით ორი ხანგრძლივი სიმღერა, City Of Sorrow და From My Home მომეწონა.

8 / 10.

————————————————————————————————————

Portrait’s debut album, “City Of Sorrow” is premiered today on this blog. Here’s its description by the composer, bass player and leader of the band, George Obsvell:

City Of Sorrow” – perhaps, this idea was born with the band itself. In 2003, in the dark and damp rehearsal room in Rustavi (a city near the capital Tbilisi), noise of several guitars was combined in a Soviet-period handmade speaker, and was called “Portrait”.

Starting is easy: You watch a band in concert on an old, damaged VHS tape, then take a family relic, 7-stinged guitar (with one string removed) and try replicate what you saw. Then you want to do it together with somebody, and then you get the urge to change things, create something yours, your own, something different with your friends.

First I’d like to say that many people and circumstances influenced development of Portrait and myself in general. Some people no longer alive put very strong basement for the band with their words and advices. Many have shared their musical and life experiences and I want to thank them all: especially Nodar Gvinianidze, Gela Kavtaradze, Apolon Megrelishvili and others, who fed our spirit in the years of utmost need!

I’m also very grateful to all past and present members of “Portrait”: Besik Kavtaradze (whom I can call the eternal member of the band), Zura Belkania – our original drummer with whom “Portrait” took its first creative steps. We were anxious together right before the first ever concert and then grew “bold” on stage. Big thanks to my very close friends, my brothers: Tornike Kipiani and Zura Sarjveladze! You don’t even need to talk about music with them. You just take an instrument and everything happens by itself. First it seems strange to you but then it doesn’t really matter anymore. You just call it your best period, and not only musically.  I Don’t Care and I’m Stranger, the songs that appear in reworked version on this album, were written in those times. Their recordings also exist with Tornike Kipiani on vocals.

2013 saw the band record their first album “City Of Sorrow” with a new line-up, drive and spirit. I’d like to thank Nika Kiknadze (vocals) and Achi Kevlishvili (drums) – we had fun time recording it. The album was recorded in Boogie Records studio in 2013. Thanks again to band members and our listeners,

Love,
George Obsvell.

Blog author’s note: “City Of Sorrow” is an uncompromising grunge album, expressing the best values of this style. It’s full with driving guitar riffs and bluesy soloing, with slow bass passages adding to the heaviness and depth of music. All this, together with characteristic vocals put Portrait somewhere around Soundgarden, Pearl Jam and Alice In Chains territory. So this album is warmly recommended to fans of aforementioned bands and 90’s classic grunge in general. Album quality is high and quite equal, with the longer songs (City Of Sorrow, From My Home) to my special liking.

8/10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Portrait – City Of Sorrow (2013)

რევიუ #61: დესპანი – მოგონება ქარში (1999)

cover

pop rock, folk rock, jazz-rock

ტრეკლისტი:

  1. მოგონება ქარში (4:36)
  2. გაზაფხულის წვიმა (4:19)
  3. რა უნდა ქარს (6:10)
  4. რა დამავიწყებს (3:21)
  5. მიძინებული შფოთვა (3:46)
  6. ოცნების ვარსკვლავი (6:43)
  7. მწვანე კუნძული (4:50)
  8. ის გაზაფხული (5:39)
  9. აპრილის ფეთქვა (4:36)

შემადგენლობა:

  • მალზაზ ხონელიძე – ვოკალი
  • ნუგზარ მჭედლიშვილი – გიტარა, ჰარმონიკა
  • აჩიკო გულედანი – გიტარა
  • კახა ბაზიარი – ბას-გიტარა
  • გივი უსენაშვილი – კლავიშები
  • დათო ადუაშვილი – დასარტყამი ინსტრუმენტები
  • თ. ჯანელიძე – ვოკალი (4)
  • ლ. კიკნაძე – კლავიშების სოლო (7)

ინტერნეტის შემოსვლასთან ერთად, თითქოსდა ძალიან მარტივი გახდა მუსიკალური ისტორიის შენახვა და თეთრი წერტილების შევსება, მაგრამ ინტერნეტი ამას თავისით ვერ იზამს – ეს ხალხმა უნდა აკეთოს. განსაკუთრებით, ეს პრობლემა ეხება ქართულ ბენდებს, რომლებიც 1991-2001 წლებში, ე.წ. „კასეტების ეპოქაში“ მოღვაწეობდნენ – საქართველოში ვინილების ინდუსტრიის უცაბედი მოსპობიდან პირველი კომპაქტ დისკების გამოჩენამდე. ამ პერიოდის ბევრი ქართული ჯგუფის ერთადერთი ნაკვალევი ხშირად YouTube-ზე დადებული ორი კინკილა ვიდეოა, რომელთა ვერც წარმომავლობას გაიგებ და ზოგჯერ ავთენტურობასაც კი ვერ შეამოწმებ.

ასეთი გულგრილობა ლეგენდებსა და ცრუ ინფორმაციებსაც აჩენს, რომელსაც ავტომატურად იჯერებ, ვინაიდან გადამოწმების საშუალება არ გაქვს. ალბათ ბევრს მოსმენილი გაქვთ და გიყვართ რუსთავულ ჯგუფ „დესპანი“-ს „მოგონება ქარში“. ამის გარდა ინტერნეტში მათი კიდევ 2-3 სიმღერა თუ მოიპოვება, ასე რომ ამ ჯგუფის ბევრ მოყვარულს (მათ შორის მეც) ჰგონია, რომ მათ ალბომიც კი არ აქვთ გამოცემული.

ჰოდა, წარმოიდგინეთ გაკვირვება, როდესაც სრულიად შემთხვევით გადავაწყდი მათ ოფიციალურ, 1999 წელს გამოცემულ ალბომს. გაბზარულს, ჭუჭყიანს, 50 თეთრად! საბედნიეროდ ლენტი კარგ მდგომარეობაში იყო და გაციფრულებაც, ასეთუისე, გამოვიდა.

ალბომს ჯგუფის მთავარი ჰიტის სახელი, „მოგონება ქარში“ ჰქვია და შედგება 1996 და 1998 წლის ჩანაწერებისგან. აქ 9 რამდენიმე განსხვავებული მელოდიური მიდგომის მქონე სიმღერაა: 1) რიტმული, მელანქოლიური სიმღერები [1, 5, 7], 2) იდილიური, ატმოსფერული ფოლკ-როკი [2,3,4] 3) და მსუბუქი სიმღერები ჯაზის ოდნავი გავლენით [6,8,9]. ტექსტებად ძირითადად პოეტების (ტერენტი გრანელი, ლადო ასათიანი, მურმან ლებანიძე და ა.შ.) ლექსებია გამოყენებული. გამოსაყოფია მალხაზ ხონელიძის სიმღერის ძალიან მოზომილი, სიმპათიური მანერა და მსუბუქი, დახვეწილი არანჟირებები ყოველგვარი სიზედმეტის გარეშე.

სუსტი სიმღერები აქ არ არის, მწვერვალი კი რამდენიმეა: „მოგონება ქარში“, მისი მსგავსი „მიძინებული შფოთვა“და ძალიან ლამაზი „გაზაფხულის წვიმა“.ძალიან კარგი კლავიშების სოლოა „მწვანე კუნძულში“.ეს ჩანაწერი საინტერესოა იმითაც, რომ აქ უკრავს ახალგაზრდა აჩიკო გულედანი (შემდგომში Green Room-ის ლიდერი). მოკლედ, „მოგონება ქარში“ ძალიან სასიამოვნო, მსუბუქად მოსასმენი ალბომია, ჯგუფისგან, რომელიც გაცილებით უფრო მეტ პოპულარობას იმსახურებდა, ვიდრე მან მიიღო.

8/10.

————————————————————————————————————

The advent of internet made storing musical history seemingly very easy. But the internet won’t do it by itself – it’s the people’s job. This problem especially affects bands that were functional in 1991-2001, so called “Cassette Era” – after the immediate destruction of Georgian vinyl industry and before the appearance of first CDs. The scattered YouTube videos are often the only trace of the bands active in that period. And even then, often it’s very hard to tell where that recording came from or if it’s authentic at all.

Such a negligence often creates legends and false info, which you’re likely to believe because there’s no way to check the truth. Many Georgian know and love “Mogoneba Qarshi”, a song by Rustavians “Despani”. Other than this, there are only a couple of songs to be found in internet and many of the bands fans (including me!) thought that they didn’t release any album whatsoever.

So imagine my surprise that by mere chance I found their official cassette, released in 1999. Dirty, damaged, for just 50 Tetri (= 0.30$). Fortunately the tape itself was in better shape, so I could digitize it with a fair quality.

The album carries the name “Mogoneba Qarshi”, named after their biggest hit and contains the studio recordings from 1996 and 1998. The 9 songs here display a couple of different melodic approaches: we have 1) rhythmic melancholic songs [1, 5, 7] 2) Idyllic, atmospheric folk-rock [2,3,4] and 3) lighter songs bearing a slight jazz influence [6, 8, 9]. The lyrics are mostly based on poets’ (Terenti Graneli, Lado Asatiani, Murman Lebanidze etc.) verses. Of special note is Malkhaz Khonelidze’s restrained and very sympathetic singing manner and light, refined arrangements without anything in excess.

There are no weak songs, and a couple of highs: “Mogoneba Qarshi” (eng. “Memory In The Wind”) [1], “Midzinebuli Shpotva” (eng. “The Sleeping Angst”) [5] and very beautiful “Gazaphkhulis Tsvima”  (eng. “Spring Rain”) [2]. “Mtsvane Kundzuli” (eng. “Green Island”) [7] contains very classy keyboards solo. This recording is the first one to feature young Achiko Guledani, who later found fame as the leader of “Green Room. To put it short, “Mogoneba Qarshi” is a light, pleasant listen, which should have gotten much more popular than it did.

8/10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Despani – Mogoneba Qarshi (1999)

რევიუ #60: ეთერ კაკულია – მეგრული სიმღერები (1987)

eter_kakulia

folk

ტრეკლისტი:

  1. ცირა (2:37)
  2. ვა გიორქო მა (არ გიყვარვარ მე) (3:10)
  3. ჩონგური (2:27)
  4. მარებელი (მაჭანკალი) (2:49)

შემადგენლობა:

  • ეთერ კაკულია – ვოკალი
  • სერგო ნაცვალაძე – გიტარა
  • თენგიზ გამიდაძე – გიტარა

ამ ჩანაწერს გთავაზობთ განსაკუთრებით იმიტომ, რომ არ მინდა, შემსრულებლებზე, რომელთაც წლების განმავლობაში ქართული კულტურისთვის არცთუისე ცოტა გაუკეთებიათ, ჩვენს თაობას არაობიექტური და ხშირად დამცინავი შთაბეჭდილება დარჩეს. დღევანდელი ახალგაზრდობა ეთერ კაკულიას იცნობს როგორც მხოლოდ კოლორიტულ, უცნაური სალაპარაკო მანერის მქონე ადამიანს, რომელიც „პროფილს“ ხშირად სტუმრობს. მისი ნამღერის ცნობადობა დღევანდელი მსმენელისთვის „და მე არ მინდა სხვა შედარება“-თი, რამდენიმე პაროდიით და YouTube-ს იმ ვიდეოთი შემოიფარგლება, სადაც მას საქართველოს ჰიმნის ფონოგრამა გამოერთო.

ეს კი ყოველთვის ასე არ ყოფილა – როდესაც კაკულია ძირითადად მუსიკით იყო დაკავებული, მან გამოსცა რამდენიმე კარგი საესტრადო ფირფიტა. თუმცა მისი საუკეთესო ჩანაწერი ჩემი აზრით არის ერთი მინიონი, სადაც 4 მეგრული სიმღერაა განთავსებული. ამ ლამაზ, ძალიან მელოდიურ სიმღერებს კაკულია ამ რეგიონის ფოლკლორული მანერის დიდი შეგრძნებით ასრულებს. მუსიკა იმდენად ფერადი და გემრიელია, რომ ალბათ ამ მოკლე ჩანაწერის რამდენჯერმე მიყოლებით მოსმენასაც მოგანდომებთ.

მოკლედ აი ეს მინიონი; ისიამოვნეთ და იმსჯელეთ მუსიკით – ნუ მისცემთ თქვენსავე უპირობო ცინიზმს თქვენს აღქმაზე მეფობის საშუალებას!

8 / 10.

————————————————————————————————————

I’m offering this record especially because I don’t want our generation to have non-objective and often cynical impression about the performers who did quite a favour to Georgian culture. Today’s youth knows Eter Kakulia as just a picturesque woman with strange talking manner, commonly appearing in a certain talk-show. Recognition of her singing by today’s audience is limited to a couple of songs, parodies and that viral YouTube video, where she could not recall the national anthem melody when the playback went off.

It hasn’t always been like that: when Kakulia was actively performing, she managed to release a couple of good pop records. But still I regard one folk EP as her best recording. Here she presents 4 songs sung in Megrelian (one of the most important regional languages in Georgia). These very melodious and beautiful songs are sung with great understanding of the regional folkloric manner.The resulting colour and taste of music could drive you to repeated listens.

So, here’s this EP; enjoy and judge by music – don’t let your own unconditional cynicism reign over your perception!

8 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Eter Kakulia – Megrelian Songs (1987)

რევიუ #59: Nikakoi – Requiem For Deranged Robot (2009)

R-2081000-1262905066

electronic, ambient, modern classical

ტრეკლისტი:

CD1

  1. System Switch Off (17:58)
  2. Disarrange (17:02)

CD2

  1. Ghostfile#01 (3:53)
  2. Ghostfile#02 (5:26)
  3. Ghostfile#03 (6:41)
  4. Ghostfile#04 (5:13)
  5. Ghostfile#05 (3:05)
  6. Ghostfile#06 (5:18)
  7. Ghostfile#07 (4:23)
  8. Ghostfile#08 (7:43)
  9. Ghostfile#09 (5:18)
  10. Ghostfile#10 (4:52)
  11. Ghostfile#11 (11:04)
  12. Ghostfile#12 (2:55)

შემადგენლობა:

  • ნიკა მაჩაიძე – ელექტრონული ინსტრუმენტები

როდესაც ქართული ელექტრონული მუსიკის თემას ეხები, ქართველ მსმენელს, როგორც წესი, შემოქმედებითი კომუნა „Goslab”-ის წევრები (ნიკა მაჩაიძე, ტუსია ბერიძე, გოგი ძოძუაშვილი) და მათთან ასოცირებული კიბერნეტიკული IDM ახსენდება. ეს არცაა გასაკვირი, ვინაიდან ეს სამი მუსიკოსი წინა დეკადაში რეგულარულად გამოსცემდა იდეებით მდიდარ, ესთეტიკურად გამართულ და მსმენელისთვის ადვილად აღსაქმელ ელექტრონულ მუსიკას.

ნიკა მაჩაიძის ალბომები რამდენიმე ფსევდონიმის (Nikakoi, Goslab, Erast) ქვეშაა გამოცემული. მიუხედავად მისი მუსიკის მრავალფეროვნებისა, მისი შემოქმედება მაინც ძირითადად IDM-ს ორბიტაზე ტრიალებდა, თუმცა ალბომში, რომელსაც ახლა გთავაზობთ, იგი შორს გასცდა თავის შინაურ სტილს და ჩემი აზრით, სწორედ ეს ნამუშევარია მისი დისკოგრაფიის მწვერვალი.

Requiem For Deranged Robot ორმაგი ალბომია; პირველ დისკზე ორი ხანგრძლივი კომპოზიცია. System Switch Off ელექტრონული ეფექტებით მოდულირებული პიანინოს ფრაგმენტირებულ, თითქმის ინდეტერმინანტულ თემებზეა დაფუძნებული. ეს მსმენელში იწვევს ერთგვარ ბინარულ განყენებას; თითქოს ეს პატარ-პატარა ნაწილები ქვეცნობიერი დეკოდერით რაღაც ახალ, ჯერ არნახულ გრძნობად უნდა გარდაიქმნას. დანარჩენის ინტერპრეტაცია კი თვითონ გააკეთეთ – უბრალოდ გეტყვით, რომ ეს ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი კომპოზიციაა ელექტრონულ მუსიკაში.

Disarrange-ც მსგავსი ატმოსფეროსკენ მიილტვის, მაგრამ ფონური, ღრმა აკორდებით შემთხვევითი კიბერნეტიკის გარდა კიდევ ძლიერი space ეფექტიც იქმნება, რაც პირველ ნაწარმოებთან ძალიან საინტერესო კონტრასტს ჰქმნის – თითქოს ერთსადაიმავე კონცეფციას ეს ორი ნაწარმოები ურთიერთსაპირისპირო მხრიდან განიხილავს.

მეორე დისკი შედგება 12 შედარებით მოკლე „Ghostfile“-სგან; მუსიკალურად მათ პირველი დისკთან ბევრი საერთო აქვს, მაგრამ აქ ძირითადად კინემატიკური განწყობა დომინირებს. თორმეტივე ნაწარმოების განმავლობაში, მუსიკა ნელ-ნელა მორფირებს სხვადასხვა შენიღბული მელოდიური თემის ირგვლივ, რაც საკმარისია სხვადასხვა ნაწილების განსხვავებული ემოციური ეფექტისთვის. შედეგად, მეორე დისკიც, თავისი ნაკლები მონუმენტურობის მიუხედავად, თავიდან ბოლომდე პირველივით ხალასად ისმინება.

ახალ საუკუნეში ციფრული ამბიენტის მომრავლების მიუხედავად, მართალი რომ გითხრათ, ამ ალბომისთვის მუსიკალური ანალოგების პოვნა მიჭირს. ჩემთვის ცნობილი მუსიკიდან ყველაზე ახლოს ალბათ Alva Noto-ს სოლო პროექტები და Alva Noto / Ryuichi Sakamoto-ს კოლაბორაციები დგას, ასე რომ მათი მუსიკის მოყვარულებთან ამ ალბომს განსაკუთრებულ რეკომენდაციას გავუწევ. ისე კი, ეს ნამუშევარი 21 საუკუნის ელექტრონულ ალბომებს შორის ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტია, ჩემი აზრით ესაა სტილის შედევრი და შესაბამისადაც შევაფასებ:

10 / 10.

————————————————————————————————————

When you touch the topic of Georgian electronic music, members of “Goslab” (a creative commune which included Nika Machaidze, Tusia Beridze and Gogi Dzodzuashvili) and associated cybernetic IDM usually come to listeners’ minds first. No surprise, because those three musicians regularly released electronic artistically exquisite records that were full of ideas, yet easily comprehensible.

Nika Machaidze’s albums have been issued under a couple of pseudonyms (Nikakoi, Goslab, Erast). Still, despite his musical diversity, he mostly orbited IDM. The album I’m going to present right now sees him steer away from his homeground style and I think it resulted in the best work in his discography.

Requiem For Deranged Robot is a double album. CD1 contains two long compositions.  System Switch Off is based on electrically modulated, fragmented, almost indeterminant piano themes. Listener is put into a certain kind of binary detachment – it seems just as those small fragments should be decoded into new, yet not experienced feeling. Interpret it by yourself – I’d just like to tell that it is one of my all-time favourites in electronic music.

Disarrange aims for the similar atmosphere, but deep background chords add up the strong space effect to this cyber-randomness. It creates interesting contrast, as if the same concept is explored from opposite sides.

Second disc consists of twelve Ghostfiles. They have musically much in common with the first disc, but here it’s more cinematic mood that predominates. Throughout all twelve pieces, music slowly morphs around masked melodic themes and it’s enough to create the emotional diversity. So, the second disc, while not as monumental as the first one, is still sounds just as fresh and exciting.

Despite the plenty of digital ambient music in the new century, to be honest, I at trouble finding albums that would sound similar to it. From the music I’m aware of, the closest I can get is Alva Noto’s solo albums or Alva Noto / Ryuichi Sakamoto collaborations, so special recommendations to those who like aforementioned artists. To put it short, this is one of my fave electronic albums of 21st century – I think it is the masterpiece of this particular style. So I’ll rate it accordingly.

10 / 10.

გადმოსაწერი ბმული / download link: Nikakoi – Requiem For Deranged Robot (2009)